The Kinks - Kinks (1964)

de sound van the kinks is echt heel erg bruut

en dat in die tijd

heel ruig dit

You Really Got Me zette samen met My Generation de eerste stappen richting hardrock of eigenlijk is YGM dat al. Snelle riff, ruige zang en inclusief een heerlijke solo. Ik moet wel eerlijk zeggen dat de overige nummers minder zijn, zonder YGM zou mijn stem lager uitgevallen zijn.

Mijn versie heeft als 14e track 'Got love if you want it'.
In Amerika verscheen dit album als 'You really got me'.
'I took my baby home' was ook het b-kantje van de 1e single 'Long tall Sally'.
'You really got me' was de 3e Kinks single en hun eerste hit. Het b-kantje 'It's alright' stond niet op dit album.
Jimmy Page speelt als sessie-muzikant mee op 'Revenge' en 'Bald-headed woman'. 'Bald-headed woman' was ook de b-kant van The Who-single 'I can't explain'. Shel Talmy produceerde in het begin ook platen van The Who.
De eerste single van The Pretenders was een cover van 'Stop your sobbin'. Ray Davies had later een kortstondige relatie met Chrissie Hynde en ze nam met haar band ook 'I go to sleep' op. Een demo-versie is als bonus track terug te vinden op de CD-versie van 'Kinda Kinks' van het Castle-label.

THE KINKS! BESTE BAND OOIT
echt zo geweldig ik weet niet eens wat k moet neerzetten dit is echt een band naar mn hart en ik denk dat ik echt in de verkeerde tijd ben geboren haha.

Je zou de inlay van de CD serie kunnen citeren: God save The Kinks !

Lekkere rammelplaat van een band die, overrompeld door het plotselinge succes, met een noodgang een LP met songs van hun standaard podium repertoire in elkaar moesten stampen. Geholpen door de "in your face" produktie van Shel Talmy en hun jeugdig enthousiasme is het toch nog een leuke plaat geworden.......

Ruwe R & B en een prachtige debut plaat.

Op het eerste album klonken the Kinks nog lekker ruig.
"You really got me" werd hun doorbraakhit en bevat de moeder van alle gitaarrifs.

Toetsenist bij Baldheaded woman was Jon Lord van Deep Purple.
Hou overigens persoonlijk meer van de versie van the Who....

Klopt. YGM heeft alles wat de latere hardrock zou kenmerken. Voor zover ik weet is YGM het eerste hardrocknummer ooit.

"You Really Got Me" is geen hardrock, maar heeft daar wel veel invloed op in die zin dat het nummer gekenmerkt wordt door een gitaarrif die niet uit je hoofd te krijgen is, wat bij hardrock vaak wordt toegepast. Het is er wel een begin van en zowat de eerste single met een karakteristieke gitaarrif, wat destijds revolutionair was.

Ik was al fan van The Kinks toen dat in de jaren 60 niet zo goed was uit te leggen. Rollings Stones, Led Zeppelin en uiteraard The Beatles waren veel populairder. Het heeft helaas (te) lang geduurd voordat deze groep werd gewaardeerd. Ze hebben ( ik heb alle CDS en elpees) ongelooflijk veel goede muziek gemaakt waar veel latere groepen (Blur Oasis etc. etc) een goed voorbeeld aan hebben genomen. De stem van Davies is uniek, de teksten zijn vernuftig en de muziek vaak tijdloos en lekker in het gehoor. Zelfs de wat mindere albums zijn goed. Gemiddels geef ik het hele oeuvre zeker een 4,5 zo geen 5. Uitschieter is natuurlijk Green Preservation.. Helaas treden ze niet meer op, Ray Davies nog wel af en toe solo, maar naar mijn mening horen ze thuis in de top 3 aller tijden.

You Really Got Me (met de moeder der gitaarhooks)

Om bij deze maar weer eens beetje terug OT te komen: Bald-Headed Woman werd ook gekofferd ( en was een hit hier in NL ) door The Jay-Jays, destijds de beleidingsband van Johnny Lion if memmerie smurfs

Best een leuke debuutplaat van The Kinks. Natuurlijk springt You Really Got Me eruit (wat een song en al 45 jaar oud), maar de rest is ook prima te doen. Just Can't Go to Sleep, Stop You Sobbing en Revenge (wat eigenlijk een beetje een YRGM rip-off is) zijn ook zeker niet verkeerd.

Persoonlijk vind ik dit een beter debuut dan de tijdgenoten van The Stones. Met You really got me hadden ze meteen een echte klassieker in handen. Ik heb het idee dat The Kinks (althans in Nederland) altijd een beetje onderschat zijn geweest, maar ik heb natuurlijk niet de 60's meegemaakt dus ik weet niet hoe het toen was.

