Christy Moore - Live at Vicar Street (2002)
mijn stem
3 stemmen
Ierland
Folk
Label: Newberry
-
Continental Céilidh (3:00)
-
First Time Ever (4:11)
-
A Pair of Brown Eyes (3:59)
-
Biko Drum (3:50)
-
Quiet Desperation (3:27)
-
McIlhatton (3:15)
-
January Man (3:54)
-
Allende (4:13)
-
Johnny Don't Go (4:45)
-
Wandering Aongus (3:49)
-
Lisdoonvarna (6:53)
-
Ride On (4:20)
-
Tribute to Noel Brazil (0:59)
-
Metropolitan Avenue (4:17)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 15 augustus 2022, 11:34 uur
Christy Moore (broer van Luca Bloom) , heeft een flink oeuvre op zijn naam, zeer sterk geworteld in de Ierse traditionele muziek. Meer nog dan zijn broer.
Vicar Street blijft belangrijk voor hem ook in 2021 en 2022 waren daar veel optredens van deze Ierse bard.
Dit live album komt 2001, enkel nummer 2 is in 2002 opgenomen, trouwens niet in Vicar Street, maar in Cork.
Opvallend is dat bijna alle nummers covers zijn (op nummer 11 na). Verder merk je goed dat achteraf alles aan elkaar geplakt is, het is niet een live album waar je het gevoel hebt in het publiek te zitten. Het zijn ook over het algemeen meer ballads dan Ierse meezing/pub songs.
Nummer 2, The First Time Ever, bekend geworden door Roberta Flack, maar geschreven door Ewan Mc Coll is wel een hele mooie uitvoering.
En op zich zijn dat alle nummers wel: van onder andere Johnny Mulheam, Shane McGowan, John Spillane, Jimmu Mc Carthy.
Goede zang, minimale maar effectieve begeleiding, prima Ierse live folk plaat.
Nummer 13, is een tribute aan Noel Brazil, een wat onbekende Ierse zanger, die in dezelfde week overleed als George Harrison, zodat voor het overlijden van Noel weinig aandacht was. Nummer 14, de afsluiter is een nummer van deze Noel Brazil.
Leuk album, niet opzienbarend, maar verder niks mis mee.
Vicar Street blijft belangrijk voor hem ook in 2021 en 2022 waren daar veel optredens van deze Ierse bard.
Dit live album komt 2001, enkel nummer 2 is in 2002 opgenomen, trouwens niet in Vicar Street, maar in Cork.
Opvallend is dat bijna alle nummers covers zijn (op nummer 11 na). Verder merk je goed dat achteraf alles aan elkaar geplakt is, het is niet een live album waar je het gevoel hebt in het publiek te zitten. Het zijn ook over het algemeen meer ballads dan Ierse meezing/pub songs.
Nummer 2, The First Time Ever, bekend geworden door Roberta Flack, maar geschreven door Ewan Mc Coll is wel een hele mooie uitvoering.
En op zich zijn dat alle nummers wel: van onder andere Johnny Mulheam, Shane McGowan, John Spillane, Jimmu Mc Carthy.
Goede zang, minimale maar effectieve begeleiding, prima Ierse live folk plaat.
Nummer 13, is een tribute aan Noel Brazil, een wat onbekende Ierse zanger, die in dezelfde week overleed als George Harrison, zodat voor het overlijden van Noel weinig aandacht was. Nummer 14, de afsluiter is een nummer van deze Noel Brazil.
Leuk album, niet opzienbarend, maar verder niks mis mee.
2
geplaatst: 7 oktober 2025, 15:44 uur
het derde live album van Christy Moore valt wat tegen. uitschieters zijn de ingetogen ballad "First Time Ever" met fraai toetsenwerk van Donal Lunny, "A Pair of Brown Eyes" (Shane McGowan), "January Man" van de Engelse folkie Dave Goulder en de publieksfavorieten zijn eigen "Lisdoonvarna" 1 van de weinige uitbundige nummers op dit album samen met "Biko Drum" (Wally Page) en de klassieke ballad "Ride On" van Jimmy McCarthy.
voor het overige flink wat covers die minder beklijven zoals "Continental Ceilidh" (Johnny Mulhearn), "Quiet Desperation" van de Amerikaans/Indiaanse politieke activist Floyd Westerman (aka Kanghi Duta), "McIlhatton" van de IRA activist Bobby Sands, "Johnny Don't Go" van de Ierse singer/songwriter John Spillane en "Wandering Aongus" een op muziek gezet gedicht van de Ierse dichter W.B. Yeats. ook "Metropolitan Avenue" van Noel Brazil maakt weinig indruk. 1 van zijn mindere songs.
op dit album staan vrij veel politiek geëngageerde liedjes met o.a. "Biko Drum", "Quiet Desperation", "McIlhatton" en "Allende", maar de kwaliteit van deze liedjes (uitgezonderd "Biko Drum") blijft er wat bij achter.
wat zijn live albums betreft prefereer ik "Live At the Point" en "Live in Dublin 2006", waarvan de laatste wellicht zijn beste live album is, dat veel meer ruimte biedt voor de bijdragen van Declan Sinnott en waarbij ook de songkeuze (betere liedjes) een rol speelt.
de inmiddels 80-jarige Christy Moore kondigt op zijn website 11 optredens aan tussen november 2025 en maart 2026 eveneens in Vicar Street, Dublin. Respect!
Album werd geproduceerd door Declan Sinnott & Christy Moore
Christy Moore: vocals, guitar, bodhran
Declan Sinnott: vocals, guitars
Donal Lunny: vocals, guitar, keyboards, bodhran
voor het overige flink wat covers die minder beklijven zoals "Continental Ceilidh" (Johnny Mulhearn), "Quiet Desperation" van de Amerikaans/Indiaanse politieke activist Floyd Westerman (aka Kanghi Duta), "McIlhatton" van de IRA activist Bobby Sands, "Johnny Don't Go" van de Ierse singer/songwriter John Spillane en "Wandering Aongus" een op muziek gezet gedicht van de Ierse dichter W.B. Yeats. ook "Metropolitan Avenue" van Noel Brazil maakt weinig indruk. 1 van zijn mindere songs.
op dit album staan vrij veel politiek geëngageerde liedjes met o.a. "Biko Drum", "Quiet Desperation", "McIlhatton" en "Allende", maar de kwaliteit van deze liedjes (uitgezonderd "Biko Drum") blijft er wat bij achter.
wat zijn live albums betreft prefereer ik "Live At the Point" en "Live in Dublin 2006", waarvan de laatste wellicht zijn beste live album is, dat veel meer ruimte biedt voor de bijdragen van Declan Sinnott en waarbij ook de songkeuze (betere liedjes) een rol speelt.
de inmiddels 80-jarige Christy Moore kondigt op zijn website 11 optredens aan tussen november 2025 en maart 2026 eveneens in Vicar Street, Dublin. Respect!
Album werd geproduceerd door Declan Sinnott & Christy Moore
Christy Moore: vocals, guitar, bodhran
Declan Sinnott: vocals, guitars
Donal Lunny: vocals, guitar, keyboards, bodhran
* denotes required fields.
* denotes required fields.