Thin Lizzy - Rocker (1971-1974) (1977)
mijn stem
4 stemmen
Ierland
Rock
Label: London
-
Black Boys on the Corner (3:22)
-
Honesty Is No Excuse (3:38)
-
Randolph's Tango (3:45)
-
Little Girl in Bloom (3:47)
-
Sitamoia (3:15)
-
Little Darling (2:55)
-
Remembering (4:00)
-
Gonna Creep Up on You (3:25)
-
Whiskey in the Jar (5:40)
-
The Rocker (2:40)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 26 januari 2022, 11:33 uur
Nadat ik Thin Lizzy had ontdekt via de albums Live and Dangerous en Black Rose, was ik razend enthousiast geworden. Vanaf '81 was het dus de bakken van de platenbieb in mijn dorp doorspitten. Daar kwam ik o.a. deze verzamelaar tegen met vooral nummers van de eerste drie albums en non-albumsingles, oftewel de fase met gitarist Eric Bell.
Normaal gesproken zijn verzamelaars niet echt interessant voor de "gevorderde fan", maar bij deze plaat is dat wél zo. Nog altijd. De reden hiervoor is één van de nummers met Gary Moore in de gelederen, een moeilijk te vinden versie van Sitamoia. Dat is niet zómaar een track, nee, deze zou naadloos op Black Rose hebben gepast, de plaat die Moore in '78-'79 bij zijn terugkeer bij Lizzy opnam. Het zou daar tevens tot de absolute topsongs van die plaat hebben gehoord, terwijl het niveau er al zo hoog ligt.
De versie op deze verzamelaar is namelijk veel beter dan de take die je op streaming en compilatie-cd's tegenkomt. Dat is de liveversie bij de BBC voor John Peel opgenomen.
Hier echter betreft het de versie die in de Decca Studio in Londen werd vastgelegd met producer Nick Tauber. Behalve dat de drums er véél vetter opstaan (hoor die toms!), is er bovendien een violist aan het werk, wiens/wier naam niet wordt genoemd en die een hakkende partij neerzet. Ik werd indertijd omver geblazen en dat geldt nog steeds. Héél heftige folkhardrock, waarop het nummer knált, veel meer dan de BBC-versie.
Het liedje is een bewerking van traditional Si Do Mhaimeo, een Iers-Keltisch lied dat je snel online kunt vinden in uiteenlopende versies.
De overige tracks zijn dus wél op vele plaatsen terug te vinden. Met deze verzamelaar ontdekte ik o.a. hoe goed gitarist Eric Bell was. Ook vind je die andere track met Moore bij Decca opgenomen, Little Darling.
De hoes die MuMe hierboven toont wijkt enigszins af van de versie die je in Nederland tegenkwam en de titel daarvan is compleet anders. Zie deze plaat.
Kortom, aanbevolen voor de fanatieke Lizzyfan met een platenspeler. Mocht iemand deze versie toch van cd kennen, dan lees ik graag van welke!
Normaal gesproken zijn verzamelaars niet echt interessant voor de "gevorderde fan", maar bij deze plaat is dat wél zo. Nog altijd. De reden hiervoor is één van de nummers met Gary Moore in de gelederen, een moeilijk te vinden versie van Sitamoia. Dat is niet zómaar een track, nee, deze zou naadloos op Black Rose hebben gepast, de plaat die Moore in '78-'79 bij zijn terugkeer bij Lizzy opnam. Het zou daar tevens tot de absolute topsongs van die plaat hebben gehoord, terwijl het niveau er al zo hoog ligt.
De versie op deze verzamelaar is namelijk veel beter dan de take die je op streaming en compilatie-cd's tegenkomt. Dat is de liveversie bij de BBC voor John Peel opgenomen.
Hier echter betreft het de versie die in de Decca Studio in Londen werd vastgelegd met producer Nick Tauber. Behalve dat de drums er véél vetter opstaan (hoor die toms!), is er bovendien een violist aan het werk, wiens/wier naam niet wordt genoemd en die een hakkende partij neerzet. Ik werd indertijd omver geblazen en dat geldt nog steeds. Héél heftige folkhardrock, waarop het nummer knált, veel meer dan de BBC-versie.
Het liedje is een bewerking van traditional Si Do Mhaimeo, een Iers-Keltisch lied dat je snel online kunt vinden in uiteenlopende versies.
De overige tracks zijn dus wél op vele plaatsen terug te vinden. Met deze verzamelaar ontdekte ik o.a. hoe goed gitarist Eric Bell was. Ook vind je die andere track met Moore bij Decca opgenomen, Little Darling.
De hoes die MuMe hierboven toont wijkt enigszins af van de versie die je in Nederland tegenkwam en de titel daarvan is compleet anders. Zie deze plaat.
Kortom, aanbevolen voor de fanatieke Lizzyfan met een platenspeler. Mocht iemand deze versie toch van cd kennen, dan lees ik graag van welke!
