Bob Marley & The Wailers - Confrontation (1983)

Confrontation is natuurlijk een postuum album van Bob Marley. Dit is een verzameling van overgebleven nummers en b-kantjes en opnieuw bewerkte nummers. Bij het nummer I Know hoor je dat vrij goed, en is dan voor mij ook de mindere op dit album. Chant Down Babylon, Buffalo Soldier, Jump Nyabinghi en Rastaman Live Up zijn de betere tracks. De rest is ook gewoon weer zoals vanouds lekker.

Groot gelijk. Ik kocht enkele jaren terug heel de backcataloog van deze supergetalenteerde Marley, er zit héél weinig minderwaardig materiaal tussen.

Deze plaat is inderdaad biezonder lekker, ook al zijn het leftovers.
Ik blijf Buffalo Soldier een dijk van een nummer vinden, en de andere titels die jij noemt zijn zeker ook prima songs!

4 sterren ****

ja het is dun gezaaid met de BOB MARLEY fans op MUME .
Ga deze artiest eens ontdekken ipv al die troep die R&B of HIP HOP heet .
dit is pas echte muziek met beleving , steek een lekkere dikke joint op en geniet van de meester van de reggae .
mijn favo; Rastaman live up.

Ja, Rudiger, er mogen méér Marley fans zijn, zoveel is zeker.

Maar wees wat voorzichtig met je uitlatingen over muziekstijlen die de jouwe niet zijn...
Ik ben ook geen echt liefhebber van wat tegenwoordig nog voor R&B moet doorgaan, wat heeft dat in 's hemelsnaam met Rhythm & Blues vandoen ? de term wordt gewoon misbruikt, mijns inziens.

En in HIp hop kun je soms verrassend mooie dingen ontdekken, ok, voor ons liefhebbers van traditionele rock en pop is het laagje chroom wel dunnetjes, maar soms verbaast men mij toch uit de hip hop hoek! Dus niet te vlug hip hop als trash afdoen.
Keep your musical mind open, my dear !

Een mindere van Marley. Voor de niet-fans niet echt interessant denk ik.

De laatste wapenfeit van Bob Marley & The Wailers. Daarna kwam er nog veel meer, waarbij het belangrijk is om het koren van het kaf te onderscheiden.
Dit album kent wel een aantal aardige nummers, maar ontbeert voor mij toch wel de spirit en vibe hier en daar, die de andere albums zo kenmerkt. Maar dat mag ook aan mij liggen, omdat dit album is samengesteld nadat de grote man is komen te overlijden. Met nummer die zijn blijven liggen, B-sides en bewerkte nummers, is het ook enigszins te verwachten, dat het anders over kan komen.

Toch is er nog wel het e.e.a te genieten op dit album.
Chant down Babylon is een aardige opener en niets mis mee.
Buffalo Soldier is de klassieker van dit album geworden en een nummer old skool zou ik willen zeggen.
Jump Nyabinghi, heb ik vaker en beter gehoord en doet mij niet veel.
Mix up, Mix up, is typisch een nummer dat een album niet gehaald zou hebben en een B-kant song is.
Give thanks & Praises, word zowaar wat fluisterend gezongen door Bob en klinkt zelfs wel wat lieflijk. Hoewel wat krachteloos muzikaal omlijst, mag het er wel zijn.

Blackman redemption....Cool Runnings. Doet mij denken aan die film Cool runnings met John Candy over het Jaimaicaanse bobsleeteam die mee heeft gedaan met de olympische spelen. Wie die nog nie gezien heeft. Het is best wel een grappige film, even los van het Amerikaanse sentiment.
Trenchtown & Stiff Necked fools zijn tussendoortjes en laten niet veel indruk achter.
I Know, is een draak van een nummer dat helemaal verkloot is door die overmaat aan synths. Hadden ze het muzikaal anders omlijst, zou het heel anders hebben overgekomen. M.i het slechtste nummer van heel zijn oeuvre.

Rastaman Live Up! doet van zich spreken en het leeft inderdaad op. Begin weer te beseffen dat ik hem toch wel mis. Weinige die diezelfde vibe voor het leven, geloof en respect voor de medemens zo kon neerzetten als Bob...tuurlijk er zijn nog anderen bijv. Spearhead, maar das toch anders.

Al bij al vind ik dit de minste van hem, wat nog steeds een voldoende is. Eens in de zoveel tijd komt er een persoon die zij het muzikaal, spiritueel, politiek, maatschappelijk een diepe indruk achter laat...Bob deed dat op alle vlakken. Give Thanks and Praises.

Voor mensen die geinteresseerd zijn (geraakt) in reggae door de vele berichten van Madjack (respect) bij de Bob Marley albums, of het al waren of om heel wat andere redenen, kan ik veel meer aanraden dan alleen Bob Marley. Ook zijn er twee geweldige films over het reggae genre, "The Harder They Come" en het prachtige "Rockers", beiden uiteraard met een hele dikke soundtrack (m.n Rockers).
Om maar eens ergens te beginnen, probeer dit eens: http://www.musicmeter.nl/album/88238

Goeie link misja , goed dat ik er weer aan herinnerd word. Tijd om die zelf ook eens in huis te halen.
Ik heb gisteren de soundtrack van de film The harder they come gehaald met Jimmy Cliff, ga hem nog draaien, dus bericht volgt.

Daarnaast ben ik het helemaal met je eens dat er nog meer reggae-parels zijn; Burning Spear, Alpha Blondy, Culture, Israel Vibration ach en nog vele anderen die de moeite waard zijn.

Fijn om wat reggae medestanders op MuMe te vinden.

Deze nummers zijn niet gemaakt met de intentie om samen een album te vormen en daarom is dit album iets minder. Toch valt hier genoeg te genieten. Buffalo Soldier is natuurlijk een klassieker.

Er is er hier in ieder geval weer eentje bij op MuMe.
Wat een lekkere albums heeft Marley gemaakt.

Kan geen slecht album van hem opnoemen van wat ik nu ken.
Ook deze niet.

Ik ga het Bob Marley (& The Wailers) oeuvre nog even flink op me in laten werken voor ik met sterren ga strooien

Onsamenhangend album, meer te zien als losse nummers. Het eerste en waarschijnlijk ook enige slechte nummer van Robert Nesta in de vorm van I Know. Doet me denken aan Jimmy Cliff en dat trekt me totaal niet. Toch nog 4 prachtige nummers : 1,6,7 en 10. De rest is zeker ook aardig.
Toch interessant om te fantaseren over hoe zijn sound zich verder ontwikkeld zou hebben.

Een album wat een beetje los zand is. Nergens wordt het slecht, maar het is goed te horen dat het een verzameling is van overblijfselen. De tracks zijn nergens zo sterk als op de albums die werden uitgebracht toen Marley nog in leven was.
Uitzondering is Buffalo soldier. Ook een enorme oorwurm trouwens.. hangt de hele dag al in mijn hoofd.
Het is logisch dat ze dit destijds uitbrachten, en ook mooi natuurlijk. Maar geen spetterende afsluiter van zijn reguliere platen. Daarom 3 sterren, want nogmaals, slecht wordt t nergens, maar memorabel wordt t ook nooit.