Een exotica "supergroep" zowaar, samengesteld door de man achter 101 Strings, met Paul Horn op sax! Te horen aan de vogelgeluiden was Martin Denny de grote inspiratiebron. Hoewel dit meer op een persiflage klinkt aangezien de dierengeluiden wel bijzonder dik in de verf worden gezet. Tel daarbij nog dat de plaat opent met het ultieme exotica nummer, en het feit dat de titels wel heel erg standaard variaties zijn op bekende exotica termen als Luau, Bali Hai en Forbidden Island. Je vraagt jezelf dan af of dit album, dat gereleased werd toen de exotica rage stilletjes aan weer op zijn retour was, wel serieus te nemen is?