Jean Michel Jarre - Sessions 2000 (2002)

Dit wordt vaak het zwakste album van JMJ genoemd. Ik zou zeggen dat het wat minder toegankelijk is. Luister het een paar keer en je zult ontdekken dat het z'n briljante momenten heeft. March 23 is zonder meer een meesterwerkje, klinkt erg lekker! Het is zeker niet een poging van Jarre om de kant van electrojazz op te gaan, zoiets als Ludovic Navarre/Saint Germain doet. En het is ook geen Fusion ofzo... JMJ geeft z'n eigen draai aan het fenomeen 'combinatie synth + jazz'... en daar slaagt ie aardig in. 3,5*

Ja, March 23 is een heerlijk in het gehoor liggende track, het ademt een bepaalde sfeer uit die heel relaxt is. Het is wel even wat anders dan de andere albums, maar dat is nu weer het mooie aan Jarre; Hij laat met dit album wel horen dat hij veelzijdig is en niet in een hokje te plaatsen is.

Ik denk een van de meest interessante cd's van Jarre,
met name omdat het eigenlijk niets is wat van Jarre wordt verwacht.
Een nieuwe Jazz sound met "March 23", misschien het meest melodieuze nummer op het album en voor de meeste luisteraars toegankelijk.
Maar dan met "December 17" als afsluiter,
oordeel zelf... nooit zoiets gehoord, vreemd genoeg het heeft toch wel wat.

Onverwacht album van Jarre en zeker niet slecht.
Het blijft allemaal wat te veel achtergrondmuziek, maar over het algemeen klinkt het best prettig en relaxt.
September 14 heeft een lekker Twin Peaks sfeertje!

Overduidelijk muzikaal gezien het meest experimentele album van Jarre, waarmee hij bewijst dat hij ook vanuit een relatief onverwachte hoek, met bijzondere muziek voor de dag kan komen. Het blijft allemaal zeker niet wereldschokkend (vandaar wellicht m'n relatief lage cijfer), maar verademend is het allemaal wel, zeker als je het vergelijkt met Metamorphoses, wat ik zonder meer maar een zeer matig album vind.
Sessions 2000 is een soort vorm van geïmproviseerde synth-jazz en eigenlijk doet het me met vlagen nog het meest denken aan de fusion-uitstapjes van Jan Hammer, zoals hij zijn muziek maakte in vooral de jaren '70.

Het album gaat zeker niet gemakkelijk van start met "January 24", maar het zet wel meteen de toon van het album.
Daarentegen is "March 23" inderdaad het meest toegankelijke nummer van de plaat en blijft in dit opzicht ook wel hangen.
"May 1" is lekker zweverig en laid-back, terwijl "June 21" weer wat venijniger klinkt.
"September 14" zou zomaar een spontane improvisatie kunnen zijn, en zoals dennisversteeg al opmerkte, doet dit nummer zeker aan de muziek van Twin Peaks denken.
"December 17" heeft iets dromerigs, maar tegelijkertijd iets bevreemdends over zich, wat het tot een originele en toepasselijke afsluiter maakt.

Dit album behoort samen met de opvolger Geometry of Love, waarop hij de lijn van dit album op een wat toegankelijkere wijze zou voortzetten, tot de 'afwijkende' platen van Jarre. T.o.v. meer commerciëlere platen als Metamorphoses en Teo & Tea, die groots in de picture geplaatst zijn, vallen deze albums niet op en misschien zelfs wel uit de toon, maar persoonlijk verkies ik de voorkeur voor de experimentele Jarre, aangezien ik het idee heb dat hij veel geïnspireerder voor de dag komt, dan op zijn 'bekendere' albums van de afgelopen 10 jaar.

Een prachtig album van de veelzijdige Jean Michel Jarre, hij laat hier horen dat hij diverse stijlen beheerst. Ik denk bijvoorbeeld aan zijn album En Attendant Cousteau, waarop hij op de laatste track van zo'n 45 minuten (!) een prachtige vorm van Ambient ten gehore brengt.
Dit album is anders, maar straalt ook een heel mooie sfeer uit, en dat voor electronische muziek...hij blijft je in ieder geval verbazen, er is dus veel meer dan "oxygene" en "equinoxe"....