Aftermath - Eyes of Tomorrow (1994)

Morgen is het mijn beurt om een album voor te stellen in de topic Het Metal van de Week en deze stond ook op mijn lijst van zo’n zeventig albums, samengesteld aan de hand van het doorbladeren van twintig jaargangen van de Aardschok (1986-2005). Deze Amerikanen staan ook op die lijst en spelen technische progressieve thrash metal. Dixit Metal Archives. In de Aardschok kregen ze best hoge punten destijds voor dit debuutalbum en dan nog eentje die ik heb toegevoegd, een hobby als een ander.

Over de speelkwaliteiten van deze vijf heren heb ik geen twijfels, over de songs wel want ze beklijven niet, ze pakken me niet, ik vind het naar het einde toe best saai worden. Ze kunnen te goed overweg met hun instrumenten. Tempowisselingen bij de vleet, met hier en daar een atmosferische noot maar ook een zanger die zo smaakloos is, ik mis peper, zout en nootmuskaat. Ik mis ook het ongeremde en ongetemde van de jaren tachtig Thrash Metal. Laat je eens gaan, verdikke!

Een aantal luisterbeurten laten een beloftevolle groep horen met enkel aardige componenten van songs maar geen aardige songs, van de hak op de tak, dat wel. The Act of Unspoken Wisdom kan me ietwat bekoren. Wat is dat effect bij Proud Reflex trouwens? Bij Metal wil ik raggen, niet gapen of teveel nadenken. Daarvoor hebben we voetbal op tv. De oude dinosaurus heeft gesproken. Jonge veulens mogen hierover ook hun gedacht zeggen.

geweldig!