Lagartija - Particelle (2012)

De voortekenen zijn goed: een jonge band uit Noord-Italië, een opvallende hoes.

En Lagartija stelt niet teleur. Dit is intelligente rock, enigszins spacy met een scheut (cool)jazz. Hier en daar een saxofoon of trompetje erbij. De nadruk ligt op instrumentale stukken, de rol van zangeres en covergirl Sara Aliani is beperkt. Sfeervolle plaat die niet te lang duurt.

De Alternatieve Top 152 bracht me op het spoor van dit album en dat is winst. Prachtig album, waarvan met name de eerste drie nummers het predikaat geniaal verdienen. De instrumentale opener, waarbij de naam Porcupine Tree af en toe door het hoofd schoot (niet voor het laatst dit album), ‘Myths’, waar Portishead-vocalen en folk prachtig samenkomen en de mooie, meeslepende pop van ‘L’Abbraccio’, het is een drieluik dat hier al twee dagen op repeat staat. Kennelijk was het kruit toen wat verschoten, of de openingstracks waren domweg te goed, want bij ‘Tete’ overvalt het me eerste gevoel van herhaling. Knap stevig is het wel. Na ‘Sbriusiu’, een jazzy stuk solopiano, pakt de groep de draad weer enigszins op met het lang uitgesponnen titelnummer, dat me in de finale toch weer rechtop in de stoel krijgt. Het slotnummer is weer van grote klasse, zodat de eindbalans naar 4 sterren doorslaat.

Als ik er nou nog achter kon komen waar dit album te krijgen is… 4*

Eveneens op Lizard uitgebracht is Flora - Sei (2012) dat raakvlakken heeft met deze plaat. Italiaanse postrock/jazz fusion, zangeres, saxofoon. Wel lichter van toon. Te beluisteren op Progstreaming.