Thin White Rope - In the Spanish Cave (1988)

Steve McQueen van Prefab Sprout begint met een countryriedel, enigszins verwarrend in verhouding tot wat erna komt. Op deze derde plaat van Thin White Rope wordt eenzelfde misleidende openingszet gedaan. Mr Limpet is een aanstekelijke en vlotte countrydeun, maar je vraagt je wel even af of deze meligheid doorgezet zal worden.

Nee dus, Timing volgt als opmaat voor het geruststellende derde nummer, toepasselijk It's OK getiteld. De gitaren bulderen weer, en Guy Kyser buldert daar met gemak bovenuit. Thin White Rope wordt weleens geplaatst in de hoek van de Paisley Underground uit de jaren 80, maar eerlijk gezegd hoor ik in hun muziek meer garagerock dan psychedelica terug. Zeker op deze plaat wordt er een stevige sound neergezet in Elsie crashed the Party en in het zinderende Wand. Beste nummer van de plaat is Red Sun, indertijd ook als mini uitgebracht met een aantal erg leuke covers daaraantoegevoegd. Red Sun drijft op een denderende riff waar de tweede gitaar de melodie omheen vouwt. Mariachi-trompetjes, refererend aan de Californische roots maken het tot een uitbundige track behorend tot het beste dat de band voortbracht.

Gelukkig zitten er tussen het gebulder een aantal mooie rustpunten, die mij persoonlijk het meest bevallen. Ahr-Skidar is een virtuoos akoustisch miniatuurtje, schatplichtig aan Leo Kottke. De nummers Astronomy (heerlijk loom) en July (de melancholieke afsluiter) brengen balans aan in een plaat die van begin tot eind boeit.

4.0
Mijn kennismaking van TWR was dit album. En dan m.n. het nummer 'Red Sun''. dat ik vast en zeker voor het eerst op VPRO-woensdagmiddag editie heb gehoord.
Ik heb de band ook live in Utrecht ('Vrije Vloer) zien optreden.
De inmense drumstokken van de drummer zijn me het meest bij gebleven. De drummer was so-wie-so een regelrechte sensatie. Elke klap was raak!

Ik vind deze band zwaar onderscaht is gebleven.
De muziek zit in de hoek van Giant Sand en (in mindermate) The Wipers . Moderne (country-dessert) rock,met een knipoog.
Waar the Long Ryders en True West rechts gingen, gingen GS en TWR links. Ik denk ook dat het geen echte rednecks zijn. Aangezien ze humor hebben en geëngageerd zijn (qua teksten dan..). Dat maakte hun, denk ik, in america zelf een buitenbeentje....

Thin White Rope heb ik live in Nighttime (1988) ontdekt. Ik kwam voor The Pixies. Maar hun voorprogramma TWR maakte heel veel indruk.

Dit is het eerste album ik heb beluisterd en is sindsdien één van mijn favoriete albums.

Dit album heeft nog meer woestijngevoel dan de 2 voorgangers? Misschien wel, heerlijk is dit. Dat gruizige, licht dissonant en schuurpapier op die stem. Jep fijn. Nadeel, tis wat mat misschien, de gitaar vooral. Iets waar ik bij de band wel vaker last van heb, dus misschien moet ik die live plaat eens opzoeken.

Down in the Desert van het eerste album vond ik het ultieme woestijn gevoel.