Lightnin' Hopkins - Free Form Patterns (1968)

Deze opname van Lightin'Hopkins stamt, zoals je kunt zien, uit de vorige eeuw en werd op LP uitgebracht door International Artists, waarvan de hoes hier is afgebeeld.
Er zijn een aantal CD uitgaven van die door diverse uitgevers, gespecialiseerd in heruitgave van oud werk, zijn verzorgd, waaronder Charly, Collectables en Get Back.
Mocht je een van de CD's willen aanschaffen, die door de hier bovengenoemde labels worden uitgegeven, is het zaak de tracklist bij de hand te houden. De hoezen zijn afwijkend; de titel is op alle CD's daarentegen gelijk aan de titel van de originele LP.
Op de site van International Artists meldt men dat er plannen zijn om deze opnames opnieuw uit te brengen, aangevuld met dialogen van en interviews met Hopkins.

Zijn muziek is zeer authentiek, Hij leidt zijn nummers af en toe zelf in met een korte, half verstaanbare tekst, Het klinkt allemaal alsof hij rustig op een zomermiddag op zijn veranda zit. Hij wordt echter begeleid door de psychedelische rockband The 13th Floor Elevators, en die houdt het tempo er bij tijd en wijle goed in. Luister naar het boogieachtige nummer Cooking's Done..
Fraai nummer is Mini Skirt op de wijs van "Boom Boom Boom" van John Lee Hooker
(of misschien was het wel andersom).
De laatste maakte in die tijd opnames met Canned Heat. Een aantal daarvan staan op de CD Best of John Lee Hooker and Canned Heat . Deze opnames bereikten een groter publiek dan die van Lightin' Hopkins met de 13 Floor Elevators.
Zo gaat dat (soms).

Van mij krijgt dit album 5 sterren, vanwege de uitstekende blues.

Het is voor mij niet te horen dat de drummer en de bassist van de Elevators meedoen. De sound is soms wellicht wat fuzzy, dat is het dan. Het album begint goed met dat inleidende verhaaltje. Kon het meteen weer herinneren bij deze herbeluistering. Lightnin' zou een goede voice-over zijn geweest voor e-books. Voor de rest.. Een beetje dertien in een dozijn. Luistert goed weg maar meer niet. Heb altijd wel tijd voor Lightnin', maar voor zijn doen is het nogal flauwtjes.

Ik heb dit album pas dit jaar leren kennen. Ik ben aardig bekend met het werk van Hopkins, maar een groot kenner ben ik nog niet. Ik heb er veel naar geluisterd omdat een grote favoriet van mij, Townes van Zandt, het gitaarspelen voor een deel van Hopkins heeft afgekeken. Maar van de albums die ik beluisterd heb vind ik dit nou juist de meest aansprekende. Heerlijke relaxte muziek. De 2e alinea van Paulus slaat de spijker helemaal op zijn kop.

Maar goed daar denk jij dus iets anders over, maar ik vind het mooi weer een liefhebber van de pure blues op de site te zien.

'Nogal flauwtjes' ziet er wellicht wat badinerend uit, zo bedoelde ik het niet. Meer passend: ik mis de bliksem (pardon ) die ik op mijn favoriete albums van hem wel hoor. Ik vind het overigens zeker geen slecht album. Een 3,5 kan er toch wel mee door?

Ben trouwens op zeker ook geen groot kenner, niet van blues in het algemeen, niet van Lightnin' in het bijzonder en van het meeste andere ook niet Smaken verschillen

Ben weer eens ziek en kan maar heel weinig muziek goed verdragen. Deze laatste aanwinst daarom gelijk in de speler, want met Lightnin' Hopkins is het voor mij bijna altijd raak. Later meer.

Heb je nog inspiratie voor het vervolg?

Zodra ik de cd weer heb teruggevonden in mijn ongeorganiseerde verzameling kom ik er snel op terug.

Mijn favoriete Lightnin' Hopkins-album is dit niet, al heeft het zijn momenten. En dat is waarschijnlijk voor een groot gedeelte op conto te schrijven van producer Lelan Rogers, die het idee had om Hopkins te laten begeleiden door bassist Duke Davis en drummer Danny Thomas van de psychedelische rockgroep 13th Floor Elevators, die op zijn gat lag. Een psychedelische plaat is het daarmee (gelukkig) niet geworden; het geluid van de opnames klinkt alleen wat steviger dan op de meeste reguliere opnames van Hopkins. Leuk voor een keer, alleen jammer dat het een beetje rommelig klinkt in mijn oren. Op het curieuze Fox Chase horen we bijvoorbeeld het hoge stemgeluid van Billy Bizor (en dat klinkt bijna als gegil in mijn oren) en diezelfde Billy Bizor (een neef van Hopkins) neemt ook de vocalen voor zijn rekening op Baby Child (niet onverdienstelijk trouwens), maar voor mij werkt het wel verstorend.
Mijn grootste bezwaar is dat het karakteristieke gitaarspel van Hopkins toch wel naar de achtergrond is verdreven, en wat was er trouwens mis met zijn vaste bassist en drummer? Maar Hopkins vond het waarschijnlijk allemaal best en verdiende snel een paar centen.