Live Wire - No Fright (1980)

Nog geen bericht geplaatst? Daar ga ik eens verandering in brengen. Later meer over dit fantastische album dat een van de allerbeste van de jaren 80 is.

Hoe ontdekte ik platen rond 1980? Ik weet het niet zeker meer. De radio in ieder geval, via vrienden en door in mijn favoriete platenzaak in Breda, Bullit, goed mijn oren de kost te geven. Dus hoe ik Live Wire ontdekte, ik heb geen idee meer. Feit is wel dat deze plaat een enorme indruk op me maakte en ik hem nog steeds met een zekere regelmaat uit de kast trek. De plaat er voor en die erna, toen was het op, deden dat niet in dezelfde mate.

Toen ik hem redelijk recent weer eens opzette, viel me wel op hoe de band aan de ene kant meelift met het new wave geluid van toen en anderzijds Dire Straits duidelijk wel eens had horen spelen. Grappig hoe ik dat daarvoor nooit hoorde. Dit besef heeft niets weggenomen van de kwaliteit van No Fright. Live Wire is volkomen in balans op deze plaat. Er zit lucht in het geluid, terwijl het geheel stevig is op al de juiste plaatsen. Wel moet ik toegeven dat het geluid gedateerd is, juist omdat het meelift op de new wave van toen. Dat laatste wordt gecompenseerd door de kracht van de composities. In tegenstelling tot de Gangs of Fours van de tijd, kon deze band wel goede melodieën toevoegen aan de soms hoekige songs of gewoonweg een fantastisch nummer neerzetten. Daarmee blijft het een voor mij althans relevante plaat, die ook 39 jaar later niets aan kracht heeft ingeboet. Ik vind hem beter dan de door de meesten genoemde topalbums uit deze jaren. Juist door de melodische kracht die deze band in zich had. Met Mike Edwards had de band een begenadigd componist in zijn midden.

Van de vier muzikanten is alleen van de bassist Jeremy Meek nog iets vernomen, bijvoorbeeld in The The en bij Paul Carrack.

Een aantal jaren geleden schreef ik een uitgebreide, Engelse post op WoNoBloG.

Nog steeds volkomen stil hier, terwijl het op mijn blog een post is met verschillende reacties. Te onbekend dus.