The Stranglers - Giants (2012)

Gezellige hoes

Heel gezellig.......maar fijn dat er nieuw werk uitkomt van The Stranglers. In april in Utrecht (Tivoli).

Het werd tijd, een nieuwe Stranglers.
Ik heb weken geleden al recensies van Engelse recensenten gelezen, dit moet weer helemaal terug gaan naar af, ten tijde van "No more heroes", ik ben benieuwd.

De binnenkant is nog gezelliger

1X geluisterd. Straks nog maar een keer. Het is een groeiplaatje. waarvan de eerste en het laatste nummer zo op het eerste gehoor het beste zijn kort gevolg door Mercury rising. Maar dat kan nog veranderen. Eerst nog maar eens een paar keer luisteren.

Alle ingredienten zijn aanwezig voor een geslaagde 17e(!) studioplaat van de wurgers uit Guildford. De bas van JJ prominent op de voorgrond, het heerlijke orgeltje en de synths van Dave en het drumwerk van Jet. Ik mis eindelijk Hugh Cornwell bijdrage niet meer sinds zijn vertrek en ben weer volop aangehaakt bij Suite XVI en nu dus Giants. Baz Warne doet het nu ook prima op de vocals. De nummers hechten snel, mijn favo's zijn voor alsnog Another Camden Afternoon en Boom Boom. April in Utrecht Tivoli, nog wel live te zien. Ik ben bang als Jet Black het fysiek niet meer kan opbrengen de band ook stopt met live optredens..

Jet Black is er helaas niet bij deze tournee. Dat is een enorm gemis. Toch maar naar Tivoli next week. CD is heel erg aardig met Giants en Boom Boom als voorlopige favorieten. Gekocht met acoustische bonus-CD die zeer de moeite waard is.

Laten we 15 steps niet vergeten

The Stranglers zitten hier weer volledig op het goede spoor, klassiekers staan er niet op maar het niveau is hoog.
Concert in Tivoli was fantastisch!

Concert was behoorlijk, maar......miste Jet Black enorm. Opmerkelijk dat JJ weinig contact had met het publiek. Dat was vorig jaar in Zwolle wel anders.....

Prima plaat zeg! Ik moet eerlijk toegeven dat ik deze oude rockers een beetje was vergeten toen ik deze release ineens op zag duiken. Uiteraard kende ik ze wel uit het verleden, maar ben positief verrast door de power en frisheid op deze plaat. deze mannen zijn in ieder geval geen uitgebluste rockers . "Giants" verdient wat mij betreft een waardige plaats in hun grote oeuvre dat door mij nog verder uitgediept moet gaan worden (wil ik mezelf serieus kunnen nemen als ouwe rocker). Deze sound bevalt me wel tijdens de donkere herfstdagen.

Hopelijk gaat het inmiddels weer wat beter met Jet Black, op je 74e is het toch een verschrikkelijk grote prestatie om het zware tourleven van een rockband te volbrengen. Maar hij zal ongetwijfeld alleen maar karnemelk en roggebrood hebben genuttigd tijdens zijn carrière, dus daar ligt het niet aan.

Een dikke tien jaar na het bovenstaande bericht kwam gisteravond het bericht dat Jet Black, sinds 2015 gepensioneerd drummer van The Stranglers, is overleden op 84-jarige leeftijd. Dat betekende dat hij al 77 was toen hij in 2015 de drumstokjes definitief overgaf, al was hij sinds 2011 regelmatig uitgevallen met gezondheidsproblemen.
Giants was de laatste studioplaat met hem. Ik kocht de cd in 2014 bij het concert in Hedon, Zwolle waar Jim McAulay inmiddels de (inval)drummer was. In de jaren ervoor was de grommende bas van Jean-Jacques Burnel geleidelijk prominenter geworden, zeker als Baz Warne vanaf Suite XVI (2006) met hem de frontman van de band is en de groep terugkeert naar de stijl van de eerste albums. Als Giants in maart 2012 verschijnt, is deze bezetting alweer zes jaar constant.

