Rock Dreams (1994)

Een van de zogenaamde 'Kruidvat/tankstation' CD's zal ik het maar noemen van de firma CBS en aanverwanten
CBS bracht in de jaren pakweg 1986 t/m 1996 veel verzamel-CD's uit, dikwijls ook onder de noemer Nice Price. Onder CBS vielen veel sublabels.
Ergens in de jaren 90 werd dit ook allemaal Sony (en zie je overigens ook nog veel dergelijke verzamelaars, maar dan met meer artiesten). Op deze (en op als zovelen) zie je ALTIJD nummers terug van Boston, Meat Loaf, Cheap Trick, Toto, Santana, Europe, Kansas, Alice Cooper, Paul Young etc.etc.
Dit is dan een CD met wat rustiger nummers, waarvan er eigenlijk niet 1 slecht is. Toch geen 5 sterren vanwege de ongelofelijke compilatiedrift van deze firma.
Beste nummers op deze die van de Earring, Boston (uiteraard), Ellen Foley (blijft geweldig), Santana (klassieker uit 1973), Kansas, ELO en Spandau Ballet (met Chant no. 1 hun beste nummer, jazeker) en Europe (guilty pleasure).

Er stond toen een zuil in de CD-winkel met Nice Price CD's (van Columbia/Sony Music v/h Columbia/CBS), twee voor fl. 39,90. Deze Rock Dreams compilatie kreeg je er toen 'gratis' bij.
De meeste nummers had ik al op een album van de artiest zelf.
Mijn meest favoriete songs zijn: 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10, 11 en 14.
Ze hadden daarvoor ook zoiets met The Best of Nice Price. Volgens mij was dat 1992.
Columbia Special Projects. Heel veel compilaties met muziek uit de catalogus van Sony Music, en daar staat veel moois in!

Lekkere verzamelaar voor €0,75 meegenomen bij de kringloop vandaan. Allemaal toffe nummers, al dekken ze lang niet allemaal de naam Rock Dreams.

Forever Autumn is een van de absolute hoogtepunten van Jeff Wayne's The War Of The World. Hier de soort van gestripte, downgrade versie van Justin Hayward (de single versie?). Het allerfijnst is misschien wel Toy Soldier van Martika.

Dit oogt als een Knuffelrock-ripoff, maar dan iets minder zoetsappig.

Dibbel geeft het hierboven al aan: dit is één van de vele duizenden compilatie-CD's die platenfirma Columbia/Sony vooral in de jaren negentig op de markt bracht. Artiesten als Santana, ELO, Europe, Toto, Boston en Meat Loaf zijn daar vrijwel altijd op vertegenwoordigd, meestal met hun beste, bekendste of meest voor de hand liggende nummer.

In de tijd dat ik geleidelijk meer CD's begon te kopen, was ik daar best blij mee, maar die compilatiedrift begon me al snel tegen te staan, omdat er steevast dezelfde nummers op opdoken. Een nummer als More than a feeling kan ik daardoor echt niet meer horen, hoe goed het ook is.

Ook voor dit album geldt dat het meestal nummers zijn die je op tal van Sony-compilaties aantreft. Hooguit Justin Hayward (wiens nummer formeel eigenlijk op naam van Jeff Wayne zou moeten staan) en onze eigen Golden Earring kom je net iets minder vaak op dergelijke verzamel-CD's tegen, maar voor de rest is dit schijfje erg overbodig. Ik had 'm ooit, maar weggedaan omdat ik werkelijk alle nummers al op andere albums heb, veelal op de originele albums waar ze vanaf komen.

Qua muzikaal peil is hier natuurlijk weinig mis mee, al heb ik Carrie altijd een nogal zeikerige ballad gevonden. Maar omdat ik compilaties ook afreken op hun mate van (on)voorspelbaarheid, rolt er geen hoog cijfer uit.

Ik weet niet zeker meer of je deze gratis kreeg bij aankoop van twee midprice Columbia-CD's of dat-ie voor een destijds schappelijk prijsje (10 à 15 gulden) in de winkel lag. Wel was het een soort tweelingbroertje van deze CD, waarvoor min of meer hetzelfde gold. Ik vind die verzamelaar sterker omdat-ie van weliswaar voor de hand liggende artiesten toch net wat minder voor de hand liggende nummers selecteert. En hij rockt harder natuurlijk...