Luther Ingram - Do You Love Somebody (1977)

Best bijzonder als je erbij stilstaat dat dit album nog in een jaar als 1977 werd uitgebracht; het soort soul dat hierop te horen is, was al een jaar of vijf passé. Toentertijd wellicht geen goede zet voor de verkoopcijfers, maar in een jaar als 2012 juist wel een mooi gegeven dat Ingram trouw bleef aan zijn vertrouwde sound. Ook hier staan zoals gebruikelijk mooie liedjes op, en een aantal daarvan in het bijzonder doen me denken aan het repertoire van Al Green uit de begin jaren ‘70. Vooral het eerste deel is erg sterk, maar ook de tweede helft weet genoeg op tafel te brengen waardoor 't interessant blijft. Vreugde en verdriet liggen dicht bij elkaar, dat blijkt alleen al uit de twee liefdesliedjes Do You Love Somebody en Get to Me die worden opgevolgd door de met droefenis gevulde teksten over o.a. verlatingsangst in How I Miss My Love, of een liefde die niet wederzijds blijkt te zijn, zoals bezongen wordt in Sorry. Geheel van andere orde, maar niet van mindere kwaliteit, zijn de drukke klanken van Time Machine, 'n nummer dat vreemd genoeg, ondanks de gedateerde sound, iets futuristisch over zich heen heeft (zeker voor 1977-begrippen). Misschien zit het hem in de thematiek van het nummer. Strikt genomen vind ik de laatste vijf nummers kwalitatief wat minder speciaal (qua arrangementen bijvoorbeeld), maar mr. Ingram, gepassioneerd als altijd, weet er altijd weer het beste van te maken.