Chris de Burgh - Power of Ten (1992)

Zeer gevarieerd, hoogte en ook een paar dieptepunten wat mij betreft.

Prima plaat met wat uptempo eindelijk. Alleen de afsluiter is wat simpel, maar voor de rest fijne liedjes en goede productie. Verguisd door velen , maar ik ken slechtere voorbeelden. 4 sterren

Zoals te verwachten is dit album nummer tien. Er zat wel even een pauze tussen voorganger Flying Colours (1988) en dit studio-album. Na een verzamelaar in 1989 en een live-album in 1990, werd het wel tijd de studio in te gaan. Opvallend is de aanwezigheid opnieuw van producer Rupert Hine, die ook de keyboards bespeelt. En nu weer eens gewoon in Londen opgenomen.

Power of Ten is een aangename plaat die op geen enkele wijze breekt met de traditie van voorgaande albums uit de jaren tachtig. Er is dus na vier jaar nog steeds sprake van continuïteit. De Burgh heeft vanouds een wat epische stijl van songs schrijven. Een storyteller. Daarbij een stuk Ierland en andere vormen van romantiek. Chris de Burgh is bovendien een man van de goede afloop. Het licht en de liefde winnen tenslotte.

Eigenlijk helemaal niets mis met dit album. Het moet een veilige en onbezorgde tijd geweest zijn in de jaren negentig. Dat vervult me met een zekere heimwee. Er werden zomaar zulke aardige CD's gemaakt. Ik ben het eens met Twinpeaks: prima plaat. Shine On!