Anthony Miles - Crystal Healing (1992)

Crystal Healing is het debuut van de Amerikaanse new age-componist Anthony Miles en is volgens mij een klassieker binnen het genre. Althans, als ik de reviews die ik her en der gelezen heb, mag geloven.

Anthony Miles kende ik al van het album Anthony Miles - Even Wolves Dream (1993) en vind ik een vrij mooi, maar helaas niet zo'n erg opvallend album. En alhoewel dit eerste album eigenlijk precies dezelfde soort muziek laat horen, moet ik toegeven, dat dit album een graadje beter is. En dit komt vooral door het stiekem wel erg mooie "Sublime". De muziek doet in dit geval de titel redelijk wat eer aan.

Welnu, als je houdt van vrij eenvoudige, maar wel erg mooie en rustige elektronische muziek zonder al te veel poespas, dan is dit het album wat je zoekt.
Het moet wel gezegd, dat het album wel degelijk een bepaald effect kan bereiken. Namelijk een gevoel overbrengen van rust, gelukzaligheid, dankbaarheid en vrede. En dit wordt overgebracht d.m.v. serene, delicate en kalme muziek. Precies zoals op de hoes vermeld!

Ook al wordt dit bestempeld als pure 'new age' en zal de muziek ook wel voor een bepaald doel gecomponeerd zijn, bijvoorbeeld om bij te mediteren, de baby mee in slaap te krijgen, op de achtergrond op te hebben staan tijdens de yoga-oefeningen of van mijn part de acupunctuur-behandeling, zie ik dit persoonlijk gewoon als erg mooie muziek om simpelweg heerlijk bij te ontspannen. Dit is erg fijne muziek om heerlijk in op te gaan, terwijl je je gedachten lekker laat gaan, ondertussen naar buiten kijkt, onder het genot van een heerlijk drankje.
Daarnaast is dit ook muziek die erg tot de verbeelding spreekt. Het kan dé soundtrack zijn van je eigen fantasierijke wereld, als je je hiervoor kan openstellen. En het moet gezegd, het werkt echt gewoon bij dit soort muziek.

Ik kan me goed voorstellen dat veel mensen hier helemaal niets mee kunnen. De ene krijgt er jeuk van, de ander ziet het als muzikale kitsch waardoor het glazuur direct van de tanden springt en tot slot zou het ook nog eens prima kunnen fungeren als identiteitsloze muziek voor in de plaatselijke wachtruimte en natuurlijk de onvermijdelijke lift. En weet je: dat is allemaal volkomen te begrijpen, maar tegelijkertijd zal het me ook worst wezen. Ik vind het namelijk gewoon mooi. Punt uit!