Graham Coxon - A+E (2012)

BBC - Music - Review of Graham Coxon - A+E - bbc.co.uk

De hoes is wel lelijk, zeg. En doet me wat hieraan denken. Maar verder ben ik nog niet bekend met het solo-werk van Coxon, en eigenlijk best benieuwd.

En niet zo'n beetje ook, ik zit aan plagiaat te denken...

Ben trouwens ook erg benieuwd. Was erg onder de indruk van de productie en gitaarwerk op het solo-album van Pete Doherty maar ken zijn solo-werk ook niet.

ontzettend goed album, werkt erg verslavend. Erg op tempo nummers en door de elektronische in vloeden krijgen alle nummers een extra dimensie. iemand die van alternatieve gitaar muziek houd kopen dit

Ik had geen hoge verwachtingen van de zoveelste soloplaat van Graham Coxon, maar wat is A+E een goede plaat. Blur, Bowie in Berlijn, een beetje postpunk en de flinke dosis eigenzinnigheid van Graham Coxon. Fantastische plaat.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Graham Coxon - A+E - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Oké, deze gaat op het te beluisteren-lijstje. Gek eigenlijk dat het noemen van de naam Philip Larkin me enthousiast kan krijgen. Vreemd dat die naam nooit in me op is gekomen bij het beluisteren van een Blur-plaat, maar dat ik me nu bedenk dat Larkin best goed vergelijkingsmateriaal is. (Voor degenen bij wie het even weggezakt is, even de openingsregels van z'n grootste hit: 'They fuck you up/Your mom and dad/They may not mean it but they do/They fill you with the faults they had/And add some extra just for you')

Ook mijn verwachtingen van dit album waren niet bijster hoog, maar door de positieve reacties hier het toch een kans gegeven.
Wat een heerlijk album! Bij de eerste luisterbeurt zat ik tijdens ieder nummer alweer te popelen om het volgende nummer te horen, niet uit verveling maar puur uit nieuwsgierigheid.
Heerlijk plaatje, waarbij je iedere keer weer wordt verrast. Dit klinkt zoals het nieuwe album van Blur had moeten klinken, maar er helaas nooit zal komen.

10 memorabele nummers op een rij. Als was het een best of.
Wat ook verklaart waarom ik hier geen 5 voor geef, want het enige wat je deze plaat ten kwade kunt duiden, is dat er geen lijn in zit.
Gewoon 10 nummers met riffs zo gemeen als de gemeenste Tsjetjeense maffia op een rij.
En het klinkt allemaal alsof het op een voormiddag bedacht en ingespeeld is en dat hebben we graag in deze tijden van muzikale moeilijkdoenerij.

Over het algemeen kan ik me vaak vinden in de goede beoordelingen op deze site; maar dat deze plaat van Graham Coxon het zo goed doet snap ik absoluut niet. Ik heb hem nu een paar keer geluisterd (tevens mijn eerste kennismaking met zijn solo-werk) en de meest optimistische betiteling voor dit album wordt samengevat in het woord 'belabberd'. Ik weet dat ik hierin zo ongeveer alleen sta, want ik lees overal prachtrecensies. Daarom snap ik het ook niet, want Mojo en dergelijke zit meestal op mijn lijn. Tja, dat zal dan net dat ene draadje zijn dat bij mij loszit.
Af en toe hoor ik electronische beats die niet hadden misstaan op een afgekeurde houseplaat uit 1992. Ik ga hem nog één keer met een koptelefoon beluisteren, maar het kwartje gaat denk ik niet vallen. Jammer, want Blur vind ik goed te pruimen. Smaken verschillen en dat gegeven alleen vind ik al het vermelden waard .

Love Travels at Illegal Speeds is een van mijn favoriete indieplaten. Heerlijke, snelle popnummers. Ik dacht dus geen bult te kunnen vallen met A+E. Het opent eender, maar verzand daarna in elektronica die ik niet altijd even sterk vind. Mede door Knife in the Cast doet het geheel me denken aan het album Blur van Blur, maar het haalt helaas bij lange na niet het niveau.

Niet overal even hoogstaand, maar wel een beresterke plaat!