Terry Oldfield - In the Presence of Light (1987)

Terry Oldfield's favoriete instrument is de fluit. Deze is dan ook veelvuldig op de voorgrond te horen op de meeste van zijn albums.
In the Presence of Light laat dan ook zo nu en dan prachtige fluitpartijen horen. Echter is het toch ook grotendeels een scala van majestueuze, rustgevende, elektronische soundcollages die het album domineren.
Deze collages bieden een effectieve ondersteuning voor het bezwerende, kenmerkende fluitspel van Terry wat zo nu en dan opduikt.

Het album opent met drie korte introducties, die thematisch gezien vrij dicht bij elkaar liggen. Het zijn prachtige stukken die eigenlijk stiekem veel te kort duren en prachtig uitgebouwd hadden kunnen worden. Echter neemt het niet weg dat het prachtig klinkt.

Het eerste 'langere' nummer is "Only in Silence" en is een heldere en sprankelende compositie waarin rustgevende elektronica en prachtige fluitklanken domineren. Het siert Terry dat hij op een effectieve wijze voor een overdaad aan sfeer kan zorgen met zijn dromerige muziek.

"Voices of Time" zorgt voor een mantra-'mood' en sluit qua sfeer mooi aan op de vorige nummers. Wederom is het het bezielende fluitspel wat hét handelsmerk is van Terry. De synths op de achtergrond zorgen als het ware voor een warme omhelzing.

"The Ultimate Release" heeft iets geheimzinnigs en majestueus over zich. Het is een hemelse compositie die steeds rijker en krachtiger gaat klinken, naarmate deze vordert. De muziek zou de soundtrack kunnen zijn voor het betreden van het pad wat leidt tot het rijk der engelen. Een pad die zich eindeloos ver lijkt uit te strekken, terwijl aan weerszijden zilveren bomen groeien waarvan alle takken allemaal één richting lijken op te wijzen. Als de muziek zich verder ontvouwt, lijkt er langzamerhand een einde te komen aan het pad als aan het eind een grote gouden poort opdoemt.
Eenmaal aanbelandt bij de poort, opent deze zich langzaam en een fel licht schijnt erdoor heen. Het licht lijkt me te verwelkomen met open armen en voordat ik het weet ben ik één met het licht.
"The Ultimate Release" is één van de hoogtepunten van dit album en het is zowaar dit keer een nummer waarin geen enkele fluit te horen valt.

Een beetje zoekend en geheimzinnig begint "Entering Into Love", maar het is net zoals het vorige nummer weer de indringende en meeslepende opbouw die ook dit nummer kenmerkt. Het thema kondigt zich in eerste instantie wat bescheiden aan, maar wordt grootser en krachtiger naarmate de muziek vordert. Het is een ongrijpbaar thema dit keer, aangezien deze prachtig, maar tegelijkertijd ook ontzagwekkend klinkt. Ja, zelfs een beetje beangstigend. Want liefde in al zijn pracht en praal is tegelijkertijd een kracht die niet onderschat mag worden. Het kan namelijk meedogenloos zijn!

De sereniteit en lieflijkheid wordt weer opgezocht tijdens het prachtig kabbelende "Eternity Unfolding". De fluit laat ook weer van zich horen terwijl een schitterend thema tot volle wasdom komt. Na het thema neemt de fluit het weer over en voert de boventoon in de resterende minuten.

"The Path of Lights" is vervolgens een orkestrale compositie die aangrijpend en meeslepend klinkt. De vioolpartijen zijn in eerste instantie ietwat somber aangezet, maar worden subtieler terwijl de muziek ook meer sprookjesachtig wordt. Echter duurt het niet lang voordat de dramatiek weer opgezocht wordt.
Alhoewel best mooi, moet wel gezegd dat "The Path of Lights" toch behoorlijk uit de toon valt t.o.v. de rest van het album.

Afsluiter "Surrender Into Immensity" sluit het album op prachtige wijze af. Het is een grootse compositie waarin de synths andermaal voor een indrukwekkend thema zorgen die zich steeds verder lijkt te ontvouwen. Mooie, golvende en kabbelende synth-partijen zorgen voor de nodige opsmuk terwijl het thema krachtiger wordt.
Het is jammer dat tijdens dit slotstuk het kenmerkende fluitspel weer ontbreekt, echter wordt dit ruimschoots gecompenseerd door de kracht van de compositie zelf.

In the Presence of Light is een sterk en afwisselend album van de broer van Mike Oldfield. Eén van zijn vroegere albums, waarin hij laat horen al over een eigen sound te beschikken. Het is dan weliswaar New Age wat de klok slaat, maar toch verzandt dit album niet in de mierzoete kitscherigheid wat veel New Age-muziek kenmerkt. Daar is de muziek te groots en te mooi voor; het is met bezieling gemaakt en dat is te horen.
Concreet is dit een sterk album en één van de betere, die ik van Terry gehoord heb tot nu toe.