Fairport Convention - Rising for the Moon (1975)

Dit is typisch zo'n album waar in principe niks op aan te merken valt, er staan geen mislukte nummers op, de productie is goed, maar je krijgt nergens het idee dat je naar iets bijzonders aan het luisteren bent. Alleen het laatste nummer is nog wel enigszins de moeite waard, maar verder is het gewoon 13-in-een-dozijn-muziek.

Mooie cover, dat wel.

Ik ken deze niet.. is dit niet het album waar Sandy een tijdelijke come back op maakte?

Onbegrijpelijk teleurstellend album wat klinkt alsof Sandy Denny met veel geld naar Fairport terug gelokt is en er volgens contract een LP afgeleverd moest worden. Plichtmatig is het woord dat deze LP het best karakteriseert en dat dus in een Fairport met 3 leden uit de Liege & Lief bezetting, aangevuld met een geweldige gitarist als Jerry Donahue ......... Zonde, zonde, zonde .........

Op dit album meende Fairport denk ik richting AOR/mainstream te moeten gaan, de Engelse-folkrock-versie van Fleetwood Mac inclusief hotshot producer (Glyn Johns) en tamelijk gelikt materiaal. Alles bij elkaar klinkt het voornamelijk als een sampler van 3 verschillende soloplaten (Sandy Denny, Trevor Lucas en Dave Swarbrick). Met name Sandy komt hier echter wel met prima materiaal, zoals de geweldige afsluiter One More Chance. Maar als album is het beslist geen eenheid en er staan een handjevol vullers op. "Onbegrijpelijk teleurstellend" zoals mijn bovenbuurman op deze pagina schrijft gaat me wat ver, maar gegeven de prima (studio-)voorganger Nine én de verse terugkeer van Sandy Denny had er meer ingezeten.
Hier bleef het ook bij wat deze line up betrof. De tournee ter promotie van dit album had voornamelijk een torenhoge schuld tot gevolg, de voornaamste reden waardoor de band eind 1975 uiteenspatte; Denny, Lucas en Jerry Donahue verlieten Fairport . Dave Swarbrick, Dave Pegg en Bruce Rowland bleven over. Punk kwam eraan, het folkrockgenre leek zijn beste tijd gehad te hebben, het contract met Island Records werd niet verlengd. Neemt niet weg dat het verhaal verre van voorbij was ... maar Rising For The Moon was wel de laatste poging commercieel een flinke deuk in het pak boter te slaan.
3***

Een niet zo sterke plaat van dit gezelschap. Ik kan er nog een kleine 3 sterren aan kwijt dankzij het prima One More Chance.

In 2008 heb ik dit album 2,5* gegeven. Onvoldoende dus. Nu 11 jaar later kom ik het album tegen in de Oor jaarlijst 1975 op een gedeelde laatste plaats. Die 2,5* was dus niet zo vreemd.
Ik heb het vandaag nog een keer geprobeerd, maar mijn score blijft zoals die is.

Tja, over dit album kun je kort zijn: dit moest 'm worden en het werd 'm niet.

Die laatste track is geweldig!