Anthony Miles - Even Wolves Dream (1993)

De wolf. Wie is er niet door geïnspireerd en beïnvloedt? Op welke manier dan ook…

De wolf is met afstand één van de prachtigste dieren die onze planeet bevolken. Ze zijn mysterieus, indrukwekkend, beeldschoon, ongrijpbaar, maar bovenal….onmisbaar. Over dit schitterende dier is in principe alles al gezegd en geschreven, maar tegelijkertijd ook weer niet.
In boeken, religie en menig verhaal duikt de wolf op. Soms als een kwaadaardig monster, maar vaak ook als een vredelievend en hartverwarmend dier die zeer veel kan betekenen voor de mens. Op een vaak heel bijzondere en emotionele manier.

Uiteraard zijn ook vele muzikanten zwaar geïnspireerd door dit machtige wezen. Grappig genoeg valt het me op dat in specifieke muziekgenres, zoals Heavy Metal en New Age (twee totaal verschillende muziekstijlen), de wolf vaak een centrale plek inneemt. Zo is bijvoorbeeld de mascotte van de Finse metal-band Sonata Arctica….een wolf!

Binnen de New Age-categorie valt de wolf ook op. In bijvoorbeeld vele wereldwinkels (waar meestal ook New Age-muziek te koop is), zijn er allerlei artikelen te koop waarin de wolf centraal staat: dromenvangers, beeldjes, schilderijen, sieraden, kleding etc. etc. etc.

En laten we tot slot natuurlijk de dierentuin niet vergeten. Maar eerlijk is eerlijk: het is leuk om deze majestueuze dieren in zo’n dierentuin van dichterbij te bekijken. Echter weet iedereen stiekem heus wel, dat zo’n edel dier gewoon in de vrije natuur thuis hoort, net zoals ieder ander dier. Hoe cliché deze opmerking ook mag zijn. Want hypocriet als dat ik ben, zal ik ook niet ontkennen dat ik met veel plezier in de dierentuin dit dier heb mogen aanschouwen, tussen die traliehekken door…..

Maar genoeg hierover. Immers zitten we hier op een muziek-forum en staat muziek centraal. En om maar meteen met de deur in huis te vallen, gaat het hier in dit specifieke geval om het album Even Wolves Dream van Anthony Miles.

Anthony Miles is een New Age-artiest die voornamelijk zijn muziek uitbrengt op het populaire New Age-label New World. Een label waar o.a. bekende New Age-muzikanten zoals Medwyn Goodall en Terry Oldfield (broer van…) ook op opereren.
De stijl van Anthony Miles is niet per se erg bijzonder te noemen. Wel mooi, maar nergens uitzonderlijk of karakteristiek. Daar klinkt zijn muziek net wat te doorsnee voor. Ik moet wel toegeven dat ik mijn mening puur en enkel alleen heb na beluistering van Even Wolves Dream, het enige album dat ik tot dusver van hem ken. Het kan dus zijn dat zijn overige werk wellicht meer doordrenkt is met zijn eigen stijl, echter heb ik het idee dat dit niet het geval is.

Even Wolves Dream bevat twee composities van ieder zo’n ruim twintig minuten. Het is rustgevende, zorgeloos kabbelende synthesizermuziek, met zo hier en daar op de achtergrond het gehuil van wolven en wat andere natuurgeluiden. En dat is het album eigenlijk al in een notendop.

Voor New Age-liefhebbers wellicht een must, maar echt boven de massa uitsteken doet dit album zeker niet. In ieder geval niet voor mij. Het wolven-thema is zeker mooi, echter heb ik het idee dat daar meer mee gedaan mocht worden. Zo hier en daar wat wolvengehuil is mooi, maar daar blijft het dus bij. Tevens klinkt de muziek nét wat te zoet en te lieflijk; dit, terwijl de wolf ook iets dreigends en mysterieus uitstraalt. Iets wat wel degelijk in de muziek verwerkt had mogen worden. Overigens zonder de muziek teveel naargeestig te laten klinken, immers hebben we het hier over New Age-muziek. En New Age-muziek mag zoet en lieflijk klinken, absoluut. Het is niet voor niets negen van de tien keer als rustgevend bedoelt. Maar het mag best wel in combinatie met wat afwisseling. Daar is New Age-muziek niet vies van namelijk.

En zo blijft er een aardig album over met muziek die me overigens wel héél sterk doet denken aan bijvoorbeeld de Aspirant-trilogie van Rick Wakeman: sommige klanken die gebruikt worden zijn zelfs exact dezelfde. Soms lijken bepaalde melodielijnen er ook wel een beetje op.

Al met al blijft er dus een album over waar i.m.o. meer uitgehaald had kunnen worden. Het heeft zeker wat, is bij vlagen best mooi, maar dat is het dan ook wel.

Overigens is het mooiste stuk van het album de eerste helft van “Wolf Companions”.

Mijn waardering blijft ondanks mijn kritiek toch nog steken op drie punten. Mooi is nu eenmaal mooi.

deze muziek moet je gewoon hebben om je heel even te kunnen ontspannen van laat zegen een zware week op je werk en je wilt rust waardeer je de wolf houw je van zijn schoonheid en van de natuur laat je dan gewoon meeslepen ga in je fantasie naar een land vol schoonheid waar de natuur onberoerd is gelaten waar de dieren leven in vrijheid zonder angst voor de mens. waar de hoge dennenbomen staan in witte sneeuw hoog in de blauwe lucht en dan hoor je het gehuil van de wolven jei alleen tussen die prachtige dieren een wereld in wit en blauw de spanning voelt van je af want je bent omringt door pure magie van muziek en natuur. gewoon mooi