Mariee Sioux - Gift for the End (2012)

Post uit Frankrijk?? Het was natuurlijk het lang naar uitgekeken nieuwe album van Mariee Sioux dat vanochtend op de deurmat neer dwarrelde, verpakt in een kartonnen sleeve. Na het niet stuk te krijgen debuutalbum Faces in the Rocks (alweer vijf jaar geleden uitgebracht!) werd het wel tijd voor iets nieuws. Hoewel de liefhebbers onder ons meteen zullen opmerken dat er één oude bekende meedoet: Icarus Eye.

Het bekende friemelende getokkel op de akoestische gitaar is ook in 2012 het belangrijkste begeleidende ingrediënt. Mariee die haarzelf bijna op de automatische piloot chauffeert. Wat opvalt is dat ze niet geoefend lijkt te hebben om zich nieuwe stijlen van gitaarspelen eigen te maken. En nog iets dat meteen opvalt: de fluit, zo prominent aanwezig op het debuutalbum, is hier achterwege gelaten. In plaats daarvan is er mooie bescheiden opvulling van pianoklanken, elektrische gitaren, hier en daar een orgeltje. Al met al is het een beetje de evolutie van het magische bitterkoekje in 2007 naar gevulde koek vijf jaar later. Maar dan wel eentje van de warme bakker. Behoorlijk verfijnd.

Het album kabbelt lekker voort. Homeopathic, Ghosts in My Heart en Twin Song pakken bij de eerste luisterbeurt, geven meteen veel schoonheid te horen. De rest zal zich vast later nog wel ontpoppen. Om de beeldspraak van Mariee te volgen moet ik toch vaak in het boekje spieken, ook hier liggen nog genoeg raadsels te wachten. En zo lijkt het weer een album dat zichzelf niet direct prijsgeeft.

Of er sprake is van een vergelijkbare magie als op Faces in the Rocks is nu nog moeilijk te zeggen, ik vermoed echter van niet. Het is mooi, maar volgens mij niet zo uitzonderlijk als weleer... Maar wellicht ontvouwen de natuurlijke 'native American' elementen zich nog en gaan de kristallen nog mijn kant op spiegelen. Voor nu 3,5*, wat alleen nog hoger uit kan gaan pakken.

Fijn als er iemand is die perfect je gedachten verwoordt. Ik sluit me dan ook volledig aan bij BrotherJohn.

Mooi plaatje dat me nog niet helemaal weet te grijpen; maar ik ga het nog een paar kansen geven. Ik denk dat ik nog wat moet wennen aan het engelachtige stemgeluid van Mariee. Ondanks dat zijn stemgeluid haaks staat op dat van deze zangeres roept dit album een Leonard Cohen-achtige sfeer bij me op. En dat is een goed iets in mijn geval . Ik denk dat mystiek het goeie woord hiervoor is; maar ik ga hier nog ongetwijfeld achter komen!

Mariee Sioux heeft gezelschap van een muze die zorg draagt voor een welhaast mystieke sfeer. Haar welhaast etherische zang komt de kamer in sluipt in je oor en vervlucht als een geurkaars die je doet denken aan lavendel. Bloesem, lente, langzame fragmenten van een bloem die beetje bij beetje opbloeit. Mariee Sioux is voor mij de vrouwelijke variant van Birch Book, die je al kabbelend meeneemt naar een tijd dat stress en burn outs nog niet tot het bewustzijn waren doorgedrongen. Ik heb geen klankschalen nodig, dit album van Mariee Sioux voldoet aan de behoefte tot onthaasten.

Faces in the Rocks staat al weet ik hoe lang in mijn top 10, maar ik dorst het nooit aan om Gift for the End nu eens echt op te pakken. Alsof ik er onmogelijk aan toe kon zijn, en ook dat de plaat alleen maar kon tegenvallen. Suf eigenlijk. Want hoewel deze plaat inderdaad niet kan tippen aan Faces hoeft dat natuurlijk ook helemaal niet. Ondanks dat de fluit vertrokken is (best jammer), zijn Mariee's getokkel en engelachtige stem gebleven, en dat is meer dan genoeg om me weer helemaal mee te nemen naar haar (natuur)wereld. Het zijn acht prachtige liedjes geworden, maar allicht wel zonder die ene onvergetelijke song zoals Wild Eyes en Bundles op haar vorige werk. Misschien dat Homeopathic en Old Magic het dichtst in de buurt komt, maar die hadden idealiter dan eigenlijk 10 minuten moeten duren