Pallbearer - Sorrow and Extinction (2012)

Een behoorlijke hype in doomland dit bandje, vind het niet zo heel bijzonder eigenlijk.
Iets te gelikt voor traditional doom begrippen en ietwat saai.

Kan me wel vinden in bovenstaand commentaar. Er gebeurd gewoon te weinig.

Over een doomplaat zeggen dat er te weinig gebeurt, is eigenlijk best grappig.

Pallbearer doet mij erg veel denken aan een kruising tussen YOB en Warning. Aan de gekke, geknepen cleane vocalen moest ik erg wennen. Gelukkig liggen die lekker diep begraven in de mix. Ik vind het overigens niet heel erg gelikt. De slaggitaren hebben een redelijk ruw karakter. De leads zijn wat traditioneler en hebben we ook wel vaker gehoord. Maar die zijn ook weer niet overdreven veel aanwezig ofzo.

Op zich gebeurt er dus niet zo heel veel, maar toch sleept het album je mee in een aantal uitstekende doomtrips. Lekker neerslachtig zoals het hoort.
Niet essentieel maar wel heel verdienstelijk.

Hoewel ik niet heel erg bekend ben met het genre, kan ik me daar iets bij voorstellen. Vraag me wel af of bij de meeste doommetal de lengte van de nummers ook rond de 10 minuten zit. Mocht je wat goede tips hebben houd ik me aanbevolen.

Bij doom gaat het meer om sfeer dan om het liedje of die ene goede riff. Tips? Het is een te divers genre om daar iets zinnigs over te kunnen zeggen. Candlemass of Khanate. Allebei dom. Maar een melkweg van verschil.

Ik ben hier bij een eerste beluistering ook niet zo wild van. Het is wel dik 'op veilig' gespeeld. Volgens het boekje en daardoor ontbreekt de plaat wat aan punch, pit.
Maar wat ze doen doen ze goed, maar het zal al evengoed verdwijnen tussen de -tig andere bands die hetzelfde doen.

Ik vond de kennismaking met deze plaat fijn.

Mooie, volle en diepe geluiden, maar voor de rest heeft dit album toch niet extreem veel te bieden.

Spotify tipt deze band als je liefhebber bent van 40 watt sun. Aangezien ik het album Wider than the Sky van deze laatste band met 4,5 stem heb 'beloond' was ik wel nieuwsgierig naar wat Pallbearer te bieden heeft. Ik moet helaas vaststellen dat dit album me toch wat tegenvalt. De band slaagt er niet in de muzikale spanning op te bouwen zoals 40 watt sun dat wel kan. Voor zover dat kan in doom(metal) biedt 40 watt sun ook wat meer afwisseling, Dit klinkt wel erg eentonig allemaal.
Ik heb getwijfeld tussen net voldoende of net onvoldoende en ik geef toch 3 sterren Een hele krappe voldoende dus,

Liefhebbers van 40 Watt Sun kunnen vooral eens op zoek gaan naar die twee albums van Warning. Maar dat kende je vast al wel.

40 Watt Sun maakt met Wider Than The Sky ook gewoon slowcore i.p.v. doom metal. Ik snap de overeenkomsten tussen de albums wel, maar echt vergelijkbaar is het ook niet meer natuurlijk.

Warning kan ik er wel in horen. 40 Watt Sun is weer net wat anders inderdaad. Eigenlijk heeft Pallbearer ook wel veel Black Sabbath onder de motorkap. Fijne plaat verder.