Grand Slam - Twilight's Last Gleaming (2003)

Nadat Thin Lizzy was gestopt, probeerde Phil Lynott het tevergeefs met Grand Slam. De groep maakte prima muziek, want liedjes schrijven en spelen konden Lynott en zijn kompanen (gitaristen Doish Nagle en Laurence Archer, toetsenist Mark Stanway en drummer Robbie Brennan) als de besten. Toch kwam het niet tot een platencontract: waar Lynott in de jaren '70 stoer over zijn 'bad reputation' had gezongen, was het nu aan eenieder in de muziekwereld bekend dat de man behoorlijk verslaafd was en daardoor onbetrouwbaar.

Mark Stanway schrijft in het cd-boekje dat de meeste liveopnamen van dit Twilight's Last Gleaming werden opgenomen in de Londense Marquee op 4 december 1984. Wat we horen is waarschijnlijk hetgeen het mengpaneel in de zaal binnenkwam, dat door hem en Martin Walker "painstakingly compiled and digitally re-mastered" werd.
Begrijpelijk is dat de groep zoveel mogelijk nummers van Thin Lizzy vermeed, al duikt wel Cold Sweat in de set op, zij het dat de riff net anders wordt gespeeld dan indertijd door John Sykes en Scott Gorham.
Van de Lizzyverzamelaar Dedication kende ik al het titelnummer, maar hier klinkt de originele versie met co-componist Archer, dat vooral in het solodeel afwijkt van de Lizzy's studioversie, waarvoor Gorham een nieuwe solo construeerde.

Verder komt muziek van zijn soloalbums voorbij, waarbij ook Nineteen van de gelijknamige single en EP en Military Man dat via Gary Moore de wereld inkwam, oorspronkelijk alleen met Lynott als componist maar de hoes vermeldt nu ook Stanway.
Ook klinkt mij onbekend werk. Om te beginnen de midtempo popsong Harlem. Lynott schreef dit met Nagle en het gaat eigenlijk over zijn geboortewijk Crumlin, aldus zijn introductie; een heerlijk liedje. Ook is er Breakdown, uptempo met een heerlijk weemoedige melodie; traditional Here We Go is een lekker rockertje geworden waarvan je zin in bier krijgt; en in de introductie van het jazz-swingachtige Gay Boys maakt Lynott enkele grappen die heden ten dage tot klachten zouden kunnen leiden. Nee, het is géén homohaatgeleuter zoals u misschien zou denken, maar politiek correct is hij evenmin. Melancholie klinkt eveneens in Can't Get Away en opnieuw is duidelijk dat toetsen een prominentere plek innamen in het geluid van Grand Slam, meer dan Lynott bij zijn vorige band toestond.

Het boekje biedt enkele leuke foto's, waarbij opvalt dat hairmetal zijn invloed liet gelden op de blonde heren Archer en Stanway, terwijl Nagle het bij zijn gewone donkere kapsel hield. En verder: het is leuk om Lynotts bekende zinnetjes als "We need your hélping hánds" en "Are you óut there?" met dat dikke Ierse accent te horen. De wijze waarop hij het publiek bespeelt bleef meesterlijk, verplichte kost voor iedereen die wil leren hoe je contact maakt met je publiek.
Ik zou ondanks de sterke nieuwe nummers kunnen klagen over de geluidkwaliteit, maar tegelijkertijd voelt deze rauwe mix alsof ik erbij was. Je ruikt bijna de sigaretten en het bier...

Dit album ken ik (nog) niet. De naam Grand slam wel. Heb het altijd onbegrijpelijk gevonden dat Lynott met dit gezelschap nooit een platencontract wist te bemachtigen. Maar dat zal voornamelijk te maken hebben met zijn verslavingen. Daar durfde geen maatschappij zich aan te branden gok ik maar zo. Jammer want de band had best potentie. Stanway kennen we uiteraard van Magnum. Archer was op dat moment een opkomen gitaar talent. De overige namen zeggen me zo niet direct iets.

Magnum ken ik alleen van naam. Dat is toch een stuk tammer, of vergis ik me?

Het is meer pomprock (zo werd het destijds genoemd maar heb geen idee waar die vreemde term vandaan komt) en ook symfo is nooit ver weg. Maar ik moet me sterk vergissen of jij kunt je daar prima mee vermaken!