Peter Hammill - Incoherence (2004)

Best een interessante plaat. Het is eigenlijk 1 langgerekte plaat van 41 minuten. Dus 1 thema over de "conversatie". Wat hij daarmee juist bedoelt daar heb ik het raden naar. Sommige nummers kan je wel vergelijken met een kapotlopende relatie. Ieder ziet er het zijne in zeker.

De plaat wordt gedomineerd door synthezisers, klinkt af en toe electronisch maar je hoort ook duidelijk nog violen, en gitaren hier en daar. Opvallend deze plaat bevat geen drums!

3.5*

Toch ook weer een fijn experiment van Hammill op zijn oude dag. Hoewel de plaat lang niet zo overtuigend is als gehoopt, intrigeert hij wel enorm. Zo'n beuk nummer als Logodaedalus is helemaal aan mij besteed, maar Hammill heeft zijn kruit op deze plaat dan nog niet verschoten. Omdat het zo'n hechte structuur is van doorlopende songs over één thema is dit dan juist wel weer een CD die je nauwelijks 'even' opzet, omdat hij dwingt tot intensief luisteren. Moet zeggen dat het ook al even geleden is dat ik de plaat voor het laatst hoorde.

Prima plaatje. Op zich herken ik hier (te?) veel van Flight in terug. Maar het is in ieder geval eenv erademing om Hammill weer zo 'proggy' bezig te horen. Echt vernieuwend is het echter niet.

Peter Hammill blijft een authentieke artiest die al vanaf de jaren 60/70 geheel zijn eigen gang gaat. Met Van Der Graaff Generator, maar ook solo. Dit is dacht ik zijn 30e album, want hij is ook zeer productief. Ik heb hem leren kennen eind jaren 70/begin 80 in de newe wave periode, waar hij al één van de weinige prog artiesten werd omarmd door de nieuwe generatie. Omarmd wel door een kleinn select publiek. "The Furure Niow, PH 7 waren de eerste platen van hem die ik beluisterde en in de jaren 80 heb ik een aantal concerten van hem bijgewoond. Die waren altijd zeer intensief, zeker niet al toegankelijk, je kwam er soms gebroken van terug ondanks dat het met zitplaatsen was.
Dit album is een soort suite van 41 minuten. Vandaar dat een enkeling de overeenkomst met de enige opera van Hammiil 'Fall Of The House Of Usher' erin horen. Nu is dat album een loeizwaar album wat me zelden gelukt is om het in een keer te beluisteren en dat heb ik met dit album niet.
Dit album werd redelijk goed ontvangen en er werd vaak gerefereerd aan juist die platen die ik als eerste van hem heb gekocht.
Bij Peter Hammill is er altijd wel een boodschap aanwezig, teksten zijn filosofisch, niet altijd makkelijk. Hier gaat het over taal. De 'suite' is wel een muziekstuk in één deel, maar wel in stukken uit elkaar gerafeld.
Het onvermogen van de mens om de taal zodanig in te zetten dat er op juiste wijze wordt gecommuniceerd, de valkuilen van taal, het komt allemaal aan de orde in dit concept album.
Geen percussie , enkel Peter Hammiil (toetsen, gitaar) en zijn oude vrienden Stuart Gordon (viool) en David Jackson (sax en fluit). Mede hierdoor heb je redelijk wat rustige progstukken, maar bij Peter Hammill weet je dat je altijd bij de les wordt gehouden. Dus zo nu en dan gaan alle registers open.
De omslag, ontworpen door Paul Ridout, toont gecorrodeerde en verbrande oppervlakken met tekstregels. Uitgevouwen bevat het boekje een toren gebouwd met de lijnen van de liedjes van Incoherence. De kunstenaar verwijst duidelijk naar de Toren van Babel, die ook alles met de onvolkomenheden van taal te maken heeft.
Ik heb heel wat platen van Peter Hammill en Van Der Graaff Generator, draai het niet al te vaak, want het is allesbehalve achtergrond muziek, maar door dit album ga ik toch weer eens een keer zitten voor zijn oeuvre.
2 dagen na het mixen van het album kreeg Peter Hammill een hartinfarct. Gelukkig herstelde hij daar zodanig van dat hij platen kon blijven maken. Enkel ging de productie iets langzamer, van bijna ieder jaar een nieuwe plaat werd het nu 1 keer in de drie jaar.
Dit is een mooie plaat van hem, voor zijn doen redelijk toegankelijk.