The Dubliners - 40 Years (2002)

In 2002 bestonden The Dubliners 40 jaar. Reden genoeg om met de toenmalige line-up (Paddy Reilly, Sean Cannon, John Sheahan en Eamonn Campbell) weer de studio in te duiken. (Ex-)zangers Jim McCann en Ronnie Drew voegden zich bij hen voor zowel de opname van dit album als de erbij horende tour waarvan ze ook nog een prachtige registratie van hebben.
Naast de (opnieuw) opgenomen nummers bevat dit album (opgepoetst) oud materiaal waarop de toen al overleden Luke Kelly, Ciarán Bourke en Bob Lynch ook te horen zijn. Inmiddels hebben spijtig genoeg Jim McCann en Ronnie Drew zich bij hen gevoegd en is Paddy Reilly niet meer actief binnen de muziek. Tegenwoordig gaan enkel Cannon en Campbell nog dapper door met The Dublin Legends.
Afijn, al met al dus een best historisch plaatje binnen de rijke geschiedenis van the Dubliners zou je kunnen zeggen. Ik ken deze CD al jaren, aangezien mijn vader deze in de kast heeft staan sinds hij de mannen op de betreffende tour was gaan zien. Ik kan dan ook wel zeggen dat deze toch al wel tientallen malen voorbij is gekomen.
Soms dan raak je als luisteraar van dergelijke muziek in een nostalgische bui en komt de drang weer om naar ze te luisteren. Zo geschiedde het bij mij en ben ik momenteel voor de vierde keer in deze afgelopen dagen naar deze plaat aan het luisteren.

Het album start gelijk met Drew's karakteristieke stemgeluid in "Don't Give Up 'Til It's Over". Mooi gezongen door de toen 67-jarige Drew en wijze woorden in de lyrics. Een mooie opener. Daarna komt Jim McCann aan bod met "Lord of the Dance". Ik heb dat altijd een leuk, aanstekelijk nummer gevonden. Ook altijd wel een vrolijk nummer, terwijl het tekstueel gezien niet altijd even vrolijk is. Vooral niet wanneer McCann op een vrij korte en bondige manier de lijdensweg van Jezus omschrijft. Ik hang geen geloof aan en heb hier dan ook geen moeite mee, maar ik heb het idee dat de meeste Christenen er toch wel mee kunnen leven (daar The Dubliners een wat ouder publiek trekt zullen daar (waarschijnlijk) nog wel wat meer Christelijke mensen tussen zitten). Ach, het is eigenlijk ook helemaal niet grof bedoelt en ik denk dat de meeste mensen dat ook wel kunnen inzien.
Op "Dancing at Whitsun" is Paddy Reilly (het nummer is tevens ook door hem geschreven) aan de beurt en ook hij zingt op een sterke wijze zijn eerste nummer op deze plaat. Wat ik zo leuk vind aan The Dubliners is dat iedere zanger echt een eigen geluid heeft. Ze proberen elkaar niet na te doen en ze zingen allemaal op hun eigen manier. Ze zijn goed te onderscheiden als je de stemmen en de bijpassende hoofden inmiddels kent.
Op "When the Boys Come Rolling Home" neemt Sean Cannon de lead vocalen voor zijn rekening. Tijdens het refrein krijgt hij bijval van de andere mannen waarbij Drew's stemgeluid het meest overheerst (lijkt gewoon te komen door de man zijn stemgeluid, niet door de mix o.i.d.). Het valt me namelijk uit dat ze een behoorlijk goede geluidskwaliteit hebben op deze plaat, waarbij de nummers in hun simplistische waarde worden gelaten. En laat dat nou juist de kracht van dergelijke Folk zijn.
Tijdens het makkelijk meezingbare "When the Boys..." krijg ik al moeite om stil te zitten. Wat een lekker aanstekelijk nummer is dit zeg. Een leuke toevoeging.
Daarna is het namelijk bijna weer een traantje wegpinken tijdens "Raglan Road", waarin we Luke Kelly dit nummer op een prachtige en gevoelige manier horen zingen. Prachtig begeleid door John Sheahan's viool en thin whistle. Het word al helemaal mooi als ze er ook nog een harp bij halen. Barney McKenna's banjo is ook subtiel op de achtergrond te horen, maar die lijkt meer de maat aan te geven. Ik heb het idee dat ze met dit nummer gewoon de best opgenomen versie van Luke hebben genomen, deze nog wat opgepoetst, en de instrumentatie er opnieuw op ingespeeld hebben.
"The Rocky Road to Dublin / Within a Mile of Dublin" is een instrumentaal nummer waarin Sheahan en McKenna de hoofdrol mogen spelen. In het "Rocky Road gedeelte" zijn enkel zij te horen met een begeleidende ritmegitaar (waarschijnlijk Campbell) en een slaginstrument dat weleens een bodhrán zou kunnen zijn. Bij "Within a Mile of" halen ze meer uit de kast, met een thin whistle, piano en wederom een bodhrán erbij. Beide tunes worden op een sterke wijze gespeeld en de instrumenten zijn allen goed te horen.
