Ray Charles - Genius Loves Company (2004)

Vooral de duets met BB King, Van Morrisson, Bonnie Raitt, Norah Jones en Michael McDonald maken dit tot een lekkere cd, plus bijbehorende dvd met the making of enzo. 3.5

Het eerste nr samen met Norah Jones is echt prachtig. Zo ontzettend mooi, wat een gevoel heeft hij in zijn stem zeg. Prachtig.

Goed album, alleen hij viel wel een beetje tegen. Na dat prachtige nummer met Norah Jones, waar ze allebei ontzettend mooi zingen, had ik veel meer verwacht. Geen slecht nummer, maar ook maar weinig uitschieters.

4*, omdat ik Ray zn stem helemaal geweldig vind.

Zoals gezegd bij het tweede project van deze mal. Ik ben nooit zo te spreken over dit soort duettenvormingen. Staan een paar aardige op, maar dat is het ook wel.

niet helemaal wat je verwacht bij iemand als ik, maar
deze plaat is toch echt wel geweldig.
moet toch eens kijken of ik een Ray Charles best of kan
krijgen om te luisteren hoe dan man zonder andere zingt.

beetje een jammer album dit, het komt allemaal erg cruiseschip achtig over....de cover is wel weer erg gaaf, wat een charisma heeft ray charles toch over zich, prachtige foto.

De duettenplaat, vaak vind ik Charles het beste gewoon op zichzelf, maar voor een duettenplaat is dit geen slechte. Niet ieder duet vind ik even geslaagd, maar het gros van de songs kan er zeker mee door.

Niet echt een album voor in de auto, of het moet wel heel laat zijn en niet druk op de weg.
Het komt allemaal een beetje tam over. Niet per definitie dat dat niet goed is, maar het wil me niet in zijn geheel pakken.
Toch wel een mooi document van een legendarische artiest die kort daarna zijn muzikale pijp aan maarten gaf. In dat opzicht is het een mooi afscheid.
Niet alle duetten brengen net dat beetje extra. Zo vind ik het duet met Elton John, niet vee toevoegen, ondanks dat het goed gebracht is. Verder vind ik het duet met Michael Mc Donald wel heel tam en Fever met Natalie Cole niet goed gekozen. Het minste nummer na Hey Girl is die met Diana Krall. Ws. ligt dat er ook aan, dat ik helemaal niets met haar heb.
Maar de opener met Norah Jones is heel goed gedaan. Sweet Potato Pie, klinkt wat gewoontjes, maar met de heerlijke stem van James Taylor komt het toch nog goed.
De nummers met Bonnie Raitt/B.B King en vooral Glady's Knight (wat een stem!), laten m.i de veelzijdigheid van deze man goed horen. Somewhere over the Rainbow, klinkt aardig, maar is onderhand doodgecovered. It was a very good year, is wel geslaagd, juist door die met Willy Nelson te coveren, met zijn typische manier van zingen en gitaar spelen.
Crazy love vind ik live goed gebracht. E.e.a laat wel horen, dat Ray Charles zijn stem, wat aan kracht heeft ingeboet, maar niet aan timing en charisma.
Leuk document voor zo nu en dan.

Prachtig sfeervol album van een Genius. Lekker voor de zondagochtenden.

Dit album was het laatste dat Ray Charles opnam, namelijk in de periode juni 2003 t/m maart 2004.
Hij stierf op 10 juni 2004. Duidelijk is te horen hoe verzwakt hij is, zijn stem is nog maar een schim van wat die eens was. Maar veel erger is het middle-of-the-road karakter van dit album. Bovendien bakken de duetpartners er over het algemeen ook niet veel van. Gunstige uitzondering zijn Bonnie Raitt, B.B.King, Gladys Knight en Van Morrison, waarmee ik toch nog op een krappe voldoende kom.
Daar staan dan bijvoorbeeld wel het tenenkrommende It Was a Very Good Year met Willie Nelson, en het allervervelendste You Don't Know Me met Diana Krall tegenover...
Don't remember Ray Charles this way, zoals ze dan in het Engels zo mooi zeggen.

Inderdaad een album met duetten van wisselende kwaliteit. Over het geheel genomen wel lekker, vooral relaxed om naar te luisteren.

Afgelopen weekend voor één euro weten te soren bij de kringloopwinkel al wist ik dat ik dit album een matige score gegeven had, maar het duet met BB King alleen is al die euro waard.