Het bleek een groeiplaatje vol gevarieerde en energieke wave, dat geleidelijk zijn geheime parels onthult. Waar je een knallende opener verwacht, is het semi-instrumentale Another Camden Afternoon opvallend ingetogen-ontspannen, als een atleet die zich via een lange warming-up klaarmaakt. Want het daarop volgende Freedom is Insane heeft een vrij lang en rustig intro; maar dan is daar het basje en gaan we lós in een sterk uptempo lied. In het midtempo titelnummer wordt geklaagd over de middelmaat van nu en wederom dwarrelen de heerlijke toetsenlijnen van Dave Greenfield om mij heen.
Op Lowlands klinkt een andere specialiteit van de band, te weten de oneven maatsoort. In het vlotte lied is die 13/4, door Black sober en strak ingespeeld. Het verhaal ervan speelt zich af rond het Vlaamse Halle. Boom Boom sluit op vinyl de A-kant af. Het is melodieus en meezingbaar, maar in tegenstelling tot wat anderen hierboven noteerden, pakt dit me juist niet.

My Fickle Resolve is ingetogen; Black drumt een jazzachtige groove, wat verrassend goed werkt. Time was Once on my Side verscheen ook als promosingle en is zowel stevig als toegankelijk. Mercury Rising heeft een fascinerende baslijn, in de beste bandtraditie in pakkend contrast met ijle toetsen.
Dan een dubbel afscheid. Allereerst Adios (Tango) dat Spaanstalig is, al staat op het tekstboekje de Engelse tekst vermeld. 15 Steps tenslotte begint met het swingende gitaarspel van Baz Warne en je hoort dat hier de bas zal gaan grommen. Langzaam wordt de intensiteit opgebouwd. “Eddie Cochran got it wrong,” zingt Warne over het pad naar het hiernamaals, verwijzend naar diens klassieker Three Steps to Heaven (1960).

Op streaming staat de special edition met als extra's fraaie akoestische versies van ouder werk. Bij het Zwolse concert kocht ik de enkele cd, de gekuiste versie waarop “slechts” vier lege galgen waren te zien. Kom er nu pas achter dat die bestaat omdat er enige controverse was, vandaar dat deze afwijkt van de door bandleden bemenste versie die MuMe toont.

Giants ontbeert een grote uitschieter, desondanks is ie als geheel sterk, zonder enige misser. Deze ochtend, op weg naar het werk, was mijn favoriet Lowlands met de zin “Driving through the lowlands with the rain upon my face”. Het weer was grijs, de tekst toepasselijk.
Vanavond draai ik nog een keer 15 Steps en verbaas me over die Jet Black: hoe gevarieerd en tegelijkertijd sober kon hij spelen! Altijd in dienst van het liedje en nooit van zichzelf. Op hun website plaatste de band enkele mooie anekdotes en foto's rond de voormalige drummer, die ook na zijn pensionering zichtbaar betrokken bleef.

Alle ingredieénten zijn weer aanwezig wat de sound van The Stranglers zo herkenbaar maakt. Ik dacht bij het openingsnummer even een stukje Pink Floyd te horen, zomaar even. De nummers zitten weer vakkundig in elkaar, met genoeg variatie, net als op de 2 voorgaande albums, zit ook een beetje in dezelfde lijn. Net als ook op andere Stranglers albums zitten er voor mij ook wel eens een paar missers tussen. Ik kan er niks aan doen maar het nummer 'Boom Boom' kan me niet bekoren. Mischien als Johnny Cash het gezongen had had ik het wel kunnen waarderen, die zou er nog meer diepgang in kunnen leggen, vocaal gezien. Ook 'My fickle Resolve' doet me weinig, slaapverwekkend. Gelukkig komt het weer helemaal goed, even een paar mindere nummers dus, "Giants" vind ik wel o.k.