0
geplaatst: 16 januari 2012, 22:41 uur
Best sfeervol, en dan bedoel ik vooral het eerste nummer. Ik heb de indruk dat de verveling een klein beetje toeslaat in het tweede nummer, maar ik luister 'm nog maar voor de tweede keer vanavond, dus daar kan nog verandering in komen. Desalniettemin een mooie ontdekking.
0
geplaatst: 9 februari 2012, 12:57 uur
Onbekende band, zo blijkt. Toch is dit reeds het vierde werkje van deze Fransen, al zijn ze al een tijdje bezig. Twee langspelers en twee EP's, waarvan dit de tweede is, hebben ze al op hun naam staan. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik kwam deze EP eerder toevallig tegen bij de releaselijsten, en ik hou wel van een flinke brok metal. Zeker als het van de meest obscure, donkere soort is.
Monolithe heeft volgens mij wel wat invloeden van landgenoten Deathspell Omega, maar is meer gericht op doom. De twee composities trekken zich dus een stuk trager voort, wat niet wegneemt dat ze wel degelijk een soms verpletterende impact hebben (vooral track 1). De vocalen zijn zoals je ze vaak hoort, alsof ze rechtstreeks uit één of ander opgedolven graf komen, en de luisteraar een blik gunnen in de ziel van een dode.
De twee reeds uitgebrachte langspelers hebben als thema de oorsprong van de mensheid. Volgens een goede bron zullen er in de toekomst nog platen verschijnen, die doorgaan op hetzelfde onderwerp. Waar de EP's over gaan, weet ik niet, de hoes is in ieder geval mysterieus, een soort zwarte zuil temidden een wateroppervlak. Er zullen hoogstwaarschijnlijk interessante betekenissen achter schuilgaan, zoals gebruikelijk in dit genre, maar die ontgaan me voorlopig. Het is me dan ook vooral te doen om de sfeer.
En met die sfeer zit het wel goed. Geen hoogvlieger, het is ook maar een EP (al beschouw ik EP's zeker niet als minderwaardig). Zoals eerder gezegd, kan vooral track 1 me bekoren. Die duurt dan ook veruit het langst (25 minuten tegenover 11 minuten). Er zijn langspelers die qua speelduur korter zijn dan deze EP, maar ook dat is gebruikelijk, omdat de langspelers van dit soort bands meestal naar het uur gaan, of er zelfs over. Maar geen probleem, ik heb altijd al een voorliefde gehad voor lange nummers, zolang de sfeerschepping maar snor zit. Goeie EP, smaakt naar meer.
3,5 sterren
Monolithe heeft volgens mij wel wat invloeden van landgenoten Deathspell Omega, maar is meer gericht op doom. De twee composities trekken zich dus een stuk trager voort, wat niet wegneemt dat ze wel degelijk een soms verpletterende impact hebben (vooral track 1). De vocalen zijn zoals je ze vaak hoort, alsof ze rechtstreeks uit één of ander opgedolven graf komen, en de luisteraar een blik gunnen in de ziel van een dode.
De twee reeds uitgebrachte langspelers hebben als thema de oorsprong van de mensheid. Volgens een goede bron zullen er in de toekomst nog platen verschijnen, die doorgaan op hetzelfde onderwerp. Waar de EP's over gaan, weet ik niet, de hoes is in ieder geval mysterieus, een soort zwarte zuil temidden een wateroppervlak. Er zullen hoogstwaarschijnlijk interessante betekenissen achter schuilgaan, zoals gebruikelijk in dit genre, maar die ontgaan me voorlopig. Het is me dan ook vooral te doen om de sfeer.
En met die sfeer zit het wel goed. Geen hoogvlieger, het is ook maar een EP (al beschouw ik EP's zeker niet als minderwaardig). Zoals eerder gezegd, kan vooral track 1 me bekoren. Die duurt dan ook veruit het langst (25 minuten tegenover 11 minuten). Er zijn langspelers die qua speelduur korter zijn dan deze EP, maar ook dat is gebruikelijk, omdat de langspelers van dit soort bands meestal naar het uur gaan, of er zelfs over. Maar geen probleem, ik heb altijd al een voorliefde gehad voor lange nummers, zolang de sfeerschepping maar snor zit. Goeie EP, smaakt naar meer.
3,5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.