Patrice Rushen - Straight from the Heart (1982)

Met openingsnummer dat het origineel is van het latere ´Men in Black´ uit the Will Smith film.

Ja en George Michael heeft het in het nummer "Fast Love" als sample gebruikt.

Nummer 2 hoorde ik laatst in VakZuid te A'dam in een heel modern jasje. Klonk echt goed, heelijke dansplaat.

-3.5-

Ja,

die "Trackmasters" (producers) wisten de oldies wel te vinden. Ongelooflijk zo hard ze nummers gejat hebben op die Will Smith cd. Gewoon rechtstreeks gekopieerd.

Dit is het beste album van Patrice Rushen.

4,5*

Vermakelijk album van Patrice Rushen. Overduidelijk inderdaad, het gesample van de topper Forget Me Nots.
Vind het echt zo'n album dat heerlijk opstaat en lekker wegluisterd.

Where There Is Love heeft een prachtige baslijn en opbouw.
Q-Tip sampelde het later voor Temperature's Rising van Mobb Deep, echt prachtig.

In de jaren '70 en '80 was Patrice Rushen verantwoordelijk voor een lange waslijst aan smooth-disco-funk nummers. Zij was ook een van de grondleggers van de huidendaagse R&B. Patrice Rushen was een soort Alicia Keys, maar dan een aantal jaren terug.

Dit album is over het algemeen zeer aardig, en makkelijk in het gehoor liggend. Haar stem is soms zo zoet, vooral bij het begin van: ´Where There Is Love´ en ´Remind Me´, echt prachtig. Maar haar stem wordt zeker niet altijd optimaal gebruikt op dit album.

De producties zijn voor 50% dik in orde, maar soms is het iets wat standaart, en dat is vaker het geval bij dit soort R&B albums.
Maar dat maakt deze plaat niet ineens zwak, want aan het totaalplaatje heb ik eigenlijk vrij weinig te klagen.

Ik ben best wel een sucker voor de jaren '80 (understatement). Dit album ademt toch wel vooral r&b uit die periode uit. Patrice heeft inderdaad een aangename, lieve stem. Muzikaal is het lekker; niet extreem spannend, maar aangenaam. Naast de 2 eerder genoemde samples, hoorde ik in Remind Me zowel R. Kelly (Born Into The 90's van het gelijknamig album) als Heavy D. (Take Your Time van Nuttin' But Love). Puntje van kritiek is de speeltijd. Een instrumentale versie van een nummer en 3 (!) 12"-versies van nummers vind ik erg karig.

Al met al vind ik het een prettig album zonder in de buurt van een meesterwerk te komen.

Men weet wel wat men moet samplen, want dat zijn toch wel de beste nummers op dit album. Daarnaast kan ik een song als 'Take You Down To Love' wel enorm appreciëren, een warm, ingetogen brokje R&B. De rest van de LP overtuigt een stuk minder, maar kan er nog altijd wel mee door.

Ik heb het normaal gezien absoluut niet voor de afgelikte soul uit de jaren '80. Dit album kan ik echter wel best appreciëren. Op de beste momenten (Forget Me Nots, Remind Me) hoor ik waarom dit album platgesampled is. Scherpe breaks, lekker mellow georchestreerd en meer dan uitstekend gezongen.

Ik weet niet hoe ik het uit moet leggen, maar ik vind dit album op een - vermakelijke manier - kitscherig. Straight from the Heart ken een lekker tempo en is eigenlijk in een adem te beluisteren, Patrice Rushen is niet de meest bijzondere zangeres maar vermaakt wel en de uptempo producties zijn uitermate dansbaar. Het zorgt er allemaal voor dat het, ondanks een wat mindere kwaliteit, een prima album is geworden. Number One ken ik volgens mij ook ergens van.

Precies wat ook in mij opkwam na het beluisteren van dit album!

Goeie plaat. Luistert lekker weg. All we need is een geweldig nummer.

Typisch album uit de gouden studio tijd, met productie en sessiemuzikanten van hoog niveau. Nadeel is dat het geheel af en toe wel iets te glad klinkt, maar Patrice Rushen is toch wel dermate getalenteerd dat er een aantal zeer sterke nummers overblijven. Hierbij bedoel ik met name 1,4,5 en 8: tracks die ik al eerder heb leren kennen, maar grappig genoeg allemaal op een verschillende manier.