Terry Oldfield - Icon (1995)

Terry Oldfield (de oudere broer van Mike Oldfield) is in het New Age-genre een vrij bekende artiest.
Icon is slechts één van de vele van zijn albums, maar is tot nu toe slechts de tweede die ik van hem ken, naast Illumination. T.o.v. van dát album, is Icon muzikaal een ander verhaal, alhoewel Terry's stijl toch al duidelijk te herkennen valt. Wat Terry namelijk doet, zijn een aantal thema's constant binnen de nummers laten terugkeren, zonder dat het de luisteraar in verveling brengt.
Althans, voor mij werkt het op Icon voor het grootste gedeelte onweerstaanbaar, totdat "Majesty" er voor zorgt dat het allemaal wel erg in de herhaling valt, aangezien "Majesty" een blend is van de thema's van de eerste 2 nummers.
Opvallendste instrument in de muziek blijven de verschillende fluiten die Terry bespeelt.

Icon is eigenlijk over de gehele linie een redelijk opzwepend album te noemen. Praktisch over het gehele album zorgt een aanstekelijk 'tribal'-achtig ritme binnen de nummers voor een heerlijke begeleiding en wordt ondersteund door een soort van Middeleeuws koor. Diverse instrumenten nemen elkaar tijdens de belangrijkste thema's over en houdt de muziek op een constant niveau.

Opener "Resurrection" is de troef van dit album. Een mooie, rustige opbouw en pas in de 7de minuut komt het ritme om de hoek kijken. Soms neigt het allemaal wat heftiger te gaan klinken, maar op het moment dat dat gebeurt, wordt de muziek weer rustiger, om vervolgens weer op te bouwen. Het mooie, onweerstaanbare thema keert elke keer weer terug, maar zorgt alleen maar voor de aangename, verslavende werking die de muziek op me heeft.
"Eyes of the Goddes" is praktisch van hetzelfde laken een pak, echter zorgt "Majesty" dus voor net even teveel van hetzelfde.

Kortom, Icon is degelijk Terry Oldfield-materiaal, maar gevoelsmatig denk ik niet zijn beste werk. Toch is het geen vervelend, gezapig New Age-gepriegel. En alleen al voor "Resurrection" zeker de moeite en voor het gehele album een acceptabele 3,5 waard.