Willis Earl Beal - Acousmatic Sorcery (2012)

Dit wordt het volgende album wat ik dit jaar ga kopen! Lijkt me een uiterst fascinerend album, dat baseer ik op wat tot nu toe te horen is van het album en het achtergrond verhaal van deze man.

Op de luisterpaal! Ben benieuwd.

Lijkt wel of Smog in het lijf van een oude soulzanger zit. Of andersom. Absoluut een van de meest luisterwaardige cd's van dit jaar.

FF lekker vinyl opzetten van deze man met vrouwlief in de buurt is geen succes. Na ' Take me away' het dringende verzoek om wat anders op te zetten. Kan het wel enigszins begrijpen. Is natuurlijk ' moeilijke' muziek. Persoonlijke vind ik het wel lekker rauw en intens.
Op een ander moment maar weer ff opzetten.

Zag hem tijdens de eerste aflevering van het nieuwe Jools Holland-seizoen, en ik was bijzonder gecharmeerd door deze man; krachtige stem, een ietwat nonchalante présence... kzal straks eens deze plaat opleggen, hopelijk blijven zijn songs ook overeind op plaat...

Zijn muzikale aanpak is als de boodschap in zijn zelfgetekende pamfletten: onbezonnen maar vastberaden, ietwat naïef zelfs maar toch doelbewust. Muziek maakt deze man uit noodzaak. Dat hij daarbij kennis en vaardigheid mist is dan ook bijzaak. Met hetgeen hij zichzelf heeft aangeleerd op gevonden instrumenten en een geheel eigen geconstrueerd opnamesysteem gebaseerd op een aftands karaokemachine, vindt Willis Earl Beal in zijn beperkte, imperfect gespeelde klanken en zijn door de opnames bekomen dissonante effecten de ideale taal voor zijn zoekende teksten. De als tekeningen vermomde oproepen naar een lief, naar vrienden, naar eender wie hem wil bellen om zijn liedjes te horen, zijn naast aandoenlijke -zelfs humoristische- pogingen naar affectie van de buitenwereld, ook haast hopeloze pogingen naar een uitweg uit zijn hopeloosheid. Want hoewel je zowel uitwerking als tekst af en toe met een korrel zout kunt nemen, zijn thema’s als Sehnsucht, Mal du Siècle, Das Unheimliche en andere onmogelijk naar het Nederlands te vertalen filosofische termen overduidelijk oprechte gevoelens waar hij mee worstelt. Dakloos, werkloos, eenzaam en eentonig, hij heeft het allemaal gezien, ziet het misschien soms nog. De tekeningen die hij tekent met dat ene potlood, de muziek die hij speelt met zijn beperkte spectrum, de verhalen die hij schrijft op papier, tekent, speelt en schrijft hij uit een dwang; door er zijn vinger op te leggen en te zoeken naar betekenis, zo ontsnapt Beal uit zijn realiteit. Door tevens met hetzelfde potlood fantasierijke pornografische prenten te tekenen, binnen dat gelimiteerde spectrum met wazige opnames aparte en dromerige muziek te creëren, op die papieren vellen de meest verontrustende plotwendingen neer te pennen, bekomt hij zijn eigen realiteit. Dan zingt hij luid en zelfzeker terwijl de potten en pannen kletteren, de oorverdovende effecten de oren verdoven en alle vrouwen zijn lul wilen zuigen. Meer nog verlost hij zichzelf eigenlijk nooit werkelijk van de werkelijkheid. Dan treurt hij met bevende stem terwijl het eentonige gitaargepingel een roes veroorzaakt, de effecten nog steeds oorverdovend zijn en alle vrouwen hem straal negeren. De manier waarop hij zijn plaats zoekt in de huidige wereld, met zijn 7 miljard mensen, 7 miljard individuen, is een herkenbaar hedendaags fenomeen. De opbouw doet dan weer denken aan oude tijden: de traditionele blues, later de ongecompliceerde folk van Bob Dylan, en nog later de trips van Tom Waits. De kwaliteit van de bijzondere opneemwijze zou ook aan de allereerste vinylplaatjes kunnen doen denken, maar vertoont eigenlijk meer raakpunten met de huidige YouTube-generatie, die hele GSM-concerten online kan bekijken zonder zich ook maar aan een pixel minder te storen. Acousmatic Sorcery mag dan digitaal aan 320 kbps worden verkocht, eigenlijk is het een dikke middelvinger eraan. De vorm is op een andere manier van groot belang. De waarde van dit geluid is grotendeels te danken aan de manier waarop dit opnameproces is bekomen en reflecteert daarmee deze artiest evenveel als zijn teksten dat doen. Willis Earl Beal valt letterlijk en figuurlijk uit de toon, en het klinkt goed!

