Fred Ho and the Afro Asian Music Ensemble - Big Red! (2011)

Fred Ho leed jaren aan kanker en overleed uiteindelijk in april 2014, maar zijn ziekte heeft hem voor zijn dood totaal niet beperkt in het maken van muziek. Sterker nog, Ho bleek tijdens zijn ziekte verrijkt aan spiritualiteit en een enorme creatieve drift om zich te uiten in zeer onbegrensde muziek. Zijn albums waren in de pakweg vijf jaar tot zijn dood besmeurd met ideeën, culturen en vooral een soort kinderlijk enthousiasme. De man had echt liefde voor politiek, sociologie en het genre jazz en gaf geen ene ruk om hokjes of tradities. Hij was radicaal. Hij nam een uitgangspunt - een basis - en begon van daaruit te opereren.

Hier vermengd hij westerse post-bop en freejazz (vooral Mingus komt in mij op), met Oosterse en Afrikaanse (vooral moslim-culturen uit Afrika) invloeden. Fred Ho was zowel socioloog als saxofonist en bleek dat ongekend samen te kunnen combineren. De man kende geen grenzen, althans hij kon grenzen als geen ander aan elkaar verbinden. Grenzen tussen culturen en muzikale opvattingen bleken dan maar heel dun te zijn en samen te kunnen gaan. Uniek hoe een man - 'marked for death' - in de laatste jaren van zijn leven creatiever dan ooit lijkt te zijn en mensen van allerlei rassen, politieke overtuigen en culturen kan blijven verrassen en verbazen.

Zonde dat de man er niet meer is, want werken als ' Sweet Science Suite' en 'Big Red' zijn van ongewone klasse. De bijzondere concepten van deze albums en daarmee vooral zijn geestdrift zijn gewoon erg inspirerend.

4/5