0
geplaatst: 26 januari 2022, 12:14 uur
RonaldjK schreef:
Nadat ik Thin Lizzy had ontdekt via de albums Live and Dangerous en Black Rose, was ik razend enthousiast geworden. Vanaf '81 was het dus de bakken van de platenbieb in mijn dorp doorspitten. Daar kwam ik o.a. deze verzamelaar tegen met vooral nummers van de eerste drie albums en non-albumsingles, oftewel de fase met gitarist Eric Bell.
Normaal gesproken zijn verzamelaars niet echt interessant voor de "gevorderde fan", maar bij deze plaat is dat wél zo. Nog altijd. De reden hiervoor is één van de nummers met Gary Moore in de gelederen, een moeilijk te vinden versie van Sitamoia. Dat is niet zómaar een track, nee, deze zou naadloos op Black Rose hebben gepast, de plaat die Moore in '78-'79 bij zijn terugkeer bij Lizzy opnam. Het zou daar tevens tot de absolute topsongs van die plaat hebben gehoord, terwijl het niveau er al zo hoog ligt.
De versie op deze verzamelaar is namelijk veel beter dan de take die je op streaming en compilatie-cd's tegenkomt. Dat is de liveversie bij de BBC voor John Peel opgenomen.
Hier echter betreft het de versie die in de Decca Studio in Londen werd vastgelegd met producer Nick Tauber. Behalve dat de drums er véél vetter opstaan (hoor die toms!), is er bovendien een violist aan het werk, wiens/wier naam niet wordt genoemd en die een hakkende partij neerzet. Ik werd indertijd omver geblazen en dat geldt nog steeds. Héél heftige folkhardrock, waarop het nummer knált, veel meer dan de BBC-versie.
Het liedje is een bewerking van traditional Si Do Mhaimeo, een Iers-Keltisch lied dat je snel online kunt vinden in uiteenlopende versies.
De overige tracks zijn dus wél op vele plaatsen terug te vinden. Met deze verzamelaar ontdekte ik o.a. hoe goed gitarist Eric Bell was. Ook vind je die andere track met Moore bij Decca opgenomen, Little Darling.
De hoes die MuMe hierboven toont wijkt enigszins af van de versie die je in Nederland tegenkwam en de titel daarvan is compleet anders. Zie deze plaat.
Kortom, aanbevolen voor de fanatieke Lizzyfan met een platenspeler. Mocht iemand deze versie toch van cd kennen, dan lees ik graag van welke!
Nadat ik Thin Lizzy had ontdekt via de albums Live and Dangerous en Black Rose, was ik razend enthousiast geworden. Vanaf '81 was het dus de bakken van de platenbieb in mijn dorp doorspitten. Daar kwam ik o.a. deze verzamelaar tegen met vooral nummers van de eerste drie albums en non-albumsingles, oftewel de fase met gitarist Eric Bell.
Normaal gesproken zijn verzamelaars niet echt interessant voor de "gevorderde fan", maar bij deze plaat is dat wél zo. Nog altijd. De reden hiervoor is één van de nummers met Gary Moore in de gelederen, een moeilijk te vinden versie van Sitamoia. Dat is niet zómaar een track, nee, deze zou naadloos op Black Rose hebben gepast, de plaat die Moore in '78-'79 bij zijn terugkeer bij Lizzy opnam. Het zou daar tevens tot de absolute topsongs van die plaat hebben gehoord, terwijl het niveau er al zo hoog ligt.
De versie op deze verzamelaar is namelijk veel beter dan de take die je op streaming en compilatie-cd's tegenkomt. Dat is de liveversie bij de BBC voor John Peel opgenomen.
Hier echter betreft het de versie die in de Decca Studio in Londen werd vastgelegd met producer Nick Tauber. Behalve dat de drums er véél vetter opstaan (hoor die toms!), is er bovendien een violist aan het werk, wiens/wier naam niet wordt genoemd en die een hakkende partij neerzet. Ik werd indertijd omver geblazen en dat geldt nog steeds. Héél heftige folkhardrock, waarop het nummer knált, veel meer dan de BBC-versie.
Het liedje is een bewerking van traditional Si Do Mhaimeo, een Iers-Keltisch lied dat je snel online kunt vinden in uiteenlopende versies.
De overige tracks zijn dus wél op vele plaatsen terug te vinden. Met deze verzamelaar ontdekte ik o.a. hoe goed gitarist Eric Bell was. Ook vind je die andere track met Moore bij Decca opgenomen, Little Darling.
De hoes die MuMe hierboven toont wijkt enigszins af van de versie die je in Nederland tegenkwam en de titel daarvan is compleet anders. Zie deze plaat.
Kortom, aanbevolen voor de fanatieke Lizzyfan met een platenspeler. Mocht iemand deze versie toch van cd kennen, dan lees ik graag van welke!
De versie van Sitamoia staat op de deluxe editie van Vagabonds of the Western World.
* denotes required fields.
* denotes required fields.