Mooi stukje kemm. Ik kan me er wel in vinden.

Ik heb geen idee of dit een hype is of niet. Met tot nu toe 6 stemmen denk ik van niet.
Ik heb ook geen idee meer hoe ik hier bij deze cd terecht ben gekomen, maar mijn interesse was in ieder geval gewekt na het lezen van het stukje van kemm.
Even 2 nummers op youtube beluisterd en een dag later de cd gaan halen. De cd in een dvd-grote verpakking met een boekje dat de titel "Principles of a Protagonist"(a novel actually about something) door Willis Earl Beal zelf gemaakt.
Ik moet het nog goed bestuderen, maar het is een verhaal ondersteund door de tekeningen van de beste man. Een bizar product. Net als de muziek van deze man. Heel veel gevoel en een schreeuw om een leven vanuit de perspectie van een gekwelde ziel. Ik moet dit nog flink vaak luisteren, maar het is uniek en boeiend.

Het heeft wel iets fascinerends over zich hè? Zo’n voormalige dakloze die zo opeens terecht komt bij de grootste onafhankelijke platenmaatschappij van dit moment: XL Recordings. Daar wil (of liever gezegd moet) je meer van weten. Zodra je Acousmatic Sorcery hebt beluisterd weet je genoeg. Het eenvoudige en armoedige bestaan dat Beal moet hebben geleid als zwerver wordt perfect vertaald naar deze nummers. Sober, ontzettend eenvoudig en "low-profile" maar het slaat in als een bom.

De teksten en de muzikale begeleiding maken hier net zo’n verwarde indruk als de man achter deze nummers. Maar is dat een minpunt? Alles behalve dat! Het intrigeert, en het gaat nog wel verder dan dat. Het meest bijzondere aspect schuilt echter hier in de productie. Je hoeft tegenwoordig niet ver te zoeken als je de retrosound wilt horen. De laatste jaren wordt er vaak teruggegrepen naar de sound van de jaren zestig, zeventig, tachtig en zelfs negentig met wisselend resultaat. Meestal verraadt een album toch wel zijn leeftijd doordat je moderne opname technieken herkent. Dat is iets wat niet geldt voor Acousmatic Sorcery (de teksten laat ik in dit geval wel buiten beschouwing). Dit kan onmogelijk gemaakt zijn in 2012 zo zou je denken. 1940 lijkt aannemelijker. Wat zeg ik, 1920 bedoel ik natuurlijk.

En het zit hem ook in die stem hè. Als ik die met één woord zou moeten omschrijven, dan zou ik dat doen met het woord authentiek. Net als Beal zelf. Probeer hem maar eens met een andere artiest te vergelijken: dat is verdomd moeilijk. Onmogelijk misschien. Ik beschouw muziek zelden als kunst, maar dit is niets minder dan dat. Dit ís kunst! Kanshebber om hoog te eindigen in m'n top 10 van '12.

Monotony vind ik een beeldschoon liedje.
De stem, de lo fi sound, de toon van het liedje, het "simpele" bijna vale gepluk op de gitaar, de droeve en even simpele clip.. het klopt allemaal.