Van McCoy & The Soul City Symphony - Disco Baby (1975)

The Hustle en Get Dancin' zijn kanjers. En The Shuffle staat hier niet eens op.
De rest ken ik niet, dus geen beoordeling.

Een veel te vroeg overleden man. Hij was een geweldige disco/soul componist!

Lastig te beoordelen album. The Hustle is natuurlijk een classic in de disco en Van McCoy kreeg er de eeuwige roem mee. Turn This Mother out is ook een aardige track die dezelfde luchtigheid heeft. Redelijk uitgevoerd zijn de covers van Disco Tex (nr 4), Ohio Players (2) en Average White band (9), maar ergens is het toch ook wel weer een zwaktebod om met zulke grote hits te komen. Enkele nummers zijn toch ook wel wat vlakjes, missen sprankeling.

Als entertainmentplaat redelijk geslaagd en zeker een mooie plaat in het tijdsbeeld. Als creatief hoogstandje net iets minder dan je zou willen.

The Hustle is het hoogte punt van het album,
al zijn Turn This Mother Out en Get Dancin' zeker ook niet slecht.

Dit is een lekker retro album met ultra-retro disco-funk seventies muziek. Het ene nummer is wat beter geslaagd dan het ander, maar er staat genoeg leuks op. Op kant 1 bijvoorbeeld de eerste vier nummers. Op de fijne openingssong Disco Baby horen we the Stylistics, The Hustle is de nummer 1 hit in zowel the USA als the UK, Get Dancin was de B-side. Alleen Doctor's Orders valt wat tegen, net als trouwens het laatste nummer van kant 2.

Wat meer funky muziek krijgen we te horen op kant 2. Alleen de titel Turn This Mother Out zegt het al, en wat te denken van (Dancin' on) Shakey Ground, beiden erg lekkere funk nummers. En dat gaat lekker door met Spanish Boogie & de AWB cover Pick Up the Pieces. Ik vind dan ook kant 2 zelfs wat beter dan kant 1, wat toch de bekendere nummers bevat.

Uiteindelijk won the Hustle een Grammy en kreeg zelfs dit hele album een Grammy-nominatie. Dat laatste is wat teveel eer, maar een leuke plaat is het wel. Ik rond de score naar boven af.

Lekkere old school disco funk.
The Hustle was de grote hit hiervan en haalde de nummer 4 in Nederland in september 1975. Classic.
Verder veel covers, waar ik niets over te klagen heb zoals Fire (Ohio Players), Get Dancin' (van Nolan en Crewe, hit voor Disco Tex and The Sex-O-Lettes), Pick Up The Pieces (Average White Band) en Doctor's Orders (van Greenaway & Cook, hit voor Sunny en voor Carol Douglas).
Maar zijn eigen nummers Turn This Mother Out en Spanish Boogie zijn dan weer net iets beter.
Komt allemaal lekker uit de speakers ook nog steeds.

Hoewel op de hoes staat dat deze op het AVCO-label is uitgekomen, staat op de LP zelf toch het label van H&L Records, wat staat voor Hugo & Luigi, de producers van deze plaat.
Redelijke staat, Hollandse persing. Kringloopwinkelvondst.

Ik ben het met de vorige sprekers eens: lastig te beoordelen, deze plaat. Aan de ene kant heeft Van McCoy als componist, maar vooral als arrangeur en producer een onmiskenbaar eigen geluid ontwikkeld, aan de andere kant hadden de vele covers van destijds recente disco- en funkhits voor mij niet zo gehoeven. Je gaat ze automatisch vergelijken met de originelen en meestal leggen de coverversies het daartegen af. Alleen met Shakey Ground (oorspronkelijk van The Temptations) zet hij een gelijkwaardige versie neer. En dat komt dan vooral doordat deze uitvoering verschilt van het origineel. The Temptations hadden een gemeen swingend funkgeluid, vooral dankzij hun vocalen, terwijl de versie van Van McCoy wat softer en disco-achtiger is.

De aanpak van Van McCoy kenmerkt zich door fraaie arrangementen met soms minder voor de hand liggende instrumenten, zoals de piccolo in The hustle. Daarnaast vooral veel violen, zoals in het disco-tijdperk van midden jaren zeventig heel gewoon was, en een degelijk groovende ritmesectie die net niet echt funky wordt, met meestal zo'n extra slag op de tom naast de tel - ook heel gewoon in de disco-hits uit die tijd. Een productie van Van McCoy, ook voor anderen, pik je er daardoor snel uit; denk maar aan het prachtige arrangement van de hit Baby don't change your mind van Gladys Knight & the Pips.

Het is een aanpak die werkt, maar die na tien nummers ook een beetje gladjes en gewoontjes wordt. Nogmaals: jammer van de vele voor de hand liggende covers, vooral omdat blijkt dat de eigen nummers op dit album daar meestal niets voor onder doen. Leuk om weer eens te beluisteren, al was het maar omdat deze plaat een goed tijdsbeeld biedt van de jaren waarin goed gearrangeerde disco snel terrein won ten opzichte van de rauwere funk en soul.