Counting Crows - Underwater Sunshine (Or What We Did on Our Summer Vacation) (2012)

Een coverplaat van the Counting Crows. Daar zat ik nou net niet op te wachten. Het is een cd zonder echte hoog- en dieptepunten.
Muzikaal zal het allemaal wel kloppen maar er zit totaal geen fut in. Het gaat maar door en de stem van Adam Duritz gaat redelijk vervelen en komt steeds zeurderiger over. Jammer als ze zo blijven aan gaat het allemaal als een nachtkaars uit.
Dit was na één luisterbeurt mijn conclusie en ik vrees dat er niet veel meer zullen volgen. Daar moet je gewoon erg veel geduld voor hebben.
Jammer, van een groep, die ik in het begin van hun carriëre erg veel potententie toedichtte. Jammer!

Countng Crows uitgeblust? Ik heb grote vraagtekens bij het waarom van deze plaat. Saturday Nights & Sunday Mornings vond ik al erg lijken op een overgebleven (niet eerder uitgebrachte) B kantjes plaat (omdat de songs stuk voor stuk goed op voorgaande platen hadden gepast qua sound én er stond een song tussen die al jaren eerder echt als B kantje was uitgebracht) .
En nu komen ze met een nieuwe coversplaat waar wederom zeven nummers op staan die ik al jaren heb als b-kantjes van uitgebrachte singles. Welliswaar opnieuw opgenomen maar toch...
Wat is er aan de hand? Ik ben al jaren fan en nieuw werk is altijd welkom maar ik ik begrijp hun beweegredenen echt niet meer...

Los van bovenstaand vind ik het wel een fijne plaat om te horen. Het zijn leuke en diverse covers en de band speelt ze goed en origineel. T zijn ook zeker geen voordehandliggende of bekende songs en geven zeker goed aan waar hun inspiratiebronnen liggen of lagen maar het lijkt toch echt of die koek (of Candy) nu echt op is...

Tja hier kan ik me wel bij aansluiten. Coverprojecten vind ik op zich prima als tussendoortje en soms pakt het nog verrassend goed uit ook. Maar na 4 jaar had ik toch liever een geheel nieuwe plaat gezien; maar daarmee trap ik wellicht een open deur in, want zo zal iedereen wel over denken.

Uiteraard ga ik het wel beluisteren, maar het album heeft bij voorbaat al een teleurstellend gevoel naar boven gebracht.

Pfoe, wat een teleurstelling. De nummers zijn saai en voorspelbaar, niet Crows-waardig.
Ik ben de Crows gaan volgen door het pure van de muziek en de emotionele lading en het bombastische dat Duritz er aan mee weet te geven. Dat is totaal verdwenen.
Op deze plaat is zijn stem zelfs vrij achterin de mix gezet om wat voor reden dan ook.
Ben bang dat het tussen de Crows en mij nooit meer goed komt....

Ondanks de covers toch een mooie plaat. Omdat ik veel van de nummers niet ken in de originele versies, muv Ooh La La van Rod Stewart, Four White Stallions van de Crows op een andere plaat en You Ain't Going Nowhere van Dylan, klinkt het voor mij allemaal nieuw en zeker niet slecht.

Ik kan me wel vinden in wat Thuurke hierboven komt te zeggen,ondanks het feit dat het een coverplaat is,staan hier toch ook wel een reeks mooie,eigenzinnige covers op die de Counting Crows toch zeer goed naar hun hand hebben weten te zetten. Mooie,onderhoudend en leuke plaat,meer moet dat soms niet zijn. Als dit de voorbode is,op nieuw werk staat er ons toch nog mooie dingen te wachten denk ik zo.

Deze plaat geeft het gevoel alsof ze uit een dal moeten komen en aan het proberen zijn hun lol in het muziekmaken terug te vinden.

Ik hoor een losheid in hun samenspel alsof ze de songs een paar keer gerepeteerd hebben en daarna in een paar takes op de band gezet. Soms pakt dat aardig uit, maar soms klinkt het onaf, wat rommelig, alsof er niet voldoende aandacht aan besteed is en er voor de makkelijke oplossing gekozen wordt. Vooral hun uitvoering van Meet On The Ledge valt voor mij genadeloos door de mand omdat ze de essentie van hun nummer schijnen te missen en er een vrolijke meezinger van proberen te maken, iets wat Adam toch al van nature niet goed afgaat ......

Enniwee, als ze dit projekt nodig hebben om uit hun krejatieve impasse te komen vind ik het prima maar echt laaiend entoesjast ga ik er niet van worden. Dat werd ik van Saturday Nights & Sunday Mornings ook al niet dus ik blijf ze gewoon in de gaten houden totdat ze weer terug komen op een hoger nivoo, of definitief door het ijs zakken natuurlijk......

Wat mij betreft zijn ze na hun debuut nooit uit die impasse geraakt. Lijkt een heel andere band geworden na het succes van hun eerste. Misschien dat ze de originele sessie-muzikanten niet meer kunnen vinden, of dat ze een andere song-writer hebben.

@grovonion: Adam Duritz schrijft vanaf het begin al de meeste songs voor CC, vaak samen met gitarist David Bryson. Van de originele bezetting van 5 man zijn de drummer en de bassist vervangen en zijn ze uitgebreid naar 7 bandleden nu. De kern van het debuut bestaat dus nog steeds.