Ladytron - 604 (2001)

Playgirl blijf ik geweldig vinden, maar verder was dit zo'n album waar ik in het begin heel veel plezier aan beleefde, wat op een gegeven moment omsloeg in pure verveling.
Ik weet het: het is hip, het is cool etc etc. Maar zijn dat vaak niet de meest vervelende dingen op den duur ?
Korte houdbaarheidsdatum heet zoiets.

Ik mag het nog steeds graag horen, net zo goed als ik nog wel eens een alles behalve momenteel hippe gothicplaat uit de jaren '80 opzet.

Dat korte houdbaarheid-ding herken ik ook niet echt bij deze plaat. Ik draai dit album (en ook Light and Magic trouwens) nog heel erg veel. Wellicht zelfs het vaakst van alle dancealbums die ik heb.

Ik heb een beetje hetzelfde als aERodynamIC. Het is leuke muziek, maar halverwege het album begint de verveling een beetje toe te slaan. Niet te vaak luisteren, dan maar.

Playgirl is inderdaad een fantastisch nummer. De zang is zo heerlijk droog, daar hou ik van. Maar om nou 53 minuten en 36 seconden te luisteren naar dit soort muziek is (zelfs voor mij) wat te veel. Eentonig okéé, maar niet een heel album. This Is Our Sound is trouwens ook wel een érg lekker nummer. 3*

Niet dat ik me enorm kan storen aan deze muziek, maar daarmee is het meeste ook gezegd. Veruit het beste nummer is Laughing Cavalier, de rest is handig als je bij verstokte rockliefhebbers thuiskomt, en ze vragen je wat je wil horen.

Was dit echt hip en cool ? . 1.5*

Ik ben het volledig met mijn voorgangers eens. Dit album kan ik normaal gesproken niet afluisteren, ware het niet dat het lekkere hometrain muziek is. En ja, tegenwoordig ben ik veel aan het hometrainen om mijn conditie voor het nieuwe zaalvoetbalseizoen op peil te houden.

Discotraxx, The way that I found you, Playgirl en He took her to a movie zijn mijn favorieten. Dat Engelse accent vind ik wel schattig klinken

Ladytron is een groep die ik altijd vooral erg grappig gevonden heb. Een leuk, apart stijltje waarbij naar mijn idee overdreven veel geleund wordt op het imago dat er omheen hangt. Dit maakt het daarom zeker niet minder vermakelijk, en ik word meestal behoorlijk vrolijk van deze muziek, onder voorwaarde dat ik het niet vaak draai, want dan gaat het denk ik gauw vervelen.

Grappig dat Onderhond zich afvraagt of dit echt hip en cool was, want bij een bepaald type mensen was (en is nog steeds gewoon) dit inderdaad erg hip en cool. Dit alles echter wél allemaal met een grote knipoog, althans zo ervaar ik het. Het ademt een heel apart en duidelijk sfeertje uit, en heeft echt een attitude om zich heen hangen die bij bepaalde mensen (voornamelijk meisjes) erg leuk aansluit. Hierin vind ik het ook goed vergelijkbaar met het tegenwoordig erg hippe Cansei de ser Sexy, dat net even anders is, maar op dezelfde manier leuk.

Nummers als Another Breakfast With You en Playgirl zijn gewoon schattig en elke keer dat ik ze hoor vermakelijk, maar bieden ook niet meer dan dat. Heel koddig allemaal, maar wel erg leuk.

Puur kwalitatief stelt het dus allemaal niet zo veel voor, maar ik vind zowel de muziek als het hele cultuurtje dat hier omheen hangt altijd erg vermakelijk

Kleine 3,5*

Ik heb dit album gisteren weer eens beluisterd en ik vind het nog steeds goed. Het is eigenlijk al weer wat gedateerd, maar het blijft onweerstaanbaar. Er staan gewoon erg goeie nummers op. Met name Playgirl, P.a.c.o, Discotraxx en Commodore Rock zijn nog altijd ijzersterk.

dit is wat minder, jammer van het geld
een sterke track: zmeyka

Niet zo goed als de volgende albums, maar wel aardige muziek.

