Pontiak - Echo Ono (2012)

Slaapverwekkende psychedelische rock, wat een duf album zeg.
Alleen bij de laatste twee nummers gaat het nog even los.

Kon de voorgaande albums wel waarderen, niet meer niet minder. Als dit weer op dezelfde toon doorgaat vind ik dat prima. Ruig en snel is het zeker niet, zwaar en droevig wel.

Ik heb inderdaad ook een beetje gemengde gevoelens overgehouden aan dit album. Een krappe voldoende omdat er toch wat mooie stukken op staan. Maar geef mij dan maar Motorpsycho (een waardeloze vergelijking, ik weet het; maar op dit moment staat hun nieuwe album 'The Death Defying Unicorn' in mijn luisterlijstje en dat is toch andere koek) . Toch zal ik de volgende plaat een kans geven, want ik voel gewoon de potentie (onderbuikgevoel) op een of andere manier. Alleen wat meer peper in de reten van deze heren alstublieft.

Ik vond de EP die vorig jaar verscheen een fantastische plaat.
Deze toch maar eens ter ore nemen.

Ik ben de voorgaande albums van Pontiak maar even aan het herbeluisteren. Ik heb het gevoel dat deze plaat vele malen meer pop is/ begint dan zijn voorgangers. Afsluiter is wel des Pontiaks, heerlijk. Niks geen peper in de kont, die trage en logge partijen maken juist Pontiak.