Greg Haines - Digressions (2012)

De muziek zal wel in orde zijn, maar ik hoop dat deze wel netjes uitgegeven wordt zoals het hoort en niet zoals mijn enige andere cd van dit label: een dubbelgevouwen stukje papier.

Het zit in een kartonnetje. Maar het gaat natuurlijk om wat er in zit.

Ben ik het niet mee eens. Als je iets koopt wil je wel waar voor je geld, anders kun je net zo goed downloaden.

Het leukste hoesje dat ik heb is eigenhandig door de artiest zelf in elkaar gezet. Dit is overigens gewoon een net kartonnetje dat ook Sigur Rós gebruikt. Heb liever karton dan plastic trouwens.

Mensen, dit is muziek waard om aan te schaffen, op welke manier dan ook, adembenemend...

Zeg dat wel! Ik ben in de neo-klassieke hoek beland via allerlei IJslandse paadjes... van Sigur Rós (die uiteraard zelf niet in die hoek zit maar er wel mee flirt), naar de strijkers van Amiina en de speeldoosjesmuziek van Múm, het werk van Stafrænn Hákon en uiteindelijk naar Jóhann Jóhannsson, Hildur Gudnadóttir en Ólafur Arnalds (labelgenoot van Nils Frahm en Peter Broderick).

Vorig jaar, met terugwerkende kracht mijn album van 2011, werd ik gegrepen door A Winged Victory for the Sullen. En dan blijkt het wereldje maar klein. Daaraan werkten Frahm, Broderick en Gudnadóttir mee. Het was een project van Dustin O'Halloran en Adam Wiltzie (Stars of the Lid). Daarom besloot ik vorige week om wat ander werk van deze heren te bestellen. Dustin O'Halloran's Lumiere en het The Dead Texan project van Wiltzie. Ik was al een tijdje opzoek naar Haines' Until the Point of Hushed Support. Tevergeefs. Wel zag ik dat er een nieuwe was. Meteen maar meegenomen, geen idee wat ik moest verwachten...

Na een handje vol luisterbeurten kan ik zeggen dat dit voor mij the Winged Victory for the Sullen van dit jaar gaat worden. En dat is niet vreemd gezien de namen die hier weer aan meewerkten: Broderick, O'Halloran, Frahm.

Het begint Stars of the Lid achtig met Ernetti. Kort van duur, muziaal niet het hoogtepunt maar het zet de sfeer wel goed neer.
Cade Cotard trekt je pas echt naar binnen. Qua opbouw doet het denken aan de meeslepende Forlandia werken van Jóhannsson.
Hoogtepunt van het album, als je al mag spreken van een hoogtepunt als de rest er niet veel voor onderdoet, is voor mij 183 Times. Met strijkers die de haartjes op de arm recht overeind doen staan.Toen ik de cd voor het eerst opzette terwijl ik allerlei anderen dingen aan het doen was, was dit het nummer dat me echt dwong om te luisteren en mijn overige werkzaamheden te staken.
In Azure krijgt de piano de hoofdrol met een subtiliteit die doet denken aan het werk Frahm. Zo minimaal maar zonder dat ook maar één moment je aandacht verslapt.
Nuestro Pueblo is een waardig afsluiter. Net als het tweede nummer een naderende bui. Het gaat steeds wat harder waaien en na 8 minuten huilt de hemel zachtjes.

Dit is inderdaad adembenemende muziek, maar van Greg Haines had ik eerlijk gezegd ook niet anders verwacht.

Erg mooi album inderdaad, goed voer voor het maken van de jaarlijst.

Voor de liefhebbers van greg haines is zijn verzameld werk eindelijk verkrijgbaar op vinyl.

Het gaat hier wel om een 5LP box (wooden box, gold vinyl) op 200 exemplaren uitgegeven door het duitse denovali records, met daarin slumber tides, until the point of hushed support en digressions. Kwaliteit van het vinyl zal wel onvolprezen zijn; daar staat denovali immers om bekend. En ook de verpakking zal meer dan ok zijn.

Meer info: Greg Haines Wooden Box

Ik moet m'n eerste luisterbeurt van Digressions nog meemaken waar de tranen mee voor de verandering eens niet uit de ogen parelen...

Wauw, wat een hoog gemiddelde.. heb ik dan mazzel gehad dat ik deze jongen in het voorprogramma heb gezien van Olafur Arnolds?
Vond het toen al indrukwekkend, ben benieuwd naar de rest van zijn muziek

Ha, daar was ik ook Carola. Maar de muziek is hier best wel anders dan in het voorprogramma van Olafur, waar ie er een halve danceshow van maakte (ook erg leuk). In ieder geval prachtige muziek, zeker aan te raden, en je hebt zeker mazzel gehad. Zelf ging ik misschien nog wel meer voor Greg Haines dan voor Olafur Arnalds.

Het stilleven op de hoesfoto vind ik mooi gekozen. Ik bemerk een soort leegte. Dit komt ook terug op de muziek van dit album. Lange tragische nummers met kleine druppels vol met regenachtig geluk. Mooie muziek om bij weg te dromen. Ergens ver weg doet het me aan Jóhann Jóhanssen of Harold Budd denken, maar Haines heeft echt een eigen stijltje. Erg overtuigende muziek! Zo is de climax van Azure zelfs ronduit prachtig. 4.5*

Wat een draak van een album. Een zeer onplezierige luister ervaring. Die spanningsopbouw werkt gigantisch op mijn zenuwen. Nee, dit is niet het soort neoklassiek waar ik graag naar luister.