Op "The Last Thing On My Mind" mag Reilly zich weer laten horen. Persoonlijk vind ik dit het mooiste nummer van dit album met hem op zang. Een mooie tekst ook weer trouwens.
Jim McCann's versie van "Grace" is internationaal gezien wel de meest bekende versie denk ik (volgens mij ook nog een keer opgenomen door (The) Barleycorn). Welke opname met McCann ik ook hoor, hij slaagt er keer op keer weer in om zeer zoetgevooisd voor de dag te komen. Ook deze versie klinkt weer prachtig.
"Preab San Ól" is volgens mij het enige nummer van dit album waarin geen instrumentatie te horen is. Centraal staan de in het Engels gezongen lyrics van Luke Kelly en de in het Gaelic gezongen tekst van Ciarán Bourke. Geweldig hoe ze dit hebben doen klinken, want je zou haast denken dat de mannen even opgestaan waren uit het graf om het nog eens in de studio te komen zingen. Prachtig opgepoetst en gewoon een leuk lied. Ik heb het idee dat het wat satirisch bedoelt was, al weet ik dat niet 100% zeker daar ik geen Gaelic kan verstaan.
De eerste helft van "Plains of Boyle / Sheaf of Wheat" is ook lekker simplistisch met enkel McKenna's banjo en de begeleidende ritmegitaar van Campbell. Wederom is de kwaliteit van deze man als banjospeler goed te horen.
Daarna is het weer de beurt aan Ronnie Drew om hun klassieker "Seven Drunken Nights" te zingen. Dit was een van hun succesvolste nummers, ze hebben er indertijd mee op nummer 1 in Ierland gestaan en 7 in de U.K. (voordat het vanwege de lyrics verbannen werd van de U.K. radio). Haha, vooral tegenwoordig kunnen we ons daar niets meer bij voorstellen, maar dat was een andere tijd en de U.K. is wel in meer dingen vrij radicaal geweest met de censuur, enz.
Afijn, het blijft en leuk, humoristisch nummer dat het in deze versie ook nog steeds goed doet.
Op "The Kerry Recruit" horen we de "vergeten Dubliner" Bob Lynch. Wederom geweldig opgepoetst en met een nieuw ingespeelde instrumentatie. Hij is niet veel te horen geweest in de korte periode dat hij Dubliner was, maar ook hij heeft een goed en karakteristiek stemgeluid. Gezien het applaus op het einde kan het best weleens zijn dat ze deze opname hebben gebruikt.
Daarna horen we Luke Kelly een vrij lange versie van "The Town I Loved So Well zingen. Met name de piano vormt in deze versie een sterke toevoeging aan de instrumentatie.
"Gerry Cronin's Reel/Denis Langton's Reel" is vooral Sheahan's muzikale feestje met de begeleiding van Campbell's ritmegitaar. Hier ontpopt hij zich (weer) als een sterke violist. Een genot voor het oor.
Op Jim McCann's eigen "Carrickfergus" laat hij wederom horen hoe goed hij kan zingen. Stiekem vind ik hem misschien wel de beste zanger die The Dubliners hebben gehad. Wat een geweldig stemgeluid had hij toch. Jammer dat in zijn laatste levensjaren daar niet veel meer van over was (zijn stembanden waren beschadigd geraakt door een kankerbehandeling, je hoort het op
Live at Vicar Street waar hij de heren nog aankondigt aan het begin van het optreden).
Daarna brengt Ronnie Drew op een ernstige wijze "Viva la Quinta Brigada" (oorspronkelijk geschreven door Christy Moore). Nu moet ik ook wel zeggen dat de tekst ook niet bepaald om te lachen is. Het is een soort ode aan Ierse militairen die gingen meevechten in de Spaanse burgeroorlog (1936-1939).
Op "All for Me Grog" is Bourke voor het laatst op dit album te horen. Wederom prachtig opgepoetst en in uitstekende kwaliteit gepresenteerd.
Daarna horen we Sheahan's zijn bekende, naar de klassieke muziek neigende, compositie "Marino Casino" spelen. Ik blijf dat een prachtig stukje muziek vinden.
Op "Scorn Not His Simplicity" horen we Paddy Reilly voor het laatst. Er gaat wat mij betreft niets boven de versie met Luke Kelly, maar Reilly doet de klassieke track wel eer aan en weet het nummer ook wel op een mooie manier te brengen.
Na de twee voorgaande nummers is de afsluiter "The Irish Rover" (hun bekendste versie, samen met The Pogues) een beetje aparte omslag. Toch wel leuk om nog even met dit heerlijke "feestnummer" af te sluiten. Zoals altijd weer genieten. Sommige nummers kan je gewoon altijd blijven horen en voor mij is "The Irish Rover" zeker wel zo'n nummer.
Een album dat ik niet echt als een "Best of" zie, maar meer een mooi overzicht van alle verschillende zangers en stijlen die de groep door de jaren heen heeft laten horen. Daardoor is het een album geworden met hier en daar wat verassende nummers ("Dancing at Whitsun", "Viva La Quinte Brigada" en nog wel een aantal). Een leuk en mooi tijdsdocument, zelfs voor de al wat meer doorgewinterde liefhebbers.