Gary Brooker - Echoes in the Night (1985)

Een beetje ondergewaardeerde cd? Ja. Ga er maar eens voor zitten, de cd staat vol met prettig klinkende melodietjes en het is overal genieten van zijn vocalen. Er staan, voor zover ik weet tenminste, geen hits op en het is allemaal net wat minder als zijn eerste twee soloplaten (niet zo vreemd, die waren ook bijzonder goed) maar desalniettemin de moeite waard hoor.

Nou, volgens mij was Two fools in love nog een bescheiden hit in de duetversie met Lori Spee. Maar verder is dit een onopvallende en inderdaad ondergewaardeerde plaat gebleven. Ben het met de vorige spreker eens: Gary's eerste 2 soloplaten waren beter, maar deze mag er ook best zijn, al neigt het allemaal wel meer naar wat prettig in het gehoor liggende easy-listening. Maar bijvoorbeeld de titeltrack en The long goodbye zijn prachtig.

Ik heb 'm op LP, met 10 nummers in plaats van de bovenstaande 11. Maar zou deze eigenlijk nog wel eens op CD willen tegenkomen.

CD heb ik als combinatie in 1 box gekocht met Lead Me To The Water, dus inclusief Summer Nights. Luistertip => Saw The Fire. De versie van Two Fools In Love is hier gewoon enkel Gary zelf.

Vanaf 20 april a.s. weer verkrijgbaar in heruitgave op het Nederlandse label Music On CD.
Zónder bonustrack, dus met de oorspronkelijke 10 nummers. Prijs bij Bol 11,99.
Beetje een lichtgewicht, dit album, en terecht gekwalificeerd als 'pop'. Maar fraai zijn de melodieën en Brooker is goed bij stem. En hier en daar horen we het melancholische orgelspel van Matthew Fisher.
Een welkome release dus!

Ha, dank voor deze opsteker, Wandelaar. Met een beetje zoeken is-ie vast nog wel een paar euro goedkoper te vinden, maar ook rond de 10 euro lijkt me deze aanschaf wel de moeite waard. Zoals eerder opgemerkt: wat minder dan zijn eerste twee solo-LP's, maar vooral dankzij de prachtige stem van deze man blijft het prettig om naar te luisteren.

De fris klinkende re-release zit al weer tien dagen in mijn speler en bezorgt me aardige herbelevingen. Wat erg opvalt is de typische 1985-productie. Dat hoor je aan het gebruik van synths en gladde drumroffeltjes, gecombineerd met digitale galm, het favoriete speeltje van producers in die tijd. Denk je dat even weg, en dat lukt na een paar draaibeurten, dan is het resultaat heel aardig. Vier sterren is wat ruim bemeten, maar ik ga niet terugkrabbelen. Gary Brooker is hier een prima popzanger, goed bij stem en de nummers doen vaak denken aan vergelijkbaar materiaal van Steve Winwood of Joe Cocker. Een plaat bij de tijd.

De beste momenten beleef ik bij titeltrack Echoes in the Night en Long Goodbye.
Leuk album, nee het is geen Procol Harum, maar na 33 jaar nog best te volgen.

Gary Brooker steekt hier in blakende vorm, maar ondanks de mooie zang en de hier en daar beslist niet onaardige liedjes, kon ik de cd maar nauwelijks uitluisteren. De productie vind ik namelijk onverteerbaar log en zwaar, met die onnatuurlijk klinkende drums en irritante synths. Kan daar niet al te lang naar luisteren, wat overigens voor tamelijk veel pop- en rockplaten uit de jaren 80 geldt. Miskoop van het jaar.

Zingt Eric Clapton het titelnummer?

Luister zelf maar even op YouTube als je het album niet hebt. Ik hoor alleen de stem van Brooker, al is het mogelijk dat de stem van Clapton in het koortje is weggemixt. Wel is er een goede solo van Eric op de gitaar te horen.

Volgens de credits op de binnenhoes van de LP speelt Clapton alleen de gitaarsolo. Geen achtergrondvocalen dus.

Een andere opvallende gastrol is voor Rory Gallagher. Die speelt de slidegitaarpartij op Trick of the night.

Is de versie met Lori Spee, behoudens op 7", ooit ook nog op cd verschenen? Vreemd dat het Music on CD label (notabene een Nederlands label) dit niet heeft gedaan een aantal jaar geleden.

Het geluid is flinterdun en schel, wat toen heel normaal was, en mag wat mij betreft wel wat vetter. Daar zou het titelnummer en Saw the Fire bv al erg van opknappen. Ik heb ook wel een zwak voor Ghost Train al maken ze daar productietechnisch er wel helemaal een beetje een potje van.

Daarvoor moet je bij Lori Spee zijn. Het was destijds haar initiatief om dat nummer als duet op te nemen. Staat op haar album One Step uit 1986. Op een album van Gary Brooker zul je het niet terugvinden.

Die 7 inch single is overigens alleen in Nederland uitgebracht. In Engeland kwam de albumversie, dus zonder Lori, op single uit. Die vind ik eigenlijk beter dan het duet, al vind ik Lori Spee op zich een goede zangeres.