William Galison - Overjoyed (1988)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Jazz
Label: Verve
-
Looks Like December (4:23)
-
When I Fall in Love (6:14)
-
Julia (3:30)
-
Antonio's Song (5:46)
-
Overjoyed (6:12)
-
Sweet Love (5:09)
-
No More Blues (Chega de Saudade) (6:48)
-
Just the Way You Are (4:46)
-
Night in New York (5:21)
-
Close as We Can Get (4:24)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 16 januari 2012, 15:42 uur
Dit is een cd die (hopelijk niet) alleen door liefhebbers van "contemporary jazz" wordt gewaardeerd. Er doen grote namen op dit album mee, Mark Egon - Dave Weckl - maar die zorgen eigenlijk alleen voor een vakkundig muzikaal bed voor het mondharmonicaspel van Galison.
Galison is duidelijk een adept van Toots Thielemans. Thielemans noemde Galison ooit "the most original and individual of the new generation of harmonica players". Er is qua muzikaliteit een overeenkomst tussen Tielemans en Galison; beiden kunnen goed gitaarspelen.
De eerste twee nummers klinken nogal gladjes. Pas in Julia, een Lennon&McCartney compositie, komt er wat subtiliteit in het spel van Galison.
Antonio's Song heeft een apart vervreemdend arrangement.
Overjoyed is een nummer van Stevie Wonder, van wie Galison ook een bewonderaar is, en klinkt overtuigend.
No More Blues swingt op Latin-achtige wijze en Just the Way You Are is een fraaie ballad.
In Night In New York zit een goeie gitaarsolo en Close As We Can Get een mooi weemoedig stuk met weer een opvallende gitaarsolo, afgewisseld met een sax-solo.
Geen verpletterend album, maar zijn mondharmonicaspel is goed en het album klinkt verzorgd. En er staan een paar fraaie werkjes op.
Ik geef het 3.5 sterren.
De band bestaat uit:
Lew Soloff: trompet
George Young: tenor sax, altfluit
Jim Pugh: Trombone
Rick Depofi: tenorsax solo in Close a We Can Get
Cliff Carter: keyboards
George Wadenius: elektrische gitaar (in When I Fall in Love Antonio's Song Sweet Love)
David Spinoza: elektrische gitaar (op alle ander nummers plus solo in Sweet Love)
Mark Egan: basgitaar
Dave Weckl: drums
Steve Thornton: percussie
Bill Waranoff: Akai sampler, Yamaha TR5
David Matthews: arrangeur, Macintosh Computer
Galison is duidelijk een adept van Toots Thielemans. Thielemans noemde Galison ooit "the most original and individual of the new generation of harmonica players". Er is qua muzikaliteit een overeenkomst tussen Tielemans en Galison; beiden kunnen goed gitaarspelen.
De eerste twee nummers klinken nogal gladjes. Pas in Julia, een Lennon&McCartney compositie, komt er wat subtiliteit in het spel van Galison.
Antonio's Song heeft een apart vervreemdend arrangement.
Overjoyed is een nummer van Stevie Wonder, van wie Galison ook een bewonderaar is, en klinkt overtuigend.
No More Blues swingt op Latin-achtige wijze en Just the Way You Are is een fraaie ballad.
In Night In New York zit een goeie gitaarsolo en Close As We Can Get een mooi weemoedig stuk met weer een opvallende gitaarsolo, afgewisseld met een sax-solo.
Geen verpletterend album, maar zijn mondharmonicaspel is goed en het album klinkt verzorgd. En er staan een paar fraaie werkjes op.
Ik geef het 3.5 sterren.
De band bestaat uit:
Lew Soloff: trompet
George Young: tenor sax, altfluit
Jim Pugh: Trombone
Rick Depofi: tenorsax solo in Close a We Can Get
Cliff Carter: keyboards
George Wadenius: elektrische gitaar (in When I Fall in Love Antonio's Song Sweet Love)
David Spinoza: elektrische gitaar (op alle ander nummers plus solo in Sweet Love)
Mark Egan: basgitaar
Dave Weckl: drums
Steve Thornton: percussie
Bill Waranoff: Akai sampler, Yamaha TR5
David Matthews: arrangeur, Macintosh Computer
* denotes required fields.
* denotes required fields.