Geen idee hoe dit klinkt, maar ik hoor zojuist de Snap Ant remix van Playgirl en dat klinkt erg leuk.. beetje als Air

Net zoals de latere Ladytron albums is dit gewoon een relaxte album om naar te luisteren. Het gaat nergens echt diep of zo, maar is meer voor de achtergrond.

3, 5 Sterren.

Behalve het nummer "Playgirl" kent dit album weinig uitschieters. Het is zeker niet slecht maar toch verre de mindere van Ladytron's beste album "Witching Hour".

3,5*

Toen ik eerst La Roux hoorde, dacht ik, dit hebben we toch allang gehad met Ladytron?

Als deze plaat in 2009 was uitgekomen zou ladytron veel groter zijn geworden. Ik begrijp niet waarom in 2009 wel een synthesizer retro hype ontstaat, maar in 2001 niet. Zoveel beter is La Roux toch niet, of wel?

In 2001 en de paar jaar na was even "electroclash" erg populair en dat is ook wel een synthesizer-retro-ding, want er werd volop geput uit de jaren '80. Zie ook de (mix)albums van Felix da Housecat/Miss Kittin/etc. uit die tijd.

Brian Eno heeft ze trouwens ooit "The best of English pop music" genoemd. En als hij daarmee de fantastische nummers Playgirl en Commodore Rock bedoelt, dan kan ik daar een heel eind in mee gaan. Ben ook eerder wat te streng geweest in mijn commentaar, vind dit album helemaal niet gaan vervelen en ben wel een fan van de soms koude, maar altijd melancholische electrosound.

Voor mij was Ladytron de eerste keer sinds de jaren 80 dat ik het idee kreeg van: hee, de jaren 80 zijn terug en ze zijn hip. Eerst lachte ik erom, van wat achterhaald, maar ik ben Ladytron toch gaan waarderen. Ik zie ze als een voorloper, maar weet niet of ze dat ook echt zijn. Ik weet dat bijvoorbeeld the chemical brothers op surrender ook een jaren 80 nummer staat....

He Took Her To A Movie, Another Breakfast With You, The Way That I Found You, Playgirl... geweldige nummers stuk voor stuk. Zo afstandelijk maar toch zo emotioneel en pakkend, bijzondere combi die het wel vaker goed doet bij mij. Misschien later dit jaar toch ook eens Witching Hour proberen, want naar deze debuutplaat blijf ik maar teruggrijpen om de zoveel tijd, ook al ken ik hem nu toch wel al een flink aantal jaren.

Hier kom ik al heel wat jaartjes op terug. Eigenlijk nog steeds een erg lekker album waar ik nog best wel eens naar luister.

Another breakfast with you stond op één of andere sampler, waar heb ik die gelaten? In ieder geval reden om dit album eens te proberen, en dat bevalt nog steeds goed.

Had nog nooit van deze band gehoord, maar als verstokte Roxy Music fan kom je deze band dan natuurlijk toch een keer tegen. Serendipiteit, zeg maar...;-)
Toevallig ook dat ik net in periode zit dat ik graag weer teruggrijp naar de meer electronische muziek/electropop/synth-pop. Zo geniet ik enorm van Alison Goldfrapp's The Love Invention. 604 van Ladytron past daar ook goed bij: retro-futuristische synths, hijgerige, koele zang, sterke melodiën en leitmotieven in de nummers.
Ben het wel eens met sommigen hierboven die aangeven dat het na een tijdje wat eenvormig wordt: het ontbreekt daaaarvoor net een beetje aan die ene unieke twist of aparte sound. Maar interessant genoeg om eens wat verder in de Ladytron te duiken!