Er zijn hier wel 'jongere ouderen' (ik ben nog een 'oudere jongere' )die dat vast wel weten; ik heb van mijn "a-muzikale" broer wel lekker de originele single van Mr. Pleasant (gelig hoesje) gekregen, maar dat nummer staat hier dus niet op (is ook heel anders).

Mr. Pleasant is dan ook van een paar jaar later. Eind '66 opgenomen.

Klopt; had ik er even bij moeten vermelden voor de duidelijkheid. Ik overigens nog wat zitten neuzen in de Nederlandse hitlijsten van toen en ze hebben toch maar even een stuk of tien (dikke) Top 10 hits hier gehad in de periode eind '65 t/m eind '68 n.a.v. de vraag van Bartjeking.

Inderdaad erg brute sound, superrauw, rammelrock, geen concessies, stevig meeschreeuwen, DE reden dat britten eigenlijk moesten stoppen met gitaarspelen. Pareltje.

The Kinks haalden tijdens live-optredens toen een grapje uit bij Got love if you want it door bij dat nummer op een gegeven moment heel rustig te gaan spelen en dan ineens loos te gaan.
Ik vind dit eerste album wat beter dan het tweede. Deze klinkt nog lekker rauw en die tweede bevat meer lovesongs.
Vanaf The Kink kontroversy t/m Preservation Act 1 loopt alles op rolletjes, dus goed album na goed album.
(Alleen de soundtrack van Percy is op 3 nummers na niet echt mijn ding).

Leuk album, maar wel erg stereotype voor die tijd. Ondanks het gebrek aan originaliteit toch leuk om naar te luisteren.

Je bedoelt waarschijnlijk dat ze hun eigen 'sound' nog niet echt hadden met dit album, en dat ze nog deels afhankelijk waren van covers. Het past zeker in een rijtje thuis maar dan zou je (bijvoorbeeld) een hoop invloedrijke postpunkbands ook als weinig origineel moeten bestempelen omdat er een duidelijke link bestaat met Joy Division...

You Really Got Me is een nummer dat juist heel vernieuwend was met zijn riff, solo en stevige approach. Voor veel nieuwe bands (ook in NL) waren The Animals en The Kinks juist een inspiratiebron. Ook de manier van zingen van Ray Davies (op dit album) is behoorlijk origineel, en belangrijk voor latere (proto-)punk bands...

The Kinks hadden toen al een eigen sound vanwege de gitaarriffs, de zang en de composities (al zitten er wel enkele covers tussen). The Kinks hadden buiten de Britse punk (The Clash, The Jam) een enorme invloed op de Britpop (Blur o.a.) en ook recente Britse bands als Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en The Kooks hebben duidelijk de mosterd bij the Kinks gehaald.

Leuk plaatje waarop Ray Davies zo geweldig tekeer gaat op die wat ruigere garage rock nummers die ze op dit album spelen, maar zijn song writing capaciteiten, zijn me nog iets te wisselvallig. 'You Really Got Me' is een schitterend nummer en Stop Your Sobbin' en 'Just Can't Go to Sleep' mogen er ook wel wezen, maar de rest is wat matiger. Ik ben ook wel fan van de Slim Harpo cover 'Got Love If You Want It' en de Chuck Berry covers zijn ook leuk.

Met de bonustracks is het hetzelfde verhaal. 'All Day and All of the Night' is een heerlijk nummer en voor de rest zijn er nog een paar goede nummers, maar ook wat minder interessante.

Lekker basic album van de Kinks uit beginperiode. De latere sound van Sunny afternoon, A well respected man e.d. is niet te vinden op dit album, maar wel genoeg wat ruigere nummers. Heel herkenbaar van Engelse groepen van bgin 60-er jaren.
De LP ben ik in bezit gekomen via een Engelse vriend die deze plaat voor me meenam uit Engeland.
Het is de originele Engelse persing uit 1964 en als vinyl-liefhebber ben ik zo blij als een kind hiermee.

