Chris de Burgh - Man on the Line (1984)

High on Emotion is gewoon een zeer aangenaam nummer (single geweest in de UK?).
Pas nog gebruikt in een danceplaat, zo'n een voor de breezergeneratie in de baja.

Ik vind deze altijd nog wel leuk:

I can’t even talk to these Russian girls,
The beer is lousy and the food is worse,
And it’s so damn cold, yes it’s so damn cold

(Moonlight and Vodka)

Aardig album ,wat een beetje verzuipt in het pompeuze soms . de Burgh is het best als hij de vleugel beroert en het klein weet te houden . The head and the heart is een droom van een ballade en heeft veel meer zeggingskracht dan zijn millionseller Lady in Red. Ook afsluiter Transmission Ends is een prachtig nummer ,mooi van opbouw en weet de bijna 6 minuten te boeien. Op het moment dat er overstuurde gitaren en synthriedels aan te pas komen ,dan frons je je wenkbrauwen en blijken de tracks stuk voor stuk inwisselbaar te zijn. 3 sterren

Deze en voorganger The getaway onlangs voor een euro per stuk meegenomen. Ik ken de beste man eigenlijk enkel van die joekel van een hit en ik heb weleens wat live beelden gezien. En op basis van dat laatste dacht ik; ik neem ze maar mee. The getaway viel me niet mee. Dus met niet al teveel verwachtingen aan Man on the line begonnen. Maar deze bevalt me toch wat beter. Waarom weet ik eigenlijk niet. Denk omdat deze wat meer uptempo nummers bevat? Al vind ik afsluiter Transmission ends, een ballad, toch ook wonderschoon. The getaway toch ook nog maar eens in de herkansing gooien denk ik

Ik denk dat laatste inderdaad. Deze heeft net wat meer uptempo nummers en dus net wat meer pit. Ik was een fan in deze periode van zijn loopbaan, vooral vanwege die mix van mooie, zij het vaak nogal clean geproduceerde pop/rocksongs en die klein gehouden ballads. Die gingen op zijn eerste albums vooral over historische aangelegenheden en hadden soms ook een licht proggy inslag.

Die wereldhit van 'm heeft zowel in zijn voordeel als in zijn nadeel gewerkt. Het leverde hem een hoop extra naamsbekendheid op, en waarschijnlijk ook meer pecunia, maar het superromantische en zelfs zijige karakter ervan stootte ook een hoop muziekliefhebbers af.
Hij heeft het er ook zelf een beetje naar gemaakt, door daarna op de ingeslagen weg door te gaan. Toch zitten er ook in zijn latere werk nog regelmatig pareltjes op, voornamelijk losse songs. Ik geloof het zelf amper, maar volgens mij heb ik meer dan tien albums van Chris de Burgh in huis.

Zijn eerdere werk, zoals Crusader en Spanish train, blijft toch het beste. Van zijn latere werk vind ik The storyman en Moonfleet nog wel bescheiden aanraders. Inderdaad, dat zijn vooral verhalende concept-achtige albums.