Esperanza Spalding - Radio Music Society (2012)

Zonet gekocht op HDTracks. Momenteel aan het downloaden

De compagnon Chamber Music Society werd amper anderhalf jaar geleden op de wereld losgelaten, maar alvorens ze met het tweede luik van haar concept kon komen won Esperanza Spalding een Grammy, verkocht ze meer platen dan ooit en wordt er reikhalzend uitgekeken naar elk nieuw materiaal. Veel indruk zal die druk niet gemaakt hebben, het idee voor de plaat stond namelijk zo goed als vast: daar waar de vorige de mogelijkheden van jazz als rustige kamermuziek exploreerde zoekt Radio Music Society naar een manier om jazz op -je raadt het al- de radio te krijgen.

Met jazzelementen worden popstructuren gevolgd en zo pakkend mogelijke melodieën gespeeld. Hoe serieus ze het opzet meent laat ze zien door de enige echte King of Pop te coveren. De zangstijl in I Can’t Help It wordt iets vrijer en ook de blazers toeteren ongedwongen weg, maar verder blijft het te braaf binnen zijn poplijntjes kleuren. Dat is ook het grootste punt van kritiek: de wil is er overduidelijk maar het ontbreekt de artieste te vaak aan lef. De uitstapjes naar verschillende genres als soul, funk en pop zijn niet uitgesproken genoeg, waardoor ook de jazz lam komt te liggen. Zo wordt het nogal onduidelijk waar haar rustige kamermuziek stopt en die leuke radiohits nu eigenlijk beginnen. Op Endangered Species komen we het dichtst bij haar visie; het nummer is lekker uitgesponnen maar nog steeds toegankelijk en de synths klinken lekker funky over de jazzakoestiek. Het mocht gerust nog wat scherper en smeriger worden doorgevoerd. Weinig geschikt voor menig radiostation, maar wel gemakkelijk en prikkelend in het oor liggend!

Het album overleeft vooral op de songwriting van enkele nummers. Zo zijn Radio Song en Black Gold gewoon heerlijk ongecompliceerde soulsongs waar de zorgeloze lente doorheen schemert. De positieve vibes en lekkere melodieën is wat je van deze muziek kan meenemen. Het nogale passieve karakter en oppervlakkige uitwerking van het concept moet je er dan wel voor lief bij nemen...

Had nog nooit van deze dame gehoord; maar wat ik gisteravond van haar zag en hoorde bij Jools Holland' s Later, maakte behoorlijk indruk.
Live in ieder geval zeer verdienstelijk.
Het album snel maar eens beluisteren.

Ook nieuw voor jou? Luister maar eens hier

Esperanza Spalding ken ik eigenlijk alleen als bas-virtuoos bij onder meer Wayne Shorter en Pat Metheny. Haar soloplaten kende ik niet. Ik ben wel aangenaam verrast dat haar soloplaten niet bol staan van de basgitaar-acrobatiek, maar meer songgericht zijn.

Ze kan goede, catchy songs schrijven, ze kan aardig zingen, uiteraard heel goed bas spelen. Het resultaat is een fijne crossoverplaat die elementen pakt uit de smoothjazz, r&b/soul en softfunk. Ik word wel altijd bij dit soort studio-pop-platen een beetje duizelig van alle sessiemuzikanten. Het had leuker geweest als Esperanza een band had samengesteld. Nu klinkt het geheel niet erg coherent en ik mis een flink stuk muzikaal avontuur.

Ik moet wel een beetje grinniken bij nummer 14, die had natuurlijk niet toegevoegd hoeven worden. Ik stuur een correctie in.