The Moody Blues - The Moody Blues Story (1978)

Dit album van The Moody Blues geeft een goed beeld weer van de sfeer uit die tijd; eind jaren zestig, begin jaren zeventig. De stem van Justin Hayward is daar ook grotendeels verantwoordelijk voor, die had zo'n eigen geluid wat heel mooi paste bij die muziek, zoals de klassieker Nights in White Satin duidelijk aangeeft....wel jammer dat deze hier zo ingekort is.

The Moody Blues stonden in 1978 weer in de belangstelling met hun come back album Octave. Het jaar daarvoor had hun label ook al Caught Live +5 uitgebracht.
Sommigen zien Blue Jays van Hayward & Lodge uit 1975 ook als MB-album.
Het dubbel-album Story werd speciaal voor de Nederlandse markt uitgebracht. Decca/Philips had ook al succes gehad met de dubbelaar Stones Story (dus een heruitgave van Rolled Gold) en met The Moodies moest dat toch ook wel lukken.
Ik herinner me nog heel goed de t.v.-reclame die regelmatig voorbijkwam met al die bewegende dingen die ook op de voorzijde van de hoes te zien zijn.
In Engeland werd in 1979 het enkele K-Tel album Out Of This World uitgebracht.
Story is bijna chronologisch samengesteld, want de single Fly Me High was eerder in 1967 uitgebracht dan Tuesday Afternoon en Lovely To See You eerder in 1969 dan Gypsy Toch passen de nummers van de eerste 3 kanten goed bij elkaar. Op kant 4 hoor je wel een groot muzikaal verschil tussen de nummers van Seventh Sojourn uit 1972 en Octave uit 1978.
Voor Ride My See-Saw is de album versie gebruikt. Ze hadden hier beter het Departure - gedeelte van Graeme Edge erbij kunnen laten, want deze fade in klinkt wel erg slordig, of ze hadden voor de single versie met dat aftellen kunnen kiezen.
Het b-kantje A Simple Game is ook aanwezig en stond ook al op de dubbelaar This Is The Moody Blues.
Voices In The Sky, Watching And Waiting, The Story In Your Eyes en Driftwood zijn hier helaas niet aanwezig.
In de binnenhoes staat het hele verhaal over The Moody Blues en wat zwart/wit foto's.
Mijn LP-hoes is in Nederland gedrukt, maar de LP's zijn in Frankrijk geperst. Rond die tijd zag je ook in platenwinkels zowel de Nederlandse als de Franse persingen van de soundtrack van Grease, maar dat terzijde.
Voor Nights In White Satin, Question en Isn't Life Strange zijn hier wel de single-versies aanwezig.
Mijn minst favoriete nummers zijn hier One More Time To Live, Stepping In A Slide Zone en I'll Be Level With You, de rest vind ik helemaal o.k..

Lang getwijfeld om deze ook in mijn collectie op te nemen, omdat er niets nieuws op staat. Enkele songs staan hier in uitgklede single-edits op, zoals Nights in White Satin en Isn't Life Strange.

Het artwork is niet zo mooi als de hoezen van Phil Travers, masr is wel okay. De binnenkant van de gatefoldsleeve is versierd met foto's van de band, en een nederlandstalige essay.

Ook leuk is de chronologische volgorde en dat de eerste twee singles van de eerste versie van de band.

De aanschafsprijs is tegenwoordig erg laag, dus het gewoon een fijne toevoeging aan mijn Moody Blues-lp-collectie.

Ik heb 'm ook nog staan, destijds in '78 gekocht, maar al jaren niet meer op de draaitafel gehad. Ik herinner mij dat sommige nummers van een fade-in waren voorzien, dat vond ik toch wel een slechte zaak. I'm just a singer moet met die eerste drumslag op de bekkens beginnen, en niet met een fade-in waarin het drum-intro langzaam aanzwelt...
Verder een mooie representatieve verzameling songs overigens, al mis je natuurlijk altijd wel wat persoonlijke favorieten. Verscheen kort na het come-back album Octave in hetzelfde jaar, ongetwijfeld om in te spelen op het heersende sentiment. Dat album is met de laatste drie nummers hierop vertegenwoordigd, maar ook hier is merkbaar dat ze onderdoen voor het meeste andere materiaal.

Moody Blues waren in 1978 sterker dan veel andere sixties-bands die comebacks probeerden te maken. Ik vind Octave anders dan Seventh Sojourn maar een verder erg sterke plaat, en beter zelfs dan waar veel grote prog-acts mee stoeiden in deze periode. Knap ook hoe ze volledig de disco en newwave vermijden.

Er is veel commentaar op het gemis van de mellotron, maar nienand gebruikte dat ding toen überhaupt nog (King Crimson, Yes, BJH). Ze hadden allemaal een geüpdate sound. Van de sixties-bands ken ik trouwens naar weinig comebacks, ik baseer mij op wat ik gelezen had.

En ja, die edits en fade-ins en -outs. Het zijn voornamelijk single-edits. Allen Legend of a Mind is volledig weergegeven.

De fades-in en fades-out zijn toch wel storend en onnodig. Deze verzamelaar legt het wel af tegen 'This is the Moody Blues'. De enige meerwaarde die deze verzamelaar toen in 1978 had, was de inclusie van 'Go Now!' en 'Boulevard de La Madeleine' en de linernotes in het Nederlands aan de binnenkant van de hoes.

Ja, ook bij mij was dit destijds de allereerste aanschaf van een Moody Blues-album. Mij vielen die fades-in en -out ook meteen in negatieve zijn op. Rechtstreeks van de originele albums gelicht, waar de songs natuurlijk vaak in elkaar overliepen. Het was een puur Nederlandse release en de samenstellers hadden duidelijk niet de beschikking over de originele mastertapes, want dan had dit voorkomen kunnen worden. Ik heb deze plaat nog steeds, maar hij komt nooit meer uit de hoes. Inderdaad nogal storend.