Thin White Rope - Exploring the Axis (1985)

Een track getiteld 'Down in the Desert' als opener voor je debuutplaat, de heren Thin White Rope verloochenen hun herkomst niet. Exploring the Axis kent meer van dit soort lekker galopperende tracks (Eleven, het hilarische Dead Gramma's), maar er is volop afwisseling. Disney Girl is een spooky song (volgens sommigen hun beste) met prachtig duellerend gitaarwerk. Nog sterker vind ik Soundtrack, dat conventioneel begint als een soor ZZ-top nummer met hier en daar een tempoversnelling ... totdat na een minuut of twee het licht op groen gaat en de meters in het rood. Guy Kyser zakt een octaaf en de band schiet plots met scherp....heerlijk. Roger's Tongue is een knikje richting geestverwanten The Meat Puppets, het titelnummer vormt op vinyl de epische afsluiter. Op latere CD re-issues tref je ook Rocket USA aan, een cover van Suicide. Geweldig hoe ze dat nummer (origineel alleen synths) met fuzz en feedback tot een soort zandstorm weten te transformeren.

Thin White Rope is altijd populairder geweest in Europa (check hun afscheidsconcert in Gent op dubbelCD ) dan in het thuisland. Dat zal iets te maken hebben met het feit dat ze Amerikaanse Rock op een Europeese manier vastlegden in ruimtelijke, atmosferische producties. Een track als Disney Girl had heel goed door Martin Hannett geproduceerd kunnen zijn. Fans van Joy Division of bijvoorbeeld The Wipers die wel eens iets vrolijkers willen horen, kunnen dan ook hier terecht.

... Na ruim 11 jaar maar weer eens een bericht!

Dix steekt mij als opper pleitbezorger van het erfgoed Thin White Rope naar de kroon, maar ik ben toch ook écht wel een fan van dit gezelschap. Bijzonder jammer, dat zo weinig MuMe's de moeite nemen om dit eens te beluisteren (en te beoordelen).
Dit debuut album is, in der tijd, aan mijn aandacht ontsnapt. Maar met een beetje spotifietsen, kom je overal weer bij (terug). Dus kan ik nu, als nog, constateren dat dit ook weer een uiterst goed verzorgd, afwisselend en geslaagd Thin White Rope album is.

Wow, wat een album. Mij doet het denken aan Wipers en Television, nu de rest van hun albums beluisteren binnenkort.