Simone Felice - Simone Felice (2012)

Nu op luisterpaal te beluisteren!

Mooie singer-songwriterplaat vol emotie. De Felice Brothers klonken vorig jaar al totaal anders op hun voorlopige meesterwerk Celebration, Florida, maar Simone klinkt op deze plaat weer heel anders. 70s singer-songwriter muziek in een donker jasje.

Lees mijn volledige review op:
De krenten uit de pop: Simone Felice - Simone Felice - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

zeer mooie ingetogen singer-songwriter plaat van een getormenteerde ziel,grote klasse.

kippenvel muziek kon deze gast niet stond op luisterpaal
kon wel eens een topper worden leven roots
geef deze week punten eerst nog eens
veel draaien dan geef ik mijn mening

Leuke steno tekst hidalgo...

Een singer songwriter album die nergens echt origineel wordt. Jammer, zijn stem en manier van spelen lenen zich voor meer eigenzinnigheid wat dit soort albums aantrekkelijk maakt. Geef het album zeker nog enkele kansen om te groeien maar betwijfel of Simone me echt gaat 'pakken'.

Dat vond ik eerst ook, totdat ik mij ging verdiepen in de persoon achter deze zanger. Vooral bij nieuwe artiesten vind ik het altijd interessant wie de persoon is. Enorm veel respect hoe deze man tot 2x toe 'aan de dood is ontsnapt'.
Dat heeft geresulteerd dat ik anders naar dit album ben gaan luisteren en het daardoor (het verhaal erachter, de lading en de klein gehouden songs) op mij veel meer indruk achterlaat. Zijn stem is na een aantal malen luisteren inderdaad niet eens zo origineel en zelfs te bestempelen als '1 uit duizend'. Elk nummer blijft echter op een plezierige manier hangen.
Dawn Brady's Son, Ballad of Sharon Tate en Courtney Love behoren zeker tot de hoogtepunten.

Kortom: verrast, respect voor de zanger en intiem album. Voor de geïnteresseerde onder ons: lees zijn indrukwekkende biografie op zijn site.

Blijft een gegeven dat de mooiste muziek wordt geschreven en gemaakt door artiesten die de 'blues' Zelf hebben meegemaakt. Wat drank en drugs erbij en de cocktail voor tranentrekkende muziek is op smaak. Maar goed dat die smaken voor de gebruiker (lees luisteraar) mogen verschillen. Njoy Simon.

Dit is ook geen blues, maar roots/singer-songwriter stijl. Tevens even lezen wat deze man heeft meegemaakt en dan is die zgn. drugs/ drank/ tranentrekkerij niet nodig, noch op zijn plaats om tot een doorleefde muziek te komen. Ieder zijn ding inderdaad, zo ook hoe de 'mooiste muziek' tot stand komt. Mijns inziens krijg je dat op SImone Felice manier: zelf ingrijpende dingen in je leven meemaken.

Als groot fan The Felice Brothers en The Duke & The King had ik hoge verwachtingen van deze plaat. Die kan hij voor mij absoluut niet waarmaken. Beetje een herhalingsoefening van vooral de band waar hij als laatste in zat (TD&TK). Jammer, maar ik blijf deze man gewoon volgen, want dit is een groot artiest.

Off topic: Het verbaasde niet dat Simone Felice via zijn Facebook-pagina zijn gedachten liet uitgaan naar de onlangs overleden Levon Helm, drummer van The Band. The Band is duidelijk een inspiratiebron voor The Felice Brothers geweest, en laat Simone daar nou net de zingende drummer van zijn geweest. De Levon Helm van The Felice Brothers dus.

Dit album kent teveel bombast, versieringen en een te melodramatische toon. Ingetogen en oprecht komt dit dus ook totaal niet bij mij over. De productie is ook gewoon te vol. Can't say I didn't try. Ik moest namelijk wel, aangezien ik zijn recente plaat binnenkort ga recenseren. Op die plaat zijn veel van deze "problemen" trouwens verholpen, al nog niet helemaal weg.

Je hoort me verder niet klagen, want door dit recensieklusje heb ik wel The Felice Brothers ontdekt, dus dat is in ieder geval mooi meegenomen