Sidi Touré - Koïma (2012)
mijn stem
2 stemmen
Mali
Wereld
Label: Thrill Jockey
-
Ni See Ay Ga Done (It Is to You That I Sing)
-
Maïmouna
-
Aïy Faadji (I am Nostalgic)
-
Woy Tiladio (Beautiful Woman, Goddess of Water)
-
Koïma (The Pink Dune of Koïma)
-
Ishi Tanmaha (They No Longer Hope)
-
À Chacun Sa Chance (To Each His Own Luck)
-
Kalaa Ay Makoïy (I Must Go)
-
Tondi Karaa (The White Stone)
-
Euzo
0
geplaatst: 20 juni 2012, 15:21 uur
De 53-jarige in Gao (een stad in het noorden van Mali) geboren Sidi Touré heeft reeds zijn tweede album uitgebracht. 't Werd opgenomen in één sessie in de woonkamer van z'n zus (die je ook op de achtergrond zult horen blèren), en toegegeven: deze minimalistische wereldmuziek klinkt erg, uhh, schattig of zo. Het zal vast die - voor mij - onbegrijpelijke Malinese taal zijn die het zo leuk maakt. De teksten vinden, naar het schijnt, hun basis in zowel de traditionele Malinese folklore als in de religie.
Volgens Touré zelf heeft 't album ook invloeden van westerse rock en blues, al hoor ik dat er zelf niet van af. Helemaal niet zelfs, en daar ben ik blij van om eerlijk te zijn. Behalve Touré, die naast zanger ook de gitarist op het album is, spelen er maar twee andere muzikanten mee waarvan de één een traditionele souku (een soort viool) bespeelt en de ander een calebash (geen idee hoe dit instrument in het Nederlands heet). Met vier muzikanten, ik heb zijn zus voor 't gemak maar even meegerekend, kun je nagaan dat het qua sound 'n klein album is geworden. En ja, die 'natuurlijke' sfeer is extra leuk natuurlijk (al had zijn zus iets vaker haar mond mogen houden). Het heeft wel iets knus over zich, al lenen dergelijke albums zich ook perfect voor de warme zomeravonden die we hopelijk nog krijgen.
Koïma heeft overigens twee betekenissen. In de - traditionele - Malinese folklore is Koïma een heilige plaats waar de meest krachtige tovenaars elkaar ontmoetten, terwijl Koïma eveneens een werkwoord is dat iets betekent in de trant van “hoor aan”. En dat is nou net iets wat meer mensen eens zouden moeten doen: dit album aanhoren. Voor mij, tot dusver, echt één van de leukste albums van het jaar!
Volgens Touré zelf heeft 't album ook invloeden van westerse rock en blues, al hoor ik dat er zelf niet van af. Helemaal niet zelfs, en daar ben ik blij van om eerlijk te zijn. Behalve Touré, die naast zanger ook de gitarist op het album is, spelen er maar twee andere muzikanten mee waarvan de één een traditionele souku (een soort viool) bespeelt en de ander een calebash (geen idee hoe dit instrument in het Nederlands heet). Met vier muzikanten, ik heb zijn zus voor 't gemak maar even meegerekend, kun je nagaan dat het qua sound 'n klein album is geworden. En ja, die 'natuurlijke' sfeer is extra leuk natuurlijk (al had zijn zus iets vaker haar mond mogen houden). Het heeft wel iets knus over zich, al lenen dergelijke albums zich ook perfect voor de warme zomeravonden die we hopelijk nog krijgen.
Koïma heeft overigens twee betekenissen. In de - traditionele - Malinese folklore is Koïma een heilige plaats waar de meest krachtige tovenaars elkaar ontmoetten, terwijl Koïma eveneens een werkwoord is dat iets betekent in de trant van “hoor aan”. En dat is nou net iets wat meer mensen eens zouden moeten doen: dit album aanhoren. Voor mij, tot dusver, echt één van de leukste albums van het jaar!
0
geplaatst: 28 januari 2015, 23:29 uur
Een calebash is gewoon een kalebas in het Nederlands, ze maken van die vrucht een instrument. Wel heb je veel verschillende instrumenten van de kalebas in west afrika, zie ook Wikipedia
Mooi album inderdaad, maar iets te weinig afwisseling, leuk voor een paar nummers maar dan begint het wel wat te vervelen.
Mooi album inderdaad, maar iets te weinig afwisseling, leuk voor een paar nummers maar dan begint het wel wat te vervelen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.