Eric Dolphy - Here and There (1966)

Wie de 'At The Five Spot' albums luisterde, zal zich aan dat geweldige samenspel herinneren bij het horen van de twee eerste nummers van dit album. Dat is niet vreemd aangezien die uit die set zijn geplukt - en we dus diezelfde line-up (met Booker Little, Mal Waldron, Richard Davis en Ed Blackwell) te horen krijgen. De heerlijke, ophitsende percussie in de hi-hats doet de goed geoliede machine van muzikanten op hoge snelheid draaien in "Status Seeking". Dit nummer, geschreven door Waldorn laat een prachtig thema horen in de opening en het slot. Dolphy is op het eerste nummer te horen op alt sax. Hij klinkt ook hier bijzonder inventief, zeker ten aanzien van het hoge tempo en ook Booker Little (wat een geniale trompettist eigenlijk!) laat prachtige dingen horen. Ach, en dan heb ik Waldron nog niet vermeld. Allemaal interessante factoren in de muziek, da's wat muziek goed maakt.

"God Bless the Child", een nummer van Billy Holliday, wordt vertegenwoordigd door Dolphy op basklarinet. Hier is hij solo te horen met liefdevolle frases. Schitterend nummer.

Enige jammere vind ik dat het meer een allegaartje is dan een echt 100% consistent album. De verschillende muzikanten die in de nummers opduiken hebben daar natuurlijk een belangrijk aandeel in. "G.W." is een typisch Dolphy nummer, met dat gure geluid dat hij uit zijn sax trekt. Als hij dat fladderende geluid van die fluit maar achterwege had gelaten in nummers als "Don't Blame Me (Take Two)" en "April Fool", had ik me hier héél enthousiast over uitgelaten.

Enerzijds een album van leftovers, uitgekomen ná het onfortuinlijke overlijden van Dolphy, anderzijds gewoon een sterke set songs.

Verschillende opname-data, verschillende muzikanten op de songs, maar het gaat hier om Eric Dolphy zelf en die is gewoon op elke song te horen, en hoe!