Blaze - Tenth Dimension (2002)

Hoe dol ik ook op deze man ben. Deze twee solo cd van Blaze vond ik toch behoorlijk zwak. Alleen Meant to be vond ik de moeite waard

Deze tweede CD is nog beter dan de eerste. Het is een concept album met een vaag plot; ik geloof dat het gaat over iemand die in complottheorieën gelooft en daaraan ten onder gaat en in een depressie terecht komt. Afgezien van het maffe verhaal is de CD een stuk consistenter door het gehele album heen dan zijn voorganger, maar heeft wel tijd nodig om op je te groeien.

Prachtig album. Staat als een huis. Jammer genoeg heb ik de gewone versie. Had graag die met de bonustracks gehad, maar kom...

Dan mis je inderdaad het geweldige Living Someone Else's Life en wat mij betreft de beste versie van Futureal.

Daarom heb ik ook een enorme hekel aan bonustracks. Je doet de moeite om die albums nog effectief te kopen en dan blijkt achteraf dat ze er nog een aantal extra nummers hebben aan toegevoegd of dat de fans in Japan of Australië blijkbaar behoefte hebben aan meer nummers dan anderen. En dan verschieten dat er zoveel gedownload wordt.

Dit album kan mij niet zo bekoren. Wel vind ik deze beter dan het debuut.

Deze plaat verdient wel wat meer liefde van mijn kant. Ik kocht hem ooit op het oog (en de naam) maar was vrij teleurgesteld in het materiaal. Gelukkig heb ik hem nooit weggedaan want zo nu en dan vind ik het een best fijne plaat om aan te hebben. Bayley heeft op zijn tweede album een krap uur aan materiaal getrapt dat het midden houdt tussen dingen als Lizzy Borden, Pretty Maids en Accept (plus U.D.O.) en dat dan allemaal gelardeerd met de diepe stem van de man zelf. Anders dan bij Maiden sluit het materiaal juist heel aardig aan op zijn vocale strapatsen. Bij vlagen moet ik dan zelfs aan Paul Di'Anno denken. Vijftig minuten is wel wat gortig met dit soort hap-slik-weg-metal. Maar een sterretje extra mag er wel aan van mij.