Tangerine Dream - Machu Picchu (2012)

Begin jaren '70, ten tijde van de release van Atem, was het niemand minder dan de legendarische Engelse diskjockey John Peel, die, naast dat hij Atem bombardeerde tot plaat van het jaar, op deze manier er voor zorgde dat Tangerine Dream bekender werd onder een breder publiek met als positief gevolg het succes wat de groep definitief op de muzikale landkaart zette en een langdurig, succesvol platencontract met het toentertijd net opgerichte platenlabel van Richard Branson, Virgin Records.
Zodoende heeft John Peel veel voor de band betekent en deze bijzondere release is dan ook opgedragen aan John, die op 25 oktober 2004 bezweek aan een hartinfarct tijdens een werkvakantie in Cusco, Peru, nabij de heilige oude Inca-stad Machu Picchu.

Oorspronkelijk was Machu Picchu bedoeld als een zeer persoonlijk werk, eentje die Edgar Froese puur voor zichzelf had gemaakt. Het was nooit de bedoeling om het als een officiëel album uit te brengen. Uiteindelijk, na door zijn vrouw te zijn overtuigd, besloot Edgar het alsnog onder de TD-banier uit te brengen als een exclusief cupdisc-album. En waarom ook niet? Immers bevat Machu Picchu degelijke muziek die andermaal de muzikale creativiteit van de band laat horen.

Het karakter van de muziek is herkenbaar, kenmerkend, doch niet altijd even gemakkelijk te behapstukken. Wat typisch is voor TD's stijl en zeker ook van de laatste jaren. En hoewel ik niet over het gehele album onder de indruk ben (zeker, de plaat kent z'n momenten), kan ik de charme en de liefde die er in dit werkje gestoken is, wel waarderen.

Zodoende is Machu Picchu muzikaal misschien niet het opvallendste album van TD, maar gezien de achtergronden betreffende het concept wel interessant te noemen. Verwacht echter geen opvallende verrassingen.

Kortom: degelijk muzikaal vakmanschap met een productie die klinkt als een klok (hoe kan het ook anders bij TD). Beste nummers zijn "Caminos del Inca" en "Adiós a Cusco".