Half Way Station - Moonshine (2012)

Ik vind het openingsnummer érg mooi maar de rest van het album vind ik totaal anders en dat doet me dan ook niet veel. Kwestie van doorluisteren? Er zit genoeg materiaal in om het interessant te maken, maar toch...

Het nieuwe nummer The Great Beyond wist me te lokken voor dit zeker niet verkeerde wat oudere album.
In juni samen met The Slow Show te zien bij PopUp 010/Rotterdamse Dakendagen op, u raadt het al, een dakterras in Rotterdam.

Wat een bijzondere verrassing dit album van deze Rotterdamse band. Rotterdams klinkt het echter geheel niet. Half Way Station is een band die je meer zou plaatsen in de Zuidelijke Staten van Amerika , met eindeloze verten, warmte, woestijn, half verlaten stadjes. Een soundtrack, een roadmovie. Een desolate zwerftocht door de woestijn met als enige 'vriend' de brandende zon. Moonshine is een bepaald sterk alcoholisch brouwsel., dat in de tijd van alcoholverbod driftig werd gemaakt. De band heeft twee drummers (op één kit) verder zijn er nogal wat roots instrumenten. Maar deze roots is niet de lieflijke folk, maar de soms bluesy desert folk, met viool, banjo, slide gitaar, duister , soms ronkend, korrelig en bezwerend. Vergelijkingen met Calexico en ook 16 horsepower worden gemaakt en ook Jesse Sykes wordt genoemd. Het zit ook wel in die hoek, maar het heeft nog niet die kwaliteit, hoewel het schuurt er dicht tegen aan. Soms lijkt het de groep nog zoekende, soms is het nog wat te rommelig. Maar het is een heerlijk album om met koptelefoon te beluisteren en je mee te laten nemen op deze onbekende zwerftocht. Zorg wel dat er een koud pilsje binnen handbereik aanwezig is.