Joe Louis Walker - Hellfire (2012)

De blues van Joe Louis Walker is vuig Dat komt omdat Walker een flinke portie rock in zijn muziek verwerkt. Met name in de solo's zijn de rockinvloeden het meest merkbaar. Hij doet me qua gitaarspel (in de solo's dan) soms aan Joe Perry denken. Daarnaast heeft zijn gitaartoon een lekkere sustain, waardoor het een rauw randje krijgt. Dat rauwe randje is ook goed te horen in Walker's stem. Naast de blues en rock hoor ik ook duidelijk invloeden uit de soul en gospel terug op "Hellfire". Dit komt met name door het warme en gloedvolle orgelspel. Deze nuanceert de rauwheid en vuigheid een beetje. Ook in de slowblues nummers klinkt het allemaal wat subtieler, waardoor de talenten van Walker mijn inziens wat beter naar voren komen. De uptempo nummers zijn energiek, maar verbloemen aan de andere kant wel de schoonheid van zijn stem en gitaarspel. Dit is een slechts een klein puntje van kritiek op een verder prima plaat.