Het ontstuimige eerste album van The Kinks, en meteen ook één van hun meest succesvolle albums. Men was gelukkig zo verstandig om in elk geval de grote doorbraakhit You Really Got Me op het album te zetten.
Eerste eigen composities van Ray Davies die zijn talent al laten doorschemeren zijn Just Can't Go To Sleep en Stop Your Sobbing, dat later in Engeland nog een hit werd in de versie van The Pretenders. Verder bevat het album vooral veel covers, waarschijnlijk materiaal afkomstig van hun live repertoire. Op aandringen van producer Shel Talmy werden ook Bald Headed Woman en I've Been Driving On Bald Mountain opgenomen. Pas jaren later kwam Ray Davies er achter dat Talmy de rechten op deze liedjesop zijn naam had gezet en dat elke cover de kassa in huize Talmy deed rinkelen. Dat is dan meteen ook een verklaring waarom diverse groepen die opnamen onder de hoede van Shel Talmy in de periode 1964-1965 deze liedjes op hun albums of singles hadden staan.
Dankzij de 12 bonus tracks wordt dit album een stuk interessanter. Veel singles, zowel A- als B-kantjes, complete EP's, een alternatieve take van Too Much Monkey Business die niet veel toevoegd en een niet eerder uitgebracht liedje, I Don't Need You Anymore.
Tot mijn grote teleurstelling ontbreekt de Dave Davies compositie One Fine Day. Er wordt beweerd dat de mastertape onherstelbaar beschadigd is, maar sinds 2013 weet ik dat dit niet waar is. Wie bij benadering wil horen wat ze missen moeten hier maar eens luisteren:
One Fine Day, 1964 - Shel Naylor - YouTube

Nieuwe marathon om te kijken of The Kinks me beter bevallen dan The Beatles. Op basis van het debuutalbum zeg ik 'ja', al ben ik nog steeds totaal geen groot liefhebber van de r&b/r&r-sound die de meeste bands toentertijd hanteerden. Het moge wel duidelijk zijn dat You Really Got Me het beste nummer van het album is en een blauwdruk voor hardrock en punk met zijn bijtende riffs. Davies' zang bevalt me in ieder geval wel beter dan wat McCartney en Lennon toentertijd deden: lekker rauw en onstuimig. Op een track als Got Love If You Want valt ook het drumwerk lekker positief op. Alsnog verder niet heel veel meer dan aardig voor mij.

Van The Kinks ken ik waarschijnlijk meer dan ik me besef, maar eigenlijk is op You Really Got Me na de band aan me voorbij gegaan. Het nummer heb ik overigens vooral leren kennen door Van Halen.

Op het debuutalbum is The Kinks nog niet echt interessant. Het is weer zo'n groep die meedoet met de beathype, maar nog wel met een voet in de rock-n-roll staat. De covers doen me niks en de meeste eigen nummers ook niet. You Really Got Me is de klap op de vuurpijl met de fijne, scheurende riff en het felle zangwerk. Het album is overigens ook niet echt slecht. Het is grotendeels gewoon niet bijzonder.

Dit album, evenals de opvolger Kinda Kinks, heb ik in de jaren 60 zeer vaak beluisterd, maar voor mij klinkt het nu nog net zo fris als in 1964. Niet alleen de liedjes die het compositietalent van Ray Davies al toonden, zoals Just Can't Go To Sleep en Stop Your Sobbing vond ik prachtig, ook de veelal door broeder Dave gezongen r&b covers gingen er bij mij heel goed in. Ik heb gelukkig de met bonusnummers uitgebreide cd-uitgave uit 1998, waaronder de eerste twee singles plus de voor mij, als liefhebber van Britse sixties beat, onontbeerlijke nummers van de EP Kinksize Sessions.

Dit is muziek waar ik aan moet wennen, denk ik, maar is goed te doen. 'You really got me' was hier natuurlijk de grote verleider, maar verder klinkt dit als een soort van speed-blues (wat dus kennelijk ook wel beat genoemd wordt) die nauwelijks te verwerken is. En in 'Bald Headed Woman' hoor ik ineens The Oblivians terug - altijd fijn. 'Revenge' lijkt daarna wel op een reprise van 'Yrgm'. 'Too many monkey business' klinkt dan weer heel bekend (zap! / variatie=jaaghond!).

'Stop You Sobbing' is bijna een ballad vergeleken met de rest (lekker nummer hoor) en daarna zijn we alweer toe aan de slotnoot: 'Got love if you want it', dat weer doet denken aan Bo Diddley (zap!2, maar het echte origineel klinkt weer tamelijk anders; zap!3...

Ik hou het op 3,5* voor nu (5 sterren voor 'Yrgm'!).

Album waarop de Kinks nog niet op stoom zijn. Ik heb het album een paar keer beluisterd en vind vooral de eerste helft niet super op You Really Got Me na. Daarna wordt het eerst weer minder naar vanaf de cover Too Much Monkey Business stijgt het niveau enigszins. Echt enthousiast kan ik er echter niet van worden van deze nummer 16 in de 100 Grteatest Albums of 1964 en 8 in the BestEverAlbums.
3*