MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Fairport Convention - The Bonny Bunch of Roses (1977)

mijn stem
3,19 (13)
13 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Roots
Label: Vertigo

  1. Jams O'Donnells Jig (2:42)
  2. The Eynsham Poacher (2:28)
  3. Adieu Adieu (2:36)
  4. The Bonny Bunch of Roses (12:38)
  5. The Poor Ditching Boy (4:11)
  6. General Taylor (3:38)
  7. Run Johnny Run (4:45)
  8. The Last Waltz (3:08)
  9. Royal Selection No. 13 (4:24)
totale tijdsduur: 40:30
zoeken in:
avatar van Gert P
3,5
Ook dit is best een aardige plaat met een paar hele mooie nummers maar wel wat minder als hun begin top jaren.

avatar van koho
4,0
Hier komt Fairport terug met een geweldige plaat, alleen het viel niemand op in het punktijdperk. Teveel mensen denken dat Fairport ophield halverwege de jaren '70. Het was ook bijna verleden tijd na het mislukken van het Rising For The Moon avontuur, gevolgd door contractueel verplichte draak Gottle 'o Geer (uitgebracht als Fairport, zonder Convention) plus einde platencontract met Island, en live was het eerder een gang langs universiteiten en folkclubs dan het grootschaliger werk (in 1975 stonden ze nog in Carré!).

Maar wis die band nooit uit; ze waren diverse keren eerder afgeschreven. Overgebleven trio Dave Swarbrick, Dave Pegg en Bruce Rowland kreeg de helpende hand van gitarist/zanger/lid van het eerste uur Simon Nicol die in 1971 was vertrokken en zo kwam deze voor Fairportbegrippen stabiele viermans-line-up tot stand - en The Bonny Bunch of Roses was het visitekaartje, bij nieuw label Vertigo. Alle commerciële pretenties zijn hier overboord gegooid en Fairport is hier weer een pure folkrockband met de nadruk op traditioneel materiaal, dat meer een opvolger is van Angel Delight uit 1971 dan Rising For The Moon van 4 jaar daarna. De band klinkt opvallend fris en lijkt weer voor de lol te musiceren op lekker klinkende nummers als Jams O'Donnells Jigs (een instrumental van Pegg), Adieu Adieu (traditional met knipoog naar The Who in het intro) en de prima cover van ex-bandlid Richard Thompson, The Poor Ditching Boy. Het misschien iets te lange titelnummer (al eerder opgenomen in 1970 met Thompson, maar dat werd pas decennia later officieel uitgebracht) is taaier om doorheen te komen -niet voor beginners in Fairport- en The Last Waltz is een beetje een lullig dronkemansliedje, maar ik geef 'm toch 4 sterren. Opvolger Tipplers Tales is een beetje de tweelingbroer van dit album, het had gemakkelijk een dubbelalbum kunnen zijn. Baanbrekend is het allemaal niet meer, maar leuk wel.

Jarenlang was het vrijwel niet mogelijk om hieraan te komen op CD - de 2-on-1 CD Bonny Bunch/Tipplers op Vertigo begin jaren '90 deed zeker $150 op eBay - maar vorig jaar zijn beide albums opnieuw uitgebracht (dit maal als individuele titels) door Vertigo.

4****

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 08:47